Het leven van anderen

Zelf zou ik niet graag bevriend zijn met een columnist. Zeker niet met het soort dat dagelijks of wekelijks met nieuw voer over de brug komt. Jij denkt dat je aan het dubbeldaten bent, terwijl de columnist die een ogenblik geleden nog die ene dierbare vriend uit je studietijd was je met zijn blik uitkleedt en ondertussen notities maakt. Je ziet de blik in zijn ogen veranderen, herkent hem, maar het is al te laat. Je bent geen individu meer met een eigen paspoort en meningen, maar een schrijfobject, overgelaten aan de pen van de ander. Drie dagen later staat iemand van wie je nog nooit gehoord hebt maar vreemd genoeg wel erg veel op je lijkt in de krant.

Bah.

Je snapt het wel, het leven van anderen is ook uitermate interessant: je kunt er van alles aanschouwen wat jezelf nooit meemaakt of op zolder onder een dikke laag puin hebt liggen met de bedoeling dat het daar blijft. Affaires bijvoorbeeld. Dat is nou typisch zoiets dat bij het leven van anderen hoort. Antje met Peter? Peter de buurman? Nee, echt?!

Schaamluis is ook zoiets. Of beschimmelde teennagels en gebochelde exen. Ze bestaan alleen in het leven van anderen. Emmanuel Carrère schreef: D’autres vies que la mienne. Florian Henckel von Donnersmarck maakte Das Leben der Anderen. Oh, muze zonder leeftijd. Onuitputtelijke bron van vermaak. Vleugels ter inspiratie. Doos van Pandora. Wat zou een mens zonder jou moeten?

Inmiddels zijn er drie dagen verstreken dat je met die ene dierbare vriend uit je studietijd gegeten hebt. De krant ligt op de deurmat, voor die deur die altijd weer opengaat, nieuwe dingen onthullend. Je schuifelt er nerveus naartoe. Als je de krant openslaat slaan de zenuwen toe. Als een jagende havik vlieg je over het weiland der letteren, en ja, daar staat het:

“Ik at met een uit het oog verloren vriendin, en hoewel uit het oog verloren vriendinnen in de regel het leukste zijn als ze uit het oog verloren blijven, trof ik de uitzondering op de regel…”

Toch heb je beter pen in eigen hand.. Al die spanning om niks.