Voor twee Big Macs naar Nederland-Duitsland
Voor de prijs van twee Big Macs naar Nederland-Duitsland. Foto AP / Alastair Grant
Drieduizend euro voor een voetbalwedstrijd. Ik wist niet wat ik hoorde. Drieduizend! Daar kan ik een maand van naar de Maldiven. Inclusief het traditionele kaviaar gooien en champagne spuiten. Maar er waren mensen die het betaalden voor een kaartje voor de Champions League-finale in München vorige maand. Ik zag het met m'n eigen ogen.
Het spel dat de zwarte kaartenhandelaar speelt is even verneukeratief als verleidelijk. Ik dacht, waarom niet eens een ouderwetse proef op de som. Ik had namelijk een kaartje voor de finale, via de NOS. En ach, drieduizend euro, zo cash voor het oprapen, er zijn dagen dat ik het niet verdien.
‘I need tickets’
Je herkent ze aan de B-acteur-speelt-wanhoop-blik. Vaak met een bord om hun nek, kijkend als een zwerver die vanwege de ongelijkheid in de wereld vindt dat hij recht heeft op eten en een slaapplaats: “I need tickets”. Of de allerergste, een man en kind met het bord: “Vader en zoon zoeken kaartje. Willen dolgraag samen naar het voetbal.” Nog op je gevoel inspelen ook. De schoften. Van barmhartige mensen kaartjes voor net boven de prijs aftroggelen en ze zelf voor twee modale netto maandsalarissen doorverkopen.
Ik praatte op de Marienplatz in München met een Rus. “You ticket?” Yes, zei ik. Schichtig om zich heen kijkend haalde hij een rekenmachine tevoorschijn en tikte er 1.500 op in. Ha, dacht ik, kijken hoe ver hij zal gaan. Ik keek eerst als iemand die net z’n hond had begraven. Plots verscheen er 2.000 op de rekenmachine.
'Ik verkoop nog eerder mijn moeder, dan dit kaartje'
Ik liep weg met een wegwerpgebaar, wat een fooi! Achter me aan rennend zag ik nog dat hij er 2.500 van had gemaakt, er waarschijnlijk in het Russisch aan toevoegend dat dit écht zijn bovengrens was. Bi-zar. Maar nee. Natuurlijk niet. Ik wilde kosten wat kost naar die finale. Of zoals een Chelsea-fan tegen me zei: ik verkoop nog eerder mijn moeder voor die prijs, dan dit kaartje.
Enfin.
EK-valkuil
Maar dit EK keren de wetten van vraag en aanbod zich tegen deze schimmige geldgraaiers. Ook hier doken er massaal handelaren op kaarten voor Nederland-Duitsland. Gegarandeerde cashcow, zou je zeggen. Of Nederland – Denemarken, ook geen verkeerd affiche. Want onze Oranje carnavalsoptocht heeft echt wel wat over om Onze Jongens op zo’n groot toernooi aan het werk te zien. Toch?
Mis.
Want, wat blijkt, de reis naar Oekraïne en het verblijf in hotels, op campings of zelfs in tandeloze gastgezinnen in de provincie is simpelweg onbetaalbaar voor de meeste fans. We houden van Oranje, maar er zijn grenzen.
En dus gebeuren er, een paar dagen voor het EK, dingen die ik nooit eerder heb gezien. De kaartenhandelaren zijn in paniek. Want die Nederlanders kopen liever een nieuwe plasma dan dat ze vier dagen in de uitlaatgassen van een trits Sovjetbussen gaan zitten in het oosten van Oekraïne. En ligt Tsjernobyl daar niet in de buurt?
Ze barbecueën zich in Almere Muziekwijk en Hoogezand-Sappemeer wel door het EK heen hoor. Crrrrisis buurman, we blijven thuis deze zomer.
Hier speelt het Nederlands elftal komende zaterdag tegen Denemarken, het Metalist Stadion in Charkov. Foto AP / Andrew KravchenkoHier speelt het Nederlands elftal komende zaterdag tegen Denemarken, het Metalist Stadion in Charkov. Foto AP / Andrew Kravchenko
Voor twee pakken melk naar Nederland-Denemarken
Klik hier maar. Of hier. Of hier. Kaarten te over voor dit EK. Zelfs de verzendkosten zijn hoger dan de prijs voor het kaartje. Krankzinnig. Onvoorstelbaar. Nog nooit eerder voorgekomen en vermoedelijk ook iets dat nooit meer voor zal komen. Voor de prijs van twee pakken melk naar Nederland-Denemarken. Voor twee Big Macs naar Nederland-Duitsland.
Ik denk aan die Rus in München. En z’n rekenmachine. Die kijkt vast al dagen alsof ie z’n hond net begraven heeft.
