Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Advocatuur heeft een groot probleem, met zichzelf

Heeft de wal het schip gekeerd of is het al te laat? De advocatuur heeft het een beetje benauwd dezer dagen. Sinds februari vorig jaar dreigt er een wetsvoorstel dat feitelijk de advocatuur onder staatstoezicht plaatst. Staatssecretaris Teeven wil een ‘college van toezicht’ bestaande uit niet-advocaten, dat desgewenst in de dossiers van klanten kan meekijken. Dat is een barst in het beroepsgeheim. De Orde van Advocaten schoot onmiddellijk met scherp. Een ‘bedreiging voor de rechtsstaat’. ‘Principieel’ en ‘rechtstatelijk’ onjuist. De advocatuur komt ‘in de greep van de overheid’. Geheimhouding is niet meer gewaarborgd. De burger zal nooit meer zijn diepste problemen kunnen delen met een adviseur die principieel zijn partij kiest. De laatste reddingsboei lek geprikt, voor wie echt tegen de Staat moet worden beschermd. Spinnijdig was de advocatuur. Menigeen suggereerde dat oud-officier Teeven hier een rekeningetje uit de rechtszaal vereffende.

Het regent incidenten en de Deken ontdekt ‘kwaliteitsmijders’ in de eigen kring

De publieke respons op het advocatenopstandje was daarna zo lauw. dat ik me afvroeg of de advocatuur maatschappelijk nog wel gezag heeft. Wordt de balie nog gezien als pijler van de rechtsstaat? Dat het publiek strafadvocaten vereenzelvigt met de dubieuze cliënten die ze vertegenwoordigen is een misverstand waar ik niet onder lijd. Maar voor het slechte daglicht waarin ontspoorde advocaten regelmatig hun beroepsgroep plaatsen, kan niemand blind zijn. Het rijtje geschorste advocaten is in ieder geval vrij spectaculair. Fraude met gesubsidieerde rechtshulp (Tiebout). Misleiding van cliënten (Thissen). Oplichting (H.F.C. Kuijpers). Onbehoorlijke bedrijfsvoering (Bartels). Beleggingsfraude (Bloemers). Opdracht tot huurmoord (Troost). Daar kwam onlangs Van Hal-Scheffer bij. Deze Haagse advocate werd geschorst omdat zij haar cliënten voor tonnen oplichtte. Haar personeel had ze tot zwijgen verplicht met dwangsommen van 2,5 ton. De zaak ging rollen omdat een stagiair het bureau van de deken belde om eens te praten over het „liegen en bedriegen” waar ze getuige van was.

De advocatuur weet al een poosje dat er schoon schip gemaakt moet worden. In 2008 sprak ik de toenmalige deken Willem Bekkers. Het toezicht moest „actiever” worden, vond hij toen al. En de drempel om advocaat te mogen worden moest omhoog. Het idee dat het te makkelijk is, of in ieder geval geweest is, om advocaat te worden leeft breder. De sfeer was lang die van een standsorganisatie met vaderlijk toezicht, dat zich beperkte tot te hoge declaraties. Als er eens moest worden ingegrepen dan ging het eerder om drank of slordigheid. Maar nooit om witwassen, criminele dienstverlening of georganiseerde fraude. Sommigen leggen de schuld bij Job Cohen die in 1995 de advocatuur openbrak en bedrijfsadvocaten in loondienst tot de balie toeliet. Daarmee kwam het verschoningsrecht ook in dienst van bedrijfsbelangen. Advocaten gingen nauwe samenwerkingsbanden aan met notarissen en accountants en ontplooiden zich in de miljoenenwereld van het vastgoed, de overname- en fusiepraktijk. De advocatuur groeide snel, tot zo’n 16.000 advocaten nu. De Amsterdamse deken moet met een klein kantoortje toezicht houden op 5.000 advocaten in zijn arrondissement. Kan dat nog wel?

