Stalker

Het komt regelmatig voor dat ik een voorstel stuur naar een of andere redactie. Vaak zijn dat redacties die daar helemaal niet op zitten te wachten, te meer omdat er meer, veel meer mensen zijn zoals ik die hun voorstellen kwijt moeten aan redacties.

Het lastige van dit soort mails is dat, als je niet in ‘het wereldje’ verkeert en je niet beschikt over het juiste wachtwoord, je niet weet aan wie je schrijft. Ik bedoel, een gefrustreerde redacteur met hoge literaire aspiraties, stuurt je welbedoelde mail misschien eerder door naar de juiste persoon als hij met “Geachte Meneer” aan gesproken wordt dan met “Beste Medewerker”. Geachte Heer / Mevrouw is dan weer te onpersoonlijk. Maar door je te beperken tot “Meneer” snijd je je weer in de vingers bij de feministen die inmiddels de helft van de redactie hebben overgenomen. De aanhef is dan ook een zeer moeilijke zaak, waar veel van af hangt, maar waar ik naar mijn idee toch te veel bij stil sta. Vroeger, in briefvorm, kon je je hier nog uitredden door het plechtige maar neutrale L.S. te gebruiken. Geachte is toch wat uit de tijd, en dan: Geachte wat? Redactie? Een geachte redactie? Nee, dat gaat niet.

Eenmaal voorbij het aanhef-obstakel, ligt de volgende hobbel: De meeste redacties zijn te druk met het beantwoorden van je medeslachtoffers om je te beantwoorden. Wat te doen? Stuur je na een paar dagen al wat na? En bij nul op het rekest, een paar weken later nog een keer? Of zouden ze het op de redactie al hebben over een stalker? Je nauwkeurig doordachte mails blijven dus ergens hangen in dat frustrerende gat tussen het beeldscherm van De Redactie en jouw laptopje. En ergens begrijp je dat ook wel. Zou jij antwoorden als je als Beste Medewerker aangesproken zou worden?

Enfin.