Het visitekaartje sterft uit

Een vriendin kreeg in een café een visitekaartje in haar handen gedrukt met daarop de tekst ‘Hey, I just met you, and this is crazy, but here’s my number, so call me maybe’ – de tekst van de wereldhit van Carly Rae Jepsen. We wisten niet zo goed of we hem moesten bewonderen om zijn panache en waarschijnlijk goede band met Multicopy, of dat we het een beetje zielig vonden (je ziet zo’n jongen toch achter de computer handenwrijvend het kaartje ontwerpen, met bijvoorbeeld een onaangebroken voordeelverpakking condooms ernaast). Het deed me in ieder geval denken aan visitekaartjes en hoe weinig ik die nog tegenkom. Vermoedelijk zit ik niet in de goede business en bestaan er landbouwwerktuigcongressen waar geregeld kaartjes van hand wisselen, maar ik heb er al jaren geen meer gekregen. Misschien hebben Facebook en LinkedIn een gedeelte van de functie overgenomen en verwijs je nu eerder naar je pagina dan dat je een kaartje met je functie en telefoonnummer geeft.

Op het kaartje dat ik maakte stond een zwaaiende clown en de tekst: ‘John. Traumaclown. Je ziet me in je nachtmerries.’

Jammer eigenlijk, want visitekaartjes hebben iets interessants. In American Psycho van Bret Easton Ellis werd elk voorbijkomend visitekaartje voorzien van een nauwkeurige beschrijving: de dikte van het papier, welke wittint was gebruikt, het lettertype – hoe mooier het visitekaartje, hoe comfortabeler je plek op de apenrots. Op internet kan je visitekaartjes van beroemde mensen vinden – het beruchte ‘I’m CEO, bitch’-kaartje van Facebooks Mark Zuckerberg, het kaartje van acteur Steve Martin: ‘This certifies that you had a personal encounter with me and that you found me warm, polite, intelligent and funny’. Het oranje-gele kaartje van Bill Gates komt zo knullig over dat je zou denken dat Microsoft een soort goedkoop wasmiddel is, op het kaartje van Walt Disney staat een cartoonesk getekend zelfportret.

Het enige visitekaartje dat ik ooit zelf heb bezeten, kwam uit een machine. Op Utrecht Centraal stond ooit een heuse visitekaartjesmachine – koffie, de krant, voorgefabriceerde visitekaartjes, alles wat je nodig hebt als je de trein mist. Op het kaartje dat ik maakte, stond een zwart-wit plaatje van een zwaaiende clown en de tekst: ‘John. Traumaclown. Je ziet me in je nachtmerries.’ Het idee was om dat kaartje stiekem in vreemde jaszakken te stoppen, maar dat heb ik nooit gedaan – het kaartje was zo eng dat ik bang was dat-ie echt bestond en voor straf míj in mijn dromen zou komen opzoeken.

Misschien zal het papieren visitekaartje verdwijnen, maar komt er iets nieuws voor in de plaats: een handdruk waar je alle informatie mee uitwisselt, een ouderwetse zegelring met zelf ontworpen familiewapen die je tegen een mobiele telefoon kan houden en die zo alle gegevens in het apparaat plaatst. En daar weten grappenmakers in de kroeg vast ook wel raad mee.

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief