Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

De Uitspraak: Mag imam seks hebben met vrouw die hem om advies vraagt?

Mag de imam seks hebben met een vrouw die hem om advies vraagt? Dat hangt ervan af of er sprake is van een hulpverlenersrelatie. Seks met een cliënt is ontucht. Met commentaar van NJB-experts Aart Hendriks, hoogleraar gezondheidsrecht in Leiden en Renee Kool, universitair hoofddocent strafrecht in Utrecht.

De Zaak. Een vrouw uit de moslimgemeenschap heeft op zekere dag last van paniekaanvallen en hyperventilatie. De oorzaak zoekt zij in ‘onverwerkte kwesties’ uit haar verleden. Via haar broer en een vriendin vraagt zij de imam uit de moskee te hulp, in zijn rol als geestelijk verzorger. De man, die ze niet kent, komt om elf uur ‘s avonds en vertrekt om half drie ‘s nachts. In die tijd zijn de persoonlijke problemen van de vrouw uitgebreid gesproken. De imam en de vrouw hebben ook seks met elkaar gehad.

Wat vindt Justitie? Het openbaar ministerie vindt dat de imam misbruik heeft gemaakt van zijn positie als hulpverlener en geestelijk verzorger. Ook als de vrouw met zijn avances zou hebben ingestemd is er sprake van verboden ontucht.

Wat zegt de advocaat van de imam? Hij erkent dat zijn cliënt met de vrouw naar bed is geweest, maar dat gebeurde nadat de hulpverleningsrelatie was beëindigd. In het drie uur durende gesprek zou zich ‘een soort knip’ hebben voorgedaan. De imam zou de vrouw hebben verwezen naar professionele hulp. De seks zou vrijwillig zijn geweest. De vrouw had gelachen, was naast hem gaan zitten op de bank en liet hem begaan toen hij haar aanraakte.

Waarom is dit belangrijk? Dit gaat over de vraag of een imam juridisch kan worden beschouwd als maatschappelijke zorgverlener. Iemand met ‘cliënten’ die aan zijn zorg zijn ‘toevertrouwd’.

Wat zegt de rechtbank? Die stelt vast dat deze imam vaker andere moslims op het geestelijke vlak helpt, bij rouw, echtscheiding en verslavingen. Daartoe is hij ook opgeleid en zo is hij ook benaderd namens de vrouw. Dat de hulpverleningsrelatie was beëindigd en de seks daarna vrijwillig was, vindt de rechtbank ongeloofwaardig. Een hulpverlener heeft ‘over het algemeen’ psychisch overwicht over zijn client. De imam had moeten beseffen dat de vrouw geestelijk hulpbehoevend was en niet in staat was om zich te verzetten tegen zijn toenaderingen. Ook als ze dat wel had gewild. Dat het gesprek met de vrouw in tweeën viel te delen, zoals de advocaat zei, vindt de rechtbank ‘enigszins gekunsteld’. De imam had er rekening mee moeten houden dat de vrouw hulpbehoevend was. Hij had uit het feit dat ze naast hem ging zitten en zijn aanrakingen accepteerde, niet mogen concluderen dat ze er ook mee instemde.

Niet de beleving van de verdachte of de vrouw geeft de doorslag „als wel de aard van het contact”. En dat contact hield in dat de vrouw aan de hulp en zorg van de imam was toevertrouwd. Seks is dan ontucht.

Welke straf krijgt de imam? De officier eiste achttien maanden, waarvan zes maanden voorwaardelijk onder reclasseringstoezicht, met een proeftijd van drie jaar. De rechtbank veroordeelt tot 12 maanden celstraf. Het misbruik van zijn macht als hulpverlener over een vrouw in een kwetsbare situatie wordt de imam zwaar aangerekend. Omdat het feit in 2010 werd gepleegd en de imam sindsdien geen ontucht meer pleegde, is een proeftijd niet nodig.

Lees hier de uitspraak (LJ BX3178).

