Foto

Kijk nou! Ja, hier boven in de balk. Dat getergde gezicht, die rimpelgroeven tussen de wenkbrauwen, dat zware hoofd dat alleen door een ondersteunende hand, die het nauwelijks kan dragen, overeind blijft, en dan dat slordige haar dat onmodieus naar beneden valt. Dat wil je toch niet op www.nrc.nl? Dan wil je toch iets sympathieks, waarin noch je ijdelheid noch je eerste rimpels vastliggen? Wat bezielde me toen de fotograaf zijn camera op me zette en chef Peter van der Ploeg, die de gênante gelegenheid niet wilde missen, me vroeg om een beetje baldadigheid?

Ik deed wat ik veel te vaak doe: ik gaf het ze maar. Met het gevolg dat mijn zorgvuldig opgebouwde imago van stijlicoon in een klap onderuitgehaald is. Al dat parvenu-en op de rode loper, al die perzikmondjes in de camera, het is allemaal voor niks geweest. Het deed die wat ongelukkige herinnering aan een modeshoot á la Chanel bovendrijven. A la Chanel my as#. “Klassiek, een pruikje, helemaal zoals jij bent.” Het resultaat was rampzalig. Als een verslagen vogelverschrikker lag ik in een ongelukkig hoekje op de grond. Styliste, visagiste en fotografe konden hun artistieke genot niet op. Dat de pruik blauw was, was niet genoeg. Hij moest ook nog andersom. Was dit zoals zij mij zagen?

Op je paspoort, het fotolijstje op de salontafel, Facebook – je plakt overal je beste foto op, zoals jij jezelf graag ziet. Graag, want jezelf zien zoals je werkelijk bent, over dat talent blijk je niet te beschikken. In het chic ook wel morphoïsme geheten.

Hoewel ik de meeste van mijn collega-columnisten niet ken, voel ik me toch verbonden met ze. Ik ben duidelijk niet de enige die op dat afgeplakte vierkantje in de studio gedacht heeft: Ach, geef het ze maar. Dagelijks komen er nieuwe portretten, in de meest bijzondere en ongemakkelijke gewrongen posities voorbij. Posities waarvan ik denk, hoe kom je erop? En vooral: waarom? Renske die in haar vuistje bijt. Nynke die haar mond scheef wegtrekt. Raoul die zijn handen tot een verrekijker vouwt. Victor die op een bril bijt. Paulien die als een Strenge Mevrouw de camera in kijkt. Maartje die niet door de zonnebril heen kijkt, zoals je gewend bent te doen met een zonnebril, maar er overheen kijkt.

Ik vermoed dat de hoofdredacteuren van Handelsblad, Next en .nl onder één hoedje spelen: degene met de minst belachelijkste score trakteert de rest vrijdagmiddag op een rondje. Ik moet het maar hopen want dat zou betekenen dat ze me niet echt zien als een getergde vrouw die haar zware hoofd maar nauwelijks kan ondersteunen. Ik kan het immers niet weten. En dat, moet gezegd, is best bevrijdend. Ik zou de hoofdredacteuren daarom ook zo graag willen trakteren op een fotoshoot met eenzelfde bevrijdende effect.