Van Marion naar Fatima

De meeste kinderen hebben op hun achttiende al verschillende steden, scholen en stiefmoeders achter de rug, maar ik ben van het soort dat zich op haar dertigste afvraagt of de mand naast de schouw in haar oudste herinneringen al die tijd al links stond. En concludeert dat hij inderdaad al die tijd al links stond.

In een huis dat er al je hele leven is, met rituelen en inwoners die er al je hele leven zijn, zijn er meer dingen die blijven dan dingen die voorbijgaan. De Delftsblauwe tegel met de barst in het toilet. Het krakende gejammer in de derde trede van de bovenste trap. De Iepen voor de deur. Allemaal gebleven. Zelfs de zware klok die altijd weer het tegendeel probeert te bewijzen, door haar wijzers te blijven bewegen en zo te zeggen dat de dingen echt wel veranderen en voorbijgaan, maar daar nog altijd geen gelijk in heeft gekregen, want ook zij is gebleven.

Van alle dingen die gebleven zijn, is Marion de leukste. Marion is onze schoonmaakster. Al 35 jaar, een voor mij prenataal tijdperk, komt zij iedere woensdag vanuit Diemen aangereisd, om bij ons de boel wat op te poetsen. Rond tienen steekt een sleutel in het slot en ontwaakt de zware voordeur uit het slot. In de beste omstandigheden zit ik op dat moment alleen aan de keukentafel, met een stuk krant en koffie, en heb ik Marion helemaal voor mezelf.

Maar de laatste keer toen ik op dat heerlijke geluid getrakteerd werd van een sleutel die in het sleutelgat draaide, was het Fatima uit Marokko. Vooralsnog komt Fatima alleen als Marion niet kan, en alhoewel er in ons huis meer dingen blijven dan voorbijgaan, vrees ik dat de oude zware klok toch gelijk heeft gekregen en het laatste lacht - dat doet de tijd immers altijd - en dat de schoonmaakster van mijn nog ongeboren kinderen niet uit Diemen maar uit Marokko komt. Daar zullen ze vast ook heel hard kunnen lachen, zeker wel, maar ik ben nou eenmaal liever omringd door dingen die blijven.