Geplaatst in:
Strafrecht
Lees meer over:
misbruik
ontucht
sexueel misbruik

25 reacties op 'De Uitspraak: Mag imam seks hebben met vrouw die hem om advies vraagt?'

NJB medewerker Aart Hendriks, hoogleraar gezondheidsrecht Leiden

Seks met een cliënt: nooit toegestaan

‘Het mag niet, het mag nooit; Seksuele intimidatie door hulpverleners in de gezondheidszorg.’ Aldus de titel van een uit 1998 stammende brochure van de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Ook het Wetboek van Strafrecht, de beroepscodes van diverse beroepsgroepen en de rechtspraak laten over seks met een cliënt aan duidelijkheid niets te wensen over: dit is nooit toegestaan.
Waarom dit verbod op seks met cliënten? Een cliënt moet kunnen vertrouwen op de professionaliteit van een hulpverlener. Het delen van seksuele intimiteiten is onverenigbaar met een professionele behandelrelatie; de hulpverlener dringt dan verder door tot de privé-sfeer van de cliënt dan vanuit hulpverleningsperspectief verantwoord is. Van professionals wordt verwacht dat zij hun grenzen kennen en daarnaar handelen, en de belangen van de cliënt altijd voorop stellen. Dat laatste impliceert dat er geen misbruik wordt gemaakt van de kwetsbaarheid van de cliënt, al helemaal niet voor het eigen seksuele gerief. Indien een hulpverlener en een cliënt zich toch (al dan niet seksueel) tot elkaar aangetrokken voelen, dan dient de hulpverlener de behandelrelatie te beëindigen, voor de cliënt een andere hulpverlener te zoeken en – aldus veel beroepscodes – een ‘afkoelingsperiode’ in acht te nemen alvorens eventueel toe te geven aan zijn gevoelens.
De imam heeft deze regels met voeten getreden. Sterker, door een cliënte tijdens het kennismakingsbezoek ’s avonds om 23.00 uur te bezoeken laadt hij ernstig de verdenking op zich bepaalde (bij)bedoelingen te hebben gehad, waaraan hij niet van plan was weerstand wilde bieden, laat staan een afkoelingsperiode te willen betrachten. Aldus heeft hij ernstig misbruik gemaakt van de positie waarin de vrouw zich bevond.
De imam is geenszins de enige die in strijd handelt met het verbod op seks met cliënten. De Inspectie en, in mindere mate, het openbaar ministerie hebben hieraan de handen vol. In de praktijk wordt hard opgetreden tegen overtreding van deze norm, gesteld dat het slachtoffer aangifte doet en de bewijsvoering rond komt.
Zouden er voor geestelijk verzorgers die handelen vanuit een religieus – in dit geval moslim – perspectief wellicht andere normen moeten gelden? Daarvoor bestaan geen goede redenen. Ook hier geldt, in de woorden van het Wetboek van Strafrecht, dat er sprake is van een cliënt die aan de zorg van een hulpverlener is toevertrouwd. Daarmee wordt evenmin inbreuk gemaakt op de scheiding tussen kerk en staat. De godsdienstvrijheid is immers geen vrijbrief ter bescherming van onoorbare praktijken. Zie reeds de uitspraak van de Hoge Raad over een de facto seksclub (31 oktober 1986, NJ 1987, 173).
In de onderhavige zaak beriep de imam zich op instemming van de vrouw en de afwezigheid van een behandelrelatie. Volgens de verschillende beroepscodes en vaste straf- en tuchtrechtspraak is dat alles irrelevant. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Hoge Raad van 22 maart 2011 (NJ 2011, 143, LJN BP2630).
De conclusie luidt daarmee dat de Rechtbank Arnhem de imam terecht wegens ontucht heeft veroordeeld. Ook voor imams geldt dat seksueel contact met cliënten nooit is toegestaan.