De Orde greep vorig jaar in met een pleidooi voor een onafhankelijk ‘systeemtoezichthouder’, die ook wel van buiten mocht komen. Zolang die maar van de cliëntendossiers zou afblijven. Daarna werd een ‘onafhankelijk rapporteur’ in eigen kring op onderzoekspad gestuurd. Dat was de Haagse ambtelijk coryfee Rein Jan Hoekstra die onlangs een tussenrapport uitbracht, met veel tongue in cheek adviezen. Hij is „voorlopig” van mening dat „kwaliteit, objectiviteit en integriteit van het toezicht” moet worden „versterkt”. Hoe vaak de dekens de kantoren in hun gebied controleren, welke klachten ze krijgen en wat ze er precies mee doen, Hoekstra kon er niet genoeg inzicht in krijgen. De burger dus ook niet.

Het gaat hier ronduit om de kwaliteit van de advocatuur zelf. Landelijk deken Jan Loorbach was er onlangs in het Advocatenblad openhartig over. Hij verzon het neologisme ‘kwaliteitsmijders’. Na anderhalf jaar dekenaat had hij te veel schendverhalen van rechters, politici en collega’s gehoord: over advocaten met te weinig kennis, gevallen van sociale ontsporing, over „omzetgericht inhoudelijk minimalisme”. Vermoedelijk een eufemisme voor te weinig kunnen, doen of weten, maar wel hoog declareren. Ontsporingen komen in de „beste kringen” voor, zegt hij. Maar uit wat hem „soms zorgwekkend losjes” wordt verteld, doemt een beeld op van een „structureel ondermaats presterende advocatuur”. Hij kan het weten. Maar wij zitten ermee.

 

Geplaatst in:
Civiel recht
Opinie
Lees meer over:
advocatuur
geheimhouding
integriteit
Rein Jan Hoekstra

20 reacties op 'Advocatuur heeft een groot probleem, met zichzelf'

lyngbakken

Kwaliteits- en integriteitsbewaking lijkt mij wezenlijk voor een grote beroepsgroep met grote maatschappelijke verantwoordelijkheid zoals de advocatuur.
Die geheimhoudingskwestie moet toch op te lossen zijn, bijvoorbeeld door een externe toezichthouder ook tot geheimhouding van de individuele kanten van dossiers te verplichten waar het de gegevens van de cliënten betreft. Het punt van de geheimhouding staat nu al niet in de weg aan de toetsing door de Raad voor de rechtsbijstand van toevoegingen (door de overheid betaalde rechtshulp).

Jesse Hartgring

Opinie: Een zeer tendentieus zaterdagmorgen verhaal, waardoor de goeden onder de kwaden lijden. Passend in een tijdgeest, waarin met populistische bewoording wordt getracht een groter – sensatie zoekend – publiek te bereiken. NRC onwaardig. De boodschap gaat verloren. Strenger toezicht lijkt me prima om het kaf van het koren te scheiden; misstanden moeten worden aangepakt. Het principiele bezwaar van geheimhouding dient daarbij echter wel te worden gerespecteerd. Het aanzien van de advocatuur gaat niet aan zichzelf ten onder, daarvoor zijn er teveel goeden. Het gaat ten onder aan dit soort stemmingmakerij. Nu zelfs in een gerespecteerde krant. Dat is pas zorgwekkend. Advocaat

G Woerth

Wat was eigenlijk de reden waarom Job Cohen bedrijfs
advokaten in loondienst tot de balie toeliet?In Belgie is dit naar mijn weten nog steeds niet het geval.

Willem Lavendael

De advocatuur heeft niet een groot probleem. De maatschappij. De problematiek die wordt beschreven is volstrekt niet beperkt tot de beroepsgroep van advocaten. Onbehoorlijk gedrag komt regelmatig voor bij politici, bestuurders, bankiers, commissarissen enzovoorts. Winstbejag, onzorgvuldigheid etc. is een samenlevingsbreed probleem. Daarom: niet meer toezicht, maar betere opvoeding en onderwijs.

