Bruidsjurken

De jurk van 4.500 euro moet natuurlijk als eerste aan. De vrouw neemt het uiterst serieus. Dat is spijtig want wij doen dat allesbehalve.

We passen bruidsjurken van het type My First American Marriage. Een uiterst noodzakelijke bezigheid, ook als het huwelijk nog een concept voor andere mensen is (ik doe alsof) of als het huwelijk nog een jaar op zich doet wachten (mijn vriendin). Anders dan andere bruidszaken moet je om deze winkel te bereiken de hele binnentuin over, en dan naar de eerste verdieping. Achter de coulissen. Alsof het festijn nog niet spannend genoeg was. De jurken beginnen bij 1.000 euro en klimmen omhoog tot 4.500 euro. En dan zijn we nog wel in de buurt van Barbès (Frans Afrika).

Het huwelijk is voor ons Hollandse meisjes sinds 1919, het jaar van het vrouwenkiesrecht in Nederland, een gecompliceerde kwestie geworden. Stel: jij bent het meisje, hij is de man. Jij, als meisje, wil gekozen worden. Dat is mooi want gewoonlijk is het de man die zegt: ‘Wij gaan trouwen. Jij bent de beste voor mij.’ Je bent zijn keuze: het object van zijn begeerte, op alle mogelijke manieren: je bent de mooiste, de leukste, de intelligentste, de meest bijzondere, de geweldigste en alhoewel er wat feministen zijn die anders geroepen hebben, zo wil je het ook.

Maar dat kiesrecht dan? Dat suggereert toch enige leiding van de feminist in ons. Want is hij wel het object van jouw begeerte? De prinses in je denkt van wel, maar is dat niet ook een beetje omdat hij jou gevraagd heeft? Ik kijk naar mijn vriendin, wiens begeerte-index zojuist met 4.500 euro gestegen is, wat het dilemma er nog moeilijker op maakt. Gelukkig is het huwelijk nog altijd een concept voor andere mensen.