NJB medewerker Renee Kool, universitair hoofddocent strafrecht in Utrecht

De imam en de gewillige moslima
Het is geen alledaags gegeven dat een Marokkaanse ‘gezagsdrager’ op aangeven vanuit de eigen gemeenschap strafrechtelijk ter verantwoording wordt geroepen. De feiten logen er echter niet om: deze imam zou misbruik hebben gemaakt van een kwetsbare vrouw die hij hulp had toegezegd. Zonder enige twijfel valt dit onder artikel 249 Wetboek van Strafrecht. De Hoge Raad laat er geen twijfel over bestaan dat het verbod op seks met aan de zorg toevertrouwde personen materieel moet worden uitgelegd en niet afhankelijk is van enige ‘officiële’ status van de misbruiker. De verdachte ontkent deze status overigens niet, dat zou geen zin hebben nu er een opgenomen telefoongesprek ligt waarin hij het slachtoffer toezegt haar te zullen helpen ‘als imam van de moskee’. Duidelijk is dat het initiatief tot de seks uitgaat van de imam onder wiens invloedsfeer de vrouw nog steeds verkeerde. Het verweer dat de seks in tijd buiten het hulpverleningscontact viel en met wederzijds goedvinden plaatsvond wordt terecht verworpen: de ontucht vloeit niet voort uit het al dan niet instemmen, maar uit het miskennen van de functionele verantwoordelijkheid.
De verdediging lijkt de door de imam veronderstelde vrijwilligheid van de vrouw te gebruiken om de rechter zand in de ogen te strooien en schuwt niet de vrouw als onbetrouwbaar af te schilderen. Sterker nog: verzocht wordt haar psychiatrisch te doen onderzoeken. Deze, o zo betrouwbare imam is het slachtoffer geworden van een geestelijk labiele, onbetrouwbare vrouw. Niettemin roepen de feiten gelet op het tijdstip (’s avonds laat), de context (een de imam met een onbekende, alleen thuis zijnde vrouw), de duur (tot half drie ’ s nachts spreken) en de aard van het gesprek (handelende over ‘persoonlijke zaken’, uitmondend in ‘volle seks’) een ander beeld op. Bovendien, is de hulpvraag van de vrouw dan geen ‘persoonlijke zaak’? En is het normaal dat op initiatief van een geestelijk gezagsdrager seks plaatsvindt bij een eerste ontmoeting met een onbekende? Opnieuw is het Eva die Adam verleidt, nu in de figuur van een verwarde moslima.
Het is jammer dat de rechtbank meent zo uitgebreid in te moeten gaan op dit verleidingsverweer. De overweging dat ‘zo er al sprake zou zijn geweest van non-verbale uitingen’ (lachen, naast verdachte plaatsnemen, het hem toestaan haar borsten aan te raken) laat immers ruimte voor het beeld dat de imam weliswaar over de schreef is gegaan, maar daartoe mogelijk is aangezet door de vrouw. De toevoeging dat ‘de beleving van de verdachte en/of aangeefster in dit kader niet zozeer van doorslaggevend is als wel de aard van het contact’ is dan ook overbodig: de beleving van geen van beiden is relevant voor de strafbaarheid en kan hooguit spelen bij de straftoemeting. Intussen laten deze goed bedoelde overwegingen ruimte voor twijfel over de strafwaardigheid van het handelen in het licht van een mogelijk aandeel van de vrouw. Dat leidt de aandacht af van waar het werkelijk omgaat: het markeren van de grenzen van het hulpverleningsgesprek aan deze imam en aan alle andere ‘hulpverleners’.

Frits Jansen

het is niet moeilijk om als “advocatus diaboli” een geheel ander scenario te bedenken: de vrouw kreeg ontzettende zin in seks met die lieve imam die met de beste bedoelingen bij haar was gekomen, en slaagde erin om hem te verleiden door aan te geven dat ze nog dieper in de put zou raken als ook deze imam haar zou afwijzen.

Een “regels zijn regels” betoog dat seks met cliënten in een hulpverleningsrelatie “altijd” strafbaar is moet hier wijken voor een noodtoestandsverweer. Extra argument is het grondrecht van vrije partnerkeuze. De premisse dat deze seks (alleen maar) leuk was voro de imam is nergens op gebaseerd.

Dat de vrouw later spijt kreeg en toch aangifte deed doet aan het bovenstaande niets af. Druk uit haar islamitische(!) omgeving kan ook een rol hebben gespeeld.

Niek Heering

Ik vind het een juist vonnis, maar goochel ik op de trefwoorden “ontucht” en “dominee” dat vind ik o.a. dit: http://krant.telegraaf.nl/krant/archief/20020328/teksten/bin.ontucht.dominee.proceskosten.html en in 2008 http://www.surfwijzer.nl/rechtspraak/dominee-veroordeeld-voor-ontucht-en-kinderporno.html Over pastoor en ontucht zijn teveel zaken. Ik denk dat het OM en de rechtelijke macht met twee maten meten: een christelijke en een niet-christelijke.
Google ik op “arts” en “ontucht” en “verleegkundige” en “ontucht” dan zie ik ook minder strenge straffen geëist en gevonnist voor een soortgelijk vergrijp. De tweedeling die het OM en de rechters hanteren lijkt mij dan ook meer gebaseerd op de vraag of de verdachte een inboorling of een uitboorling is. In lijn met een onderzoek van de universiteit van Leiden meen ik. Gelijke monniken gelijke kappen graag!

Antje Hage

En wat vindt de familie van de vrouw en de vrouw van de imam hier allemaal van? Is het normaal dat de imam zo’n verweer op formele gronden voert. En mag dit volgens de maatschappelijke groep. Zullen een vader en moeder hun kinderen aan deze zorgende imam toevertrouwen?

Cees van Veelen

Op de retorische vraag “Zouden er voor geestelijk verzorgers die handelen vanuit een religieus … perspectief wellicht andere normen moeten gelden?” kan ik verwijzen naar de beroepscode van de Protestantse Kerk voor predikanten en kerkelijke werkers, waar de wettelijke grenzen voluit worden onderstreept. Zoals men mij vroeger in de predikantenopleiding leerde: Er blijft altijd een tafel tussen jou en je gesprekspartner. Je gaat niet eens naast elkaar zitten, laat staan aan elkaar zitten.

natascha adama

Vraag: Mag een hulpverlener seks hebben met een client? Antwoord: NEEN, in geen enkel geval. Het absolute karacter van deze wet sluit een seksuele relatie uit, en het maakt niet uit of het een priester, dominee, Maulana (Hindu) of Imam betreft. De rechter heeft een goede uitspraak gedaan. Ik hoop dat dit soort zaken conform het strafrecht worden beschouwd en gekwalificeerd, want zoveel deskundigen, omdat het Moslims betrof is overdreven. Er is een beroepscode en die moet elke hulpverlener in acht nemen.

Marja de Rode

Beste Folkert, Kun je dit ook even doorgeven aan bijv. de SGM in Rijswijk? Daar vond een jeugdige juriste (die na 10 maanden mijn schadeclaim maar eens van de stapel pakte) namelijk dat ik me in overduidelijke gevallen van (seksueel) misbruik -door een medewerker van de RIAGG en later nog door een arbeidsdeskundige van de GMD- namelijk dat ik me niet voldoende zouden hebben verzet en er te weinig sporen waren van fysiek geweld.

Jaja, en nu niet ‘boos’ worden mevrouw, want dat is niet netjes en zo gaan we in Nederland anno 2012 niet met elkaar om!

Ik lees uw bijdragen aan deze krant graag maar helaas wijkt de realiteit nog al eens af van het ideaal dat juristen ongetwijfeld -net als mij- voor ogen staat.

Het apparaat is m.i. erg traag, bureaucratisch, dichtgeplakt met protocollen en zover heen dat ik me als slachtoffer meer een dader voel die een ander valselijk probeert te beschuldigen van een misdrijf en ook zo wordt behandeld en te woord wordt gestaan dan een gedupeerde die aandacht vraagt voor haar kant van het verhaal én de ontstane schade.

Ik heb het idee dat het in uw verhaal over de imam vooral gaat om het scheppen van jurisprudentie t.a.v. de ‘nieuwkomers’ in onze samenleving.
Heeft die vrouw dus mazzel aan gehad. ‘Normaal’ gesproken haalt zo’n zaak de rechtbank niet eens meer.

S.J.Visser

Als predikant van hervormde komaf kan ik melden dat wij reeds in de opleiding krachtig te horen hebben gekregen dat wij een zeer goede rechtsbescherming hadden mits wij ons niet zouden vergrijpen aan een lieftallige catechisant(e,) dan wel aan een mens aan onze pastorale zorg toevertrouwd en geen greep in de kas zouden doen. Doe dit en gij zult zalig worden, om maar een van onze helden te citeren. Helaas is het vlees zwak en de mens feilbaar dus niet alles gaat goed en niet alles is waterdicht af te sluiten. en er zijn ook zaken die buiten elk boekje vallen: dominee die een relatie krijgt met een gemeentelid, is dat juridisch geoorloofd? Vreemdgaan moge foei foei zijn, maar niet strafbaar (meer!!). Vroeger was het voor een jongedame uit de gemeente heel leuk om verkering te krijgen met een dominee, en de familie zou daar niet snel bezwaar tegen maken. Sterker nog, ik zelf zou er niet zijn geweest op de wijze waarop ik er nu toch wel ben, tot genoegen van de een en tot afgrijzen van de ander. TEgenwoordig is alles nogal professioneel en functioneel enzovoort en dus slaat de angst al gauw toe dat men in het contact strafbare feiten pleegt. Dat is best wel een dilemma, juist omdat niet alle intimiteit tussen mensen misbruik hoeft te zijn. Vroeger raakte ik heel onbekommerd mensen aan, zonder foute bedoelingen, maar ben daar al heel gauw zeer terughoudend in geworden om maar geen gedonder te krijgen. En tegenwoordig sla ik onbekommerd weer een arm om mijn pastoranten als dat zo uitkomt, want ik ben gevangenispredikant en ‘mijn’ mannen weten wie ik ben en hoe het zit. Mijn hoofdpredikant omhelst me regelmatig zo krachtig dat ik wankel en ik draag hem op handen, want hij is een liefdevol mens en een fantstische collega. Machtsmisbruik lijkt me de sleutel voor het oordeel. Het is evident, dat de drie zaken die ik juist noemde onverkort gelden, maar je moet wel goed omschrijven wat wat is en in welke situatie,opdat het leven niet te krampachtig wordt. Tenslotte maak ik ernstig bezwaar tegen de geljkstelling van de functie van imam of dominee met de hulpverlener. Ik ben dominee en geen hulpverlener. Dat is iets gans anders, maar vanwege de groeiende onbekendheid met de functie van een geestelijke zelfs bij de rechtbank kennelijk niet langer helder.
Als laatste:er is binnen de Protestantse Kerk in Nederland een grondig gedragsprotocol voor dit soort zaken, ontworpen naar aanleiding van de maatschappelijke ontwikkelingen en veranderde opvattingen hieromtrent. Als elke moskee zo’n protocol zou hebben zou dat afdoende moeten zijn om de imam op het rechte pad te houden. Kennelijk biedt het heilige boek in dezen niet voldoende concreet houvast, en zo hoort het ook. Als de heilige Schrift immers een wetboek wordt, zijn de rapen gaar en de mensen ongelukkig, zo leert de ervaring. Voor het overige vind ik als staatsburger dat de rechtbank te hard heeft gestraft als de man daadwerkelijk een jaar moet brommen. Met islam heeft dat niks te maken. Wel met goede spelregels binnen de moskee voor de toekomst.

Bas de Natris

wel vreemd om als verdediging aan te voeren dat de vrouw labiel was – in dat geval had seks al helemaal taboe moeten zijn

Frans

Ik vind deze straf in geen enkele verhouding staan tot andere delicten. Toen een paar jaar geleden een Marokaan met zijn dronken kop een jonge cabertière dood reed was hij binnen een jaar al weer vrij, het argument daarvoor was dat de schande vanuit zijn eigen gemeenschap zo zwaar woog. Ik denk dat een iman die schande sterker ervaard dan een ontspoorde jongere. En ik ben het met Frits eens, ze zal het wel lekker hebben gevonden, en achteraf komt de spijt, waarschijnlijk door toedoen van achterhaalde religieuze waanbeelden.

Helene

@Frits Jansen
Het is juridisch irrelevant of de vrouw de imam verleidde. Het gaat erom dat hij, gezien de hulpverlenersrelatie, absoluut geen seks met de vrouw mocht hebben.

Op morele gronden is zijn verweer, dat de vrouw psychisch labiel was en hem verleidde, nog verwerpelijker. Je mag als hulpverlener (en als rechtschapen mens) geen misbruik maken van iemand die in duidelijke psychische nood verkeert.

hilko kruise

Doet de religie er in dit verband helemaal niet toe? Ik meen dat onzedelijk gedrag door het islamitische geloof, waarvan de imam toch hoeder is, verworpen wordt. Ik zie het nergens terug in de beoordelingen of als motivatie.

Hakima E.

Wat gebeurt er toch met de wereld? Laat ik duidelijk zijn in naam van de Islam. Dit is NIET toegestaan zolang er geen huwelijkscontract aanwezig was. Seks voor het huwelijk of tijdens het huwelijk met iemand anders buiten uw echtgeno(o)t(e) is niet toegestaan. Ik vind het spijtig dat de Islam, of laat ik beter gezegd zeggen: de moslims, de Islam op een slechte manier naar voren brengt.

Evert van der Weide

Ook al zou de vrouw ontzettende zin in sex hebben, dan is dat geen enkele reden voor een professional om daar aan toe te geven. Hier in een professionele relatie dient afstand gehouden te worden, want de professional bewaakt het proces van de hulpverlening en is daarvoor ingehuurd. Hij is de deskundige en dient weet te hebben tot hoever te gaan. Hij volgt klaarblijkelijk eigen lusten.

lyngbakken

Er zijn drie vragen die spelen: wat is er gebeurd; kan dat wel of niet door de beugel en als het dat niet kan, wat voor straf moet er dan komen?
In zedenzaken is vaak een probleem om te achterhalen wat er is gebeurd. Op gebrek aan bewijs gaan veel zedenzaken stuk, dat tot verdriet en frustratie van de slachtoffers. Die zaken komen dan inderdaad voor de rechter. Toch moeten we wat mij betreft aan de eis van bewijs vasthouden, ook in zedenzaken.
Maar het bewijsprobleem speelde hier niet, gelet bijvoorbeeld op het bewijs van het telefoongesprek.

Dan de vraag of het niet door de beugel kan. Het is voor mij helder dat het gebeurde niet door de beugel kan. Ik zie ook geen reden om geestelijken in dit opzicht anders te behandelen dan hulpverleners als artsen etc.
Essentieel is dat sprake is van afhankelijkheid, geschonken vertrouwen in een heel persoonlijke problematiek. Ik kan het ook anders zeggen: geestelijken hebben hun geheimhoudingsplicht niet voor niets. Daarmee wordt allereerst het vertrouwen gediend van degenen die aan hun pastorale zorgen zijn toevertrouwd. Maar het is ook een uitdrukking van waardering en vertrouwen van de samenleving in hun belangrijke werk. Dat vertrouwen en die waardering moeten worden waargemaakt, en er zijn soms sterke benen nodig om die weelde te kunnen dragen. Maar die benen mogen wel steeds worden geëist.

De straf komt mij op het eerste gezicht ook zwaar voor, maar ik ken niet alle ins en outs van de zaak. Zo weet ik niet hoe groot de schade voor de vrouw in kwestie was.
Bij de straf lijkt mij irrelevant of het gaat om een moslimgeestelijke, een dominee of een arts. De wet geldt voor iedereen gelijk. Zou je aan die -islamitische- achtergrond wel aandacht schenken, dan heb je een volgend probleem. Je kunt net zo goed beargumenteren dat die achtergrond tot strafverzwaring, als tot strafverlichting zou moeten leiden. Ook om die reden niet aan beginnen zou ik zeggen.

bart wakker

Het verbod op een (sexuele) relatie is m.i. OK voor de verhouding tussen een professionele hulpverlener en patient. Maar een imam of predikant is wat mij betreft geen professionele hulpverlener. Zeker niet in de ogen van de staat, die volkomen neutraal t.a.v. religies en wereldbeschouwingen moet staan.

Hoe wil men definieren wat een hulpverlener in religieuze zin is? Dat lijkt mij zeer subjektief. Men kan ook niet de rol van priester of predikant naar andere godsdiensten of wereldbeschouwingen overplanten. Waar ligt de grens tussen een vriendin wat steun bieden, of als imam, sekteleider of predikant?

Vanuit een sekuliere staat gezien kan hier geen verschil tussen bestaan. Ik kan dan ook niet begrijpen dat zoiets een geval voor justitie wordt, tenzij er sprake is van zware geestelijke dwang/druk, in welk geval er van aanranding sprake is wat sowieso altijd strafbaar is, ongeacht de rol van de dader.

Voor mij is de enige duidelijke definitie van professionele hulpverlener een officieel arts of psycholoog. Een persoon met een rol binnen een wereldbeschouwing kan op grond van slechts deze funktie niet als professioneel hulpverlener worden beschouwd.

Dat de handelingen van deze imam in strijd met zijn eigen wereldbeschouwing zijn heeft geen enkele invloed op het juridisch oordeel (wel op een eventueel moreel oordeel, maar dat is een andere zaak). De regels van deze wereldbeschouwing (wat voor stroming van de Islam dit ook moge zijn) ken ik niet, en een seculiere staat heeft daar ook niets mee te maken. Dat moet maar binnen deze gemeenschap zelf worden geregeld (zolang daarmee de wetten van Nederland niet worden overtreden, dat is dus bijv. geen vrijbrief voor andere Moslims om deze overtreder in religieuze zin een lesje te leren in niet religieuze in d.w.z. bijv. fysiek gewel of bedreigingen), de staat moet zich hier buiten houden.

Ik sluit dus niet uit dat deze imam iets strafbaars gedaan heeft, maar m.i. alleen wanneer hij deze vrouw tot sex heeft gedwongen (fysiek of geestelijk geweld), maar niet op grond van het feit dat hij imam is.

R. de Rooij

Ik zou de dominee Visser toch even willen vragen wat dan het evidente verschil is tussen een dominee en een hulpverlener. Ik snap wel dat een dominee meer is dan een hulpverlener, maar hij/zij verleent dagelijks ook hulp, dunkt mij. En in dat soort situaties is de dominee hulpverlener wat mij betreft

Pieter Sterk

Ik word nieuwsgierig naar de achtergrond van een bijna terloopse opmerking in de reactie van Renee Kool. Er wordt verwezen naar een opgenomen telefoongesprek, waarin de veroordeelde zegt haar te zullen helpen als ‘imam van de moskee’. In het volledige vonnis is in de beschrijving van het standpunt van de officier van justitie zelfs sprake van meerdere telefoongesprekken.
Uit de inhoud van het telefoongesprek begrijp ik dat dit gesprek plaats had voordat de imam het slachtoffer bezocht.
Het zal het gesprek, of een van de gesprekken, geweest zijn waarin het slachtoffer de imam om hulp vraagt. Daarmee is het telefoongesprek niet het resultaat van een telefoontap als deel van het strafrechtelijk onderzoek, als dat middel al is ingezet. Wie heeft dit gesprek dan opgenomen, in een situatie dat er geen aanleiding lijkt om gesprekken op te nemen? En waarom?