Paul Kirchhoff

Wie wel eensw de droeve gang naar een advocaat heeft gemaakt zal waarschijnlijk net als ik verbijsterd zijn over de onzin die de geachte dames en heren verkopen.
De potentiele client wordt niet zelden voorgelogen over de gang van zaken.
Na het betaalde voorschot rommelt de advocaat nog wat en komt vrij snel met de mededeling dat er een nieuwe betaling verschuldigd is.
Niet zelden gaat de advocaat zijn gang zonder voldoende met de client te overleggen.
Ik ben inmiddels bezig de ravage die mijn advocaat heeft aangericht door zijn eigengereide optreden op te lossen met een nieuwe advocaat.
De dames en heren gaan een inspanningsverplichting aan met de client.
Dat betekent dat ze het heel bont moeten maken voor er van wanprestatie sprake is.
Voeg deze vorm van dienstverlening bij de bepaald niet zuinige tarieven en het moeras waarin een rechtzoekend omkomt is blootgelegd.
Een jonge amsterdams Advocate met gezien haar leeftijd vrij bescheiden ervaring vraagt zonder blikken of blozen 200 euro per uur.
Je zult er als naieve rechtzoekende maar intrappen.

Frits Jansen

Zolang Bram Moszkowicz erin slaagt brede lagen van de bevolking de indruk te geven dat hij een “topadvocaat” is, is er veel mis. Dat de zogenaamde strafpleiters sowieso niet de top van de advocatuur vormen is al het eerste misverstand. Het heet dat advocaten heel veel mogen doen om hun cliënten te helpen. Maar in het proces-Wilders ging Bram M. veel te ver door Raadsheer Schalken zo hard af te branden dat u die dit leest waarschijnlijk ook denkt dat die man niet deugt. In in het recente proces tegen de Staat over de behandeling in de Kamer van het ESM voorstel handelde Bram M. regelrecht tegen de richtlijnen van de advocatuur door zich op een terrein te begeven waar hij evident geen verstand van heeft, het staatsrecht. Hij had een collega moeten inschakelen die daar wel verstand van heeft. Maar elke staatsrechtadvocaat die gevraagd zou zijn zou subiet hebben bedankt. En dat kan Wilders niet schelen, integendeel, de vooropgezette politieke boodschap was dat Wilders niet serieus werd genomen.
Een béétje deken had Bram M. met enige vasthoudendheid gevraagd wanneer hij nu eindelijk zijn talkshow zou beginnen. Met van die dodelijke complimenten als “dat hun je toch veel beter”.
Zal een toezichthouder het beter doen? Ook alsdie politiek wordt aangestuurd??

G. van der Wilt

Als ex-advocaat kan ik bevestigen dat „omzetgericht inhoudelijk minimalisme” (een eufemisme voor te weinig kunnen, doen of weten, maar wel hoog declareren) een perfecte term is voor wat er de laatste jaren gaande is in de advocatuur. Daar kan nog aan toegevoegd worden dat er met het te hoge uurtarief ook nog flink dubbel wordt geschreven. Goed initiatief van Teeven.

Siegfried Bok

Ach… Naarmate de problemen in de samenleving groter worden zie je toch dat de democratie mee verandert en geleidelijk weer leidt tot een systeem-dictatuur en of demoncratie.
Dit was al bekend in de Griekse oudheid als zijnde de bakermat van de democratie.
Dit zie je op alle terrein ook in de politiek en zelfs in de wereldpolitiek als groter geheel.
Nu gaan er al stemmen op over het vormen van een overkoepelend systeem voor Europa en zelfs voor de vorming van een Nieuwe Wereldorde.
Dit is in mijn ogen niet meer dan een proces dat evolutie heet.
Is het goed of fout?
Natuurlijk zijn er veel misstanden zoals G van der Wilt opmerkt, maar dit is identiek in bijvoorbeeld de geneeskunde waar ook steeds meer gegoocheld wordt zowel geld en getallen in bijvoorbeeld proefschriften.
Het is feitelijk overal hetzelfde verhaal.
Is het niet altijd de individuele drang om nog hoger te groeien dan je al bent?
Naar mijn bescheiden mening is dat een typische eigenschap van de mens: altijd zoeken naar meer en beter en nooit tevreden zijn met wat je hebt.
En dit piramide-spel leidt uiteindelijk tot “hoogmoed voor de val” of het nu geldindrang of geldingsdrang betreft.
De voorbeelden zijn legio.

Mr.drs. P.B.Ph.M. Bogaers

Het rijtje geschorste advocaten kan worden uitgebreid met vele namen. Een groot aantal namen betreft sociale advocaten, personen die zich hebben toegelegd op behandeling van zaken van “personae miserabiles”. Mensen die de weg in het Nederlandse en internationale recht niet kennen en die aangewezen zijn op rechtsbijstand van advocaten.

