Een zwangere vrouw van wie het kind een afwijking heeft, met een onzekere prognose: „Ik heb niet echt een keuze, want mijn zwangerschap is al te ver gevorderd. Dus ik kan alleen maar kiezen om door te gaan en het te accepteren. De baby zal geboren worden, het zal hulp krijgen en dan is het afwachten.”

Zwangere vrouw met een kind dat zo’n ernstige afwijking heeft dat het vrijwel zeker zal overlijden: „Mijn keuze was zeer definitief. Ik wil het eruit hebben. Dat was het eerste dat ik heb gezegd, en er was absoluut geen enkele andere manier om erover te denken.”

Zwangere vrouw met een kind dat weinig overlevingskansen heeft: „Ik denk dat de beslissing die je moet nemen heel moeilijk is, helemaal omdat je al voelt dat het leeft, zie je. Aan de ene kant, wat doe je je kind aan als je het geboren laat worden. Aan de andere kant, en daarom is het zo verschrikkelijk moeilijk, ben jij degene die de beslissing neemt om iemand anders leven te beëindigen.”

(De citaten komen uit het proefschrift van Hilmar Bijma)