Verjaardagsfeestjes

Onder de feestjes – kennissenfeestjes, huwelijksfeestjes, societyfeestjes, collega-feestjes – zijn verjaardagsfeestjes het meest gewoon gebleven: er hoeft niet een groepskookles gevolgd te worden voor bonding, noch hoeft er afgereisd te worden naar een kapelletje in Italië, en er hoeft zelfs niet groots of alsof gedaan te worden. Hooguit veins je een jaartje of wat eraf.

Verjaardagsfeestjesgesprekjes zouden dan ook licht en ongedwongen moeten zijn. Toch zijn ze alles behalve simpel: doodsaai, maar verplicht. Het komt er dan ook heel nauw op aan, wil je niet van het pad dat je naar de jarige Job leidt, afwijken en verwikkeld raken in een gesprek over tasjes met het verwende nichtje, noch geclaimd worden door de overenthousiaste tante of de eenzame buurman die in een plaag om de jarige Job heen hangen. Het liefste negeer je ze, die loom geworden bromvliegen, maar dat gaat niet: om bij de jarige Job uit te komen, moet je op een geciviliseerde manier door de plaag heen.

Soms wil je daarom weleens iets anders zijn dan je bent. Een tandartsassistente bijvoorbeeld. Mensen willen namelijk niet weten hoe het is om in verrotte kiezen te boren. Maar overenthousiaste tantes trappen hier niet in. Bij hen moet je gewoon zijn wie je bent.

‘En wat doe jij?’
‘Ik ben tandartsassistente.’
‘Oh wat enig! Maar volgens mij doe jij ook nog iets anders, niet?
‘Oh ja?’
‘Ja.’
‘Nou ja, ik schrijf ook een beetje.’
‘Zei ik het niet! En wat inspireert je dan zoal?’ Dodelijk.
‘Verjaardagsfeestjes.’
‘Oh echt? Ook dit verjaardagsfeestje?’
‘Jazeker.’
‘Schrijf je dan ook over mij? Nou dan heb ik je nog heel wat te vertellen. Je zou wel een boek over mijn leven kunnen schrijven.’

Gelukkig, nog maar een bromvlieg te gaan voordat je aankomt op de plek waarvoor je ook al weer gekomen was. En dan de overenthousiaste tante vereeuwigen. Niet als held maar dan als een echte bromvlieg die ik met de vliegenmepper achterna kan zitten.