Al in de Romeinse tijd staan advocaten bekend om hun vermogen hun cliënten te bedriegen, problemen razend ingewikkeld te maken en hun betalende cliënten financieel uit te kleden.

Maar hoe zit het met de door de overheid”gesubsidieerde”
rechtshulp? Binnen no-time, beperkt door wettelijk vastgestelde aantallen minimumuren worden advocaten geacht de feiten van een conflict te achterhalen en het bewijs te vergaren, nodig om een voor de armlastige cliënt bevredigend resultaat te behalen.

Dit stelsel is morsdood, ook al willen wij dit niet weten. De door Jensma genoemde problematiek is helaas prima geschetst. Met name zet het stelsel van de Wet op de rechtsbijstand een premie op niets-doen. Hoe minder men als advocaat verricht, des te rijker hij/zij wordt.
De Raad voor rechtsbijstand heeft in 2006-2008 de Commissie Metatoets aan het werk gezet met als uitkomst prachtig klinkende doelstellingen en ideaalbeelden, zoals dat de advocaat in iedere zaak dezelfde zo hoog mogelijke kwaliteit in zijn werk moet leggen om het beste resultaat te behalen. Echter zo’n doelstelling kost tijd en inzet en vereist het vermogen van de advocaat te zien waar het werk ligt. Het resultaat is echter indroevig en tegengesteld aan deze idealen.

Terwijl sociaal-advocaten geacht worden in het bestuursrecht hun cliënten te beschermen tegen inbreuken op fundamentele mensenrechten (het recht op leven, vrijwaring van marteling, willekeurige arrestatie
bij gedwongen terugkeer van asielaanvragers naar het land van herkomst, maar ook het recht op een uitkering bij arbeidsongeschiktheid – bij voorbeeld – ,en het waarborgen van een eerlijk proces in alle soorten zaken, wordt de praktijk van het recht in veel gevallen gekenmerkt door lippendienst aan de onafhankelijkheid van de advocaat. Of zoals een doorgewinterde tolk na afloop van de zitting in een asielzaak onlangs meedeelde: de meeste advoocaten die ik meemaak zijn jaknikkers.

Het is onder de advocaten die de strijd nog niet hebben opgegeven en die hun leven inzetten om echt te doen wat een advocaat behoort te doen algemeen bekend. Maar het geld is op. De raad voor rechtsbijstand, die de Wet op de rechtsbijstand uitvoert heeft beleid ingevoerd, waardoor advocaten zijn verambtelijkt binnen het keurslijf van het forfaitaire stelsel (zoveel minimum uren en meer niet).

Waar de juridische problemen alleen maar ingewikkelder worden door toedoen van de politiek en dezelfde bezuinigende overheid,wordt het vermogen tot adequaat weerwerk van advocaten gekortwiekt. Toezicht op het werk van advocaten is het sluitstuk van deze onontwarbare knoop.

Mijn werk in als altijd ingewikkelde zaken is na 26 jaar advocatuur onder de Wet op de rechtsbijstand onmogelijk geworden. Het werk wordt zeer gewaardeerd, maar is onbetaalbaar geworden. En moet ik nu ook ondermaats werk gaan leveren en doen alsof mijn werk nog steeds beantwoordt aan eisen van compleetheid, inzichtelijkheid en consistentie? En kunnen cliënten met rechtvaardige zaken dit betalen? We zijn terug bij af, maar we willen dit niet weten. Wie beschermt deze personen nog tegen een almachtige overheid?

P.B.Ph.M. Bogaers, afgestudeerd bioloog en advocaat sinds 1 juli 1986 te Nieuwegein, zondag 1 juli 2012

Arjan Korevaar

Uit het artikel en de reacties wordt veel duidelijk: advocaten dienen torenhoge declaraties in en vaak zelfs niet terecht. Tegen de verhoging van de griffierechten liep de beroepsgroep ook te hoop, gesteund door veelal linkse partijen. Welk bedrag denkt u dat in de rekening van een procedure het hoogste aandeel heeft: de griffiekosten of de rekening van de advocaat? Mij dunkt dat de verhoogde griffierechten nog steeds een fractie zijn van de kosten van de advocaat. Wie bemoeilijkt dan feitelijk de rechtsgang?

