Chique, onbereikbare oma

Je denkt toch even: wat zou het allemaal nog méér kunnen zijn? Misschien heeft ze een boek geschreven, wil ze naar Aruba verhuizen of gebruikt ze dit moment om aan te kondigen dat ze een nieuwe liefde heeft gevonden – een royaal besnorde Zwitserse baron van vijfenzestig, in het bezit van een hoovercraft en een hart van goud.

Je zag Rutte heel even dagdromen: een onvergetelijk feest in heel het koninkrijk!

Natuurlijk gebeurde er uiteindelijk precies wat was voorspeld: tweehonderd jaar monarchie / drieëndertig jaar in ambt / bijna vijfenzeventig / op 30 april wordt Willem-Alexander beëdigd / dank en tot ziens, Beatrix. Ze nam afscheid van ons, sprak haar laatste zin uit met een kleine glimlach, en ik dacht opluchting te zien omdat ik dat zou voelen in haar plaats.

Het is toch allemaal even wennen: het besef dat in 2014 de eerste Koningsdag zal plaatsvinden, koningin Máxima, het feit dat iedereen plotseling ‘abdicatie’ zegt alsof ze nooit anders hebben gedaan – terwijl ik me nog steeds kan voorstellen dat het beter past in een zin als: „Sorry mevrouw, we hebben echt alles geprobeerd, maar om uw teen te redden zullen we helaas toch een abdicatie moeten toepassen.”

Gelukkig kunnen we ons volgens Mark Rutte hoe dan ook verheugen op een geweldig feest. Met een brede lach kondigde hij het aan: „De abdicatie en inhuldiging vinden op 30 april plaats. Laat ons daar in heel het koninkrijk een onvergetelijk feest van maken.” Om daar direct met een somber gezicht aan toe te voegen: „Uiteraard op de sobere wijze die past bij deze tijd.”

Je zag Rutte heel even dagdromen: een onvergetelijk feest in heel het koninkrijk! Met magnumflessen champagne, vuurwerk en optredens van de beste luchtgitaristen! Om zichzelf daarna streng tot de orde te roepen: „Het is crisis, Mark. Denk aan al die hongerige zzp’ers. Het is niet gepast.” Dus werd het „een onvergetelijk feest op sobere wijze” – geef toe, het klínkt al gezellig. Ik voorspel het bord op schoot, een zelfgemaakt vlaggetje van een liniaal en wat oranje gestift wc-papier en voor iedereen een knakworstje.

En daarna: het tijdperk van koning Willem-Alexander.

Ik heb natuurlijk alleen koningin Beatrix als majesteit gehad, een koningin die voor mij als kind balanceerde op de grens tussen sprookje en realiteit. Ze was niet een serene vrouw gehuld in hermelijn, zo een die in een troonzaal dagenlang het volk te woord stond bij wijze van vorstelijke helpdesk, maar zeker ook geen gewoon mens – eerder een hele chique, onbereikbare oma. Iemand die nooit iets fout deed, nooit haperde, altijd keurig bleef. Mijn grootste vragen omtrent koningin Beatrix waren: ‘draagt ze weleens een spijkerbroek’, en ‘ligt ze weleens op de bank chips te eten’?

Bij koning Willem-Alexander vraag ik me dat minder af – hij lijkt me iemand die de geneugten van een bankhangchipsdag begrijpt. Toch was het bij koningin Beatrix misschien daarom extra mooi als er iets zachts door de onkreukbaarheid schemerde, zoals bij het moment van Claus’ haar („Je haar… haal even een hand door je haar”) en misschien ook wel tijdens de toespraak, bij die laatste zin.

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief