Van dit Duitsland kun je alleen maar gaan houden
Duitse bondscoah Joachim Löw (midden) viert samen met zijn technische staf de overwinning op Griekenland gisteren. Foto
“Even de knop omzetten en gaan.” Of ik na bijna twee weken Oranje-treurnis in Oekraine even de Duitse blijdschap na de gewonnen kwartfinale wilde registreren in Berlijn. Dat was geen knop omzetten, dat was de complete Oostertscheldekering opendraaien in mijn hoofd.
En daar stond ik dan. Niet in een achterafkroegje met drie bierbuiken en een potige bardame naar een korrelig tv-scherm te koekeloeren, nee, bij een afgeladen Brandenburger Tor. Daar stonden maar liefst 500 duizend mensen gezamenlijk te kijken. Ik voelde me als een overtuigd atheïst op de EO-jongerendag. Gezellig.
Maar mijn gebroken oranje-hart maakte voortdurend sprongetjes. Ik zag spelers lachen naar elkaar op het veld, geintjes maken in de spelerstunnel vlak voor de opkomst (foto's). De stinkende beerput van egoïsme en afgunst die de Nederlanders hadden achtergelaten, maakte plaats voor een bron van inspiratie.
En de manier van juichen! Wat een weelde om spelers na een doelpunt samen een dansje te zien maken nadat de één de ander van een perfecte voorzet had voorzien. Als de aangever onder net zoveel lof wordt bedolven als de afmaker, weet je dat het goed zit. Wat een verschil ook met de egotrippende borstklopperij van Ronaldo tegen Tsjechie, de avond ervoor.
En het is een mooi stel hoor. Een Ghanees (Boateng), een Tunesiër (Khedira), een Turk (Ozil) en twee Polen (Podolski en Klose). Die Jogi Löw zou voor zijn selectiebeleid al een eremedaille voor integratie moeten krijgen. En niemand heeft het over ‘kabels’ of ‘kliekjes’. Deze groep klopt aan alle kanten. Twee jaar geleden maakte de Duitse voetbalbond deze commercial over de multi-culti-selectie. Alle ouders van de spelers met elkaar voetbal kijkend.
En waar blijven de relletjes? Gomez had toch doping gebruikt? Werd die Boateng vlak voor het EK niet betrapt met een model in een hotel in Berlijn? Hallo-ooo-oo-o…, hoor ik mijn eigen echo sterven in de verte.
Stilte.
Niets brengt de Duitsers van de wijs. Alsof de complete publieke opinie aan de XTC zit.
Nederland heeft op papier betere individuele spelers, zeiden Duitsers gisteren tegen me. Maar wij hebben een veel beter team. En dat is het verschil. Ik begin steeds minder te geloven in de sportwet van Michael Jordan: There’s no I in TEAM but there’s an I in WIN.” Nog nooit won een onsamenhangend geheel een groot voetbaltoernooi. Ja, één keer. Maar Maradona was in zijn hoogtijdagen niet van deze wereld.
Deze Duitse machine is niet te stoppen. Op alle fronten overklassen de Duitsers de rest van Europa. Teamgeest, plezier, klasse en wilskracht. Een genot om naar te kijken, een ode aan de sport.
Ik denk dat ik nu al weet waar ik donderdagavond de halve finale ga kijken. Gezellig.