Siegfried Bok

Geachte Mr. Bogaers,
Dank voor Uw overduidelijk en keiharde repliek.
Ik heb als geen ander de systeem”dictatuur” in begin 80-er jaren aan den lijve mogen ervaren als arts/specialist en kanker-researcher.
Ware het dat ik daaromtrent nog boos was dan had ik U zeker benaderd daar ik nog steeds een publicatieverbod voor journalisten heb opgelegd gekregen en uit het medisch bolwerk [sorry, ik noem het Medische Maffia] werd gezet.
Ik had behandelingsmethodes gevonden, die het daglicht niet mochten zien, omdat de medicamenten niet patenteerbaar waren.
Als reactie daarop begon ik met een privé-praktijkje aan huis en toen werd ik uitgenodigd voor een gesprek met iemand van het Ministerie Volksgezondheid, omdat men “zo geinteresseerd” was naar mijn werk. Daar aangekomen bleek men mij via deze weg achter de tralies te krijgen.
Dat ze dat niet lukte is op zich al een wonder, maar het laat wel zien hoe onze democratie tot een systeemdictatuur heeft omgetoverd: iets waarover ik hierboven schreef en verbaasd dankbaar was dat Jensma dit hier plaatste.
Hoe triest het ook is het zijn weerkerende processen die in alle culturen identiek gebeuren.
Nogmaals dank voor Uw duidelijke uiteenzetting hoe triest het er achter de schermen uitziet.

c wildschut

Zoals wel vaker in reacties op een artikel, zult u voornamelijk reacties lezen van mensen die ontevreden zijn. Dus mensen die (heel) veel geld hebben uitgegeven aan een advocaat maar hun zaak niet hebben gewonnen. Of die vastlopen in ‘het systeem’ van gesubsidieerde rechtshulp. Wat we goed voor ogen moeten houden is de omvang van het probleem en hoe drastisch de maatregelen in dat licht bezien moeten zijn. De financiële kant van de rechtspraktijk voor rechtzoekenden is niet het probleem dat hier besproken zou moeten worden (terzijde: dat is ook een beetje een kwestie van vraag en aanbod).
Er zijn nu 16.800 advocaten in Nederland. Ik geloof niet dat die allemaal hun werk slecht doen, eerder zullen het enkelen zijn die hun hele beroepsgroep te schande maken.
Moet er staatstoezicht komen dat naar hartelust dossiers kan inzien (rara, welke dossiers zouden dat worden)? Nee, natúúrlijk niet. Dat daarover gedacht wordt is al een gotspe.
Maar meer bewustwording van de rol die de advocaat in de rechtsstaat speelt lijkt me een noodzaak. Omzet behalen is leuk en mag ook best, maar alleen binnen de kaders die die rol stelt. Dus: bij advisering laat de advocaat zich niet leiden door uitzicht op uren declarabel werk maar door een realistische, deskundige juridische inschatting, bij procederen staat het belang van de eigen cliënt voorop en de bejegening van cliënt en andere partijen is en blijft correct.

Theo Boogert

Is het geen idee om intercollegiale toetsing verplicht te stellen en te pleiten voor een certificering van advocatenkantoren.
Gelukkig is in Nederland het verkrijgen van de beste gezondheidszorg niet slechts voor de elite,vermogenden maar voor een ieder van onze samenleving beschikbaar. Dit zou mijns inziens ook zeker moeten gelden als het gaat om het verkrijgen van rechtsbijstand niet afhankelijk van het vermogen;de draagkracht van de ‘rechtvragende’

Martinus de Borst

In het cybertijdperk nog praten over advocatuur, als de Tom Tom in het rechtsstelsel, is bijna ongelooflijk.
Advocaten, chirurgen, huisartsen, al deze beroepen moeten zich realiseren, dat de robot en cyberspace hun vervanger aan het worden zijn. Wat overblijft, wordt de nieuwe essentie van hun beroep.
Teeven had een beslissender stap kunnen doen. Het fundamenteel recht aan de burger teruggeven om zichzelf in persoon te mogen verdedigen.

Paul Kirchhoff

@ Martinus de Borst

Iedere burger heeft het recht zich zelf te verdedigen in een strafzaak.
Of dat verstandig is blijft een andere vraag.
Iedere advocaat zal er voor kiezen zich te laten bijstaan indien hij voor het hekje moet komen.
Dat is een kwestie van gezond verstand.
Als verdachte ben je te direct betrokken om met enige afstand een juiste verdedigingsstrategie te kunnen bepalen.

Bij civiele procedures boven 25.000 euro is het verplicht een advocaat in te schakelen.
Tot 25.000 euro mag u uw geluk bij de kantonrechter zelf beproeven.

A.V.M. Pruisken

TUSSENRAPPORTAGE BEVINDINGEN INTERIM RAPPORTEUR TOEZICHT ADVOCATUUR

De opdracht die mr. Hoekstra van Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten heeft gekregen maakt eens en temeer duidelijk waar de prioriteiten maar ook te tekortkomingen liggen van de opdracht van de Nederlandse Orde van Advocaten aan mr. Hoekstra.

Er is primair begrip op te brengen dat de prioriteit van de opdracht een onderzoek omvat naar het toezicht van de advocatuur over de kwaliteit, objectiviteit en integriteit van het lokale toezicht op advocaten zoals uitgeoefend door de lokale deken. De opdracht doet geen recht aan de ervaring van burgers die noodgedwongen in aanraking komen met de voorfase van het advocatentuchtrecht bij de lokale dekens. De opdrachtverstrekking valt ook niet af te leiden wie toeziet op het handelen en nalaten van lokale dekens bij klachtenonderzoek. Ook dit blijkt een wettelijke onvolkomenheid in de huidige Advocatenwet die “reparatie”behoeft van politieke gremia.

Wel valt uit het onderzoek van mr. Hoekstra af te leiden dat er sprake is van een grote mate van willekeur bij lokale deken in de wijze waarop zij op verschillende wijze klachtenonderzoek verrichten. Ook legt de voorlopige rapportage vooralsnog niet bloot wat de tekortkomingen, knelpunten en leemtes zijn van de huidige Advocatenwet zoals burgers die moeten ondervinden. Docters van Leeuwen signaleert in zijn advies: “Het bestaande is geen alternatief” (pagina 60) een belangrijk knelpunt waar rechtzoekende tegenaan lopen. Wat heeft de NOvA daar tot op heden aangedaan? Zie: http://db.tt/ZOZYNqlk

Die opdracht is te beperkt en verdient in het belang van tuchtrechtzoekende en het maatschappelijke belang een bredere opzet. Een deel van het onderzoek zou moeten zijn in hoever de lokale dekens zich nu houden aan de huidige uitgangspunten van de Advocatenwet, zoals de wetgever het heeft beoogd. Zie Memorie van Antwoord nr. 6 (16094) “Wijziging van de Advocatenwet (Nieuwe regeling tuchtrechtspraak)” de artikelsgewijze toelichting op art. 46c, pagina 20-21 om de klachten van een rechtzoekende “feitelijk en juridisch adequaat te herformuleren” en paragraaf 1.5 “De positie van de deken”, pagina 9-11. Zie: http://db.tt/RxZfqk4l. En hoe rechtsgeleerden van statuur in het advocatentuchtrecht aankijken tegen “Het proces in het advocatentuchtrecht” Zie verslag: Symposium van 11 september 2007 te Utrecht. Zie: http://db.tt/kcYEIPbe tot voor kort was dit verslag te lezen op de website van de advocatenorde, maar is niet meer beschikbaar. Dit komt de transparantie van tuchtrechtspraak niet ten goede.

Niet te passeren is het artikel: “Stof voor het HOF en de RADEN VAN DISCIPLINE” in het boek: “Recht op tuchtrecht” dat werd uitgebracht n.a.v. het 50-jarig bestaan van het Hof van Discipline. Door drs. H. Teernstra. Zie: http://db.tt/T4QD8WYB Ook hier, wat heeft de NOvA hieraan gedaan sinds het 50-jarig bestaan van het Hof van Discipline?

Het zou de NOvA getuigen van visie en behoud van maatschappelijk vertrouwen als de Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten alsnog de ruimte geeft aan mr. Hoekstra om in zijn definitieve rapportage uitgebreider verslag te doen van ervaringen van burgers en in hoever de lokale dekens zich houden aan de uitgangspunten van de Advocatenwet, zoals de wetgever het heeft beoogd. Wellicht kunnen in beperkte vorm de ervaringen van burgers als bijlagen dienen bij het definitieve verslag van mr. Hoekstra op daarmee optimale prioriteit te geven aan transparantie en inzicht te krijgen in de kwaliteit, objectiviteit en integriteit van het toezicht. Zodat duidelijk is waar de knelpunten en de tekortkomingen liggen bij de tuchtrechtelijke klachtenprocedures.

Indien de Advocatenwet beperkt gelezen dient te worden, waarbij blijkbaar tuchtrechtzoekende te hoge verwachtingen hebben, is het aan de wetgever hierover een politieke beslissing te nemen. Mijns inziens is een beperkte uitleg door mr. Hoekstra ondermeer strijdig met het EVRM art.6. Daarbij lijkt de vraag gerechtvaardigd of het (te) gesloten systeem van het advocatentuchtrecht en de (te) grote geclaimde beleidsvrijheid van de deken nog wel van deze tijd is?

b Verpoorte

De advocatuur heeft niet alleen een groot probleem;de advocatuur is vooral ook een probleem;al te vaak vinden er praktijken plaats die de rechtstaat onwaardig zijn.De rechterlijke macht en de politici kijken weg.De burger wordt bedrogen.
De invloed en de rol van advocaten dienen drastisch te worden beperkt en het aantal advocaten sterk te worden teruggebracht.Advocaten die de gedragsregels overtreden dienen financieel te worden aangepakt;een maatregel door de Raad van Discipline raakt hun niet of nauwelijks.
Ik wacht op de volgende parlementaire enquete;dan kunnen politici die over normen en waarden praten weer laten zien hoe ze jaren later achter de feiten aanlopen.

Paul Kirchhoff

² B Verpoorte,

Zo een voudig ligt het niet.
De advocaat sluit een overeenkomst met de client op basis van een inspanningsverplichting.
Er kan geen sprake zijn van een resultaats overeenkomst omdat de advocaat voor de afloop van de zaak afhankelijk is van het oordeel van de rechter.

Pas wanneer een advocaat ernstig te kort schiet door bij voorbeeld het laten verstrijken van een termijn heb je als benadeelde een kans op schadevergoeding.
De declaratie moet echt exorbitant hoog zijn voor je als client kans hebt op een correctie door het toezicht op de advocatuur.
Tip: Neem vooral een ervaren advocaat.
Die is sneller in staat de materie te doorgronden dan een beginner die zoals het een goed advocaat betaamt een uurtarief hanteert dat nauwelijks lager is dan dat van zijn of haar meer ervaren collega.

Koos Dulfer

Als u mijn sites http://www.de-rechtspraak-mijn-verhaal.nl hebt gelezen en/of http://www.mediation-last.nl en de meest recente; http://www.mr-beulen-slaat-weer-toe.nl dan kan men geen andere conclusie trekken dan dat de advocatenwet al jaren een dode letter is en dat het toezicht vanaf de deken tot en met het Hof van Discipline er uitsluitend voor is om de geachte confrères uit de wind te houden. Niet voor onze burgerrechten. Hooguit om ons in de waan te laten dat er wat aan gedaan wordt, kanaliseren van de onlusten heet dat.
Omdat velen ervaren hebben dat het toezicht er alleen nog maar op papier was, zijn er veel anti-sites op het internet ontstaan. Als men bedenkt dat er naar mijn beste weten niet jarenlang over het internet een volkswoede heerst tegen; uitzendbaasjes, makelaars, bordeelhouders en tweede hands autoverkopers, krijgt men een goede indruk hoe het er in NL met De Rechtspraak en alles wat daarmee samenhangt voor staat.

Onvermijdelijk moest er dan wel eens een onafhankelijk college van toezicht over de advocatuur komen. Daarmee ie niets meer of minder dan de 1e stap gezet, want hoe de onderlinge belangenverstrengeling tussen de advocatuur, de rechtspraak en de mediationindustrie aan te pakken?
Het advocaten- mediationbedrijf is een bedrijf met winstoogmerk. In NL is ook de wettelijke scheiding tussen de advocatuur en de rechtspraak een farce, want rechtsgeleerde X is ‘s-morgens advocaat