lyngbakken

@ 15 Bart Wakker
De geestelijke heeft een wettelijk verschoningsrecht (ook wel geheimhoudingsplicht genoemd). De staat geeft hem dus wettelijk een speciale status, daar mag hij dan ook op worden aangesproken door diezelfde staat. De scheiding van kerk en staat is helemaal niet in het geding, het gaat gewoon om de wet.

(naam bekend bij redactie)

Ik was huisarts. Op het eind van mijn beroepsleven is een relatie ontstaan met een patiënte die ik heel goed kende; van beide kanten was het gewenst. Direct nadat het begonnen was vroeg ik haar een andere huisarts te nemen, dat deed ze.
Op financieel gebied is dit erg foutgelopen, het doet er niet toe hoe. De relatie heb ik direct toen mij dat duidelijk werd verbroken.
Natuurlijk ben ik strafbaar. Ik verwacht geen aangifte; maar wat niet is kan nog komen. Indien ze er belang bij heeft zou ik het haar zelfs aanraden.
Een relatie tussen een arts en een patiënt is altijd fout, tenzij die arts van die patiënte niets weet en de ontmoeting geheel buiten het kader van de spreekkamer plaatsvond; bij verwikkelingen ligt een rechtszaak op de loer, en dat is maar goed ook.
Mij heeft het verbaasd hoe luchthartig collega’s aankeken tegen het feit dat zij mijn patiënte was; als ze maar direct een andere huisarts nam. Ik vind dat het in bepaalde gevallen zelfs nooit meer kan nadat ze je patiënte is geweest. Zelfs bij familie van patiënten moet je uitkijken.

H.A. de Hoog

Ja hoor, zo lang het zijn eigen vrouw is en niet de mijne!

Jos de Bleyser

Imam >> moslim >> islam : Moet het nu echt nog een keer uitgelegd worden???

Arjan Korevaar

een vraag die bij mij opkomt is: had deze Iman een verklaring omtrent gedrag (VOG) en is dat niet noodzakelijk voor de uitoefening van dat beroep. Mogelijk is Iman geen beschermde titel. Ik denk dat iedereen die in een Moskee werkt of actief is als vrijwilliger een VOG moet hebben. Ook bij godsdienst onderwijs aan jongeren is een VOG noodzakelijk. Het ontbreken van een VOG kan deze Iman worden verweten en de Moskee als dit een rechtspersoon is.
De verdediging had verminderde toerekeningsvatbaarheid kunnen bepleiten: als je alles wat in de Koran staat als waar gelooft is er wel iets mis met je. Als Iman kun je je er niet op beroepen dat je de Koran niet kent.

lyngbakken

@ 21 Arjan Korevaar
Een VOG is meestal niet verplicht. Wel geldt -inderdaad- een dergelijke verplichting voor onderwijzers, net als voor gastouders en taxichauffeurs (de laatsten moeten ook een vergunning hebben om aan de slag te kunnen).
Voor vrijwilligers geldt een dergelijke verplichting niet, maar natuurlijk kan de organisatie waarvoor vrijwilligerswerk wordt gedaan dat wel verplicht stellen. Dat doet scouting Nederland bijvoorbeeld, en voor hen is de VOG-procedure gratis.
Een moskee kan een VOG vragen van een imam, net zoals een kerk dat kan doen voor een pastoor of dominee. Maar dat is dus niet verplicht, maar de keuze van de kerk of moskee.
En je laatste twee zinnen zijn te flauw voor woorden.