Pleeborstel

De pleeborstel. Ook geen pretje om mee door de stad te banjeren, terwijl z’n kop uit je boodschappentas steekt. Niet dat we hier een probleem van hoeven te maken. Ik bedoel, je koopt waarschijnlijk nog vaker een correctieslip dan een pleeborstel, alhoewel hier wel even bij stilgestaan mag worden: een pleeborstel, hoe vaak vervang je zoiets?

Ik zou het niet weten. Met een tandenborstel is het makkelijker. Na een maand of wat is 'ie echt op. De borstels gaan naar buiten staan. Er zijn mensen die toch stug door blijven poetsen, maar er zijn er ook die iedere eerste van de maand een nieuwe borstel tevoorschijn halen. Met een pleeborstel is het toch echt anders. Dan gaan de borstels niet naar buiten staan. Ze verkleuren, dat wel – maar verstopt in hun bakje kan de schade heel lang onzichtbaar blijven.

Eens in de 5 jaar? Ieder jaar? Iedere maand?!

In ieder geval bij iedere verhuizing. Je komt aan in een nieuw en leeg appartement, maar net als de muizen, de buren en een bungelende halogeenlamp, krijg je de pleeborstel er gratis bij. De vorige bewoner liet hem liever staan. Dat begrijp je wel, jij staat ook niet te popelen om met een pleeborstel, een gebruikte nog wel, gezien te worden. Maar jij gooit hem weg. Je gaat toch niet je plee witpoetsen met de verkleurde pleeborstel van de vorige bewoner? En daar ga je dus, naar zo’n winkel waar ze pleeborstels verkopen. In dit soort winkels vind je meestal ook: kledinghoezen, bleekwater, verlengsnoeren, krijtborden en correctieslips. Het goede van dit soort winkels is dat ze anoniem zijn. Hoewel iedereen hier voor zijn pleeborstel komt, kom je er nooit iemand tegen. En zeker niet met een pleeborstel. Dit kan twee dingen beteken: er is sprake van een goed staaltje infrastructuur of De Grote Vervanging vindt echt maar eens in de 5 jaar plaats.

Bah.

Ik voel me niet aangesproken; verhuis gemiddeld 2 keer per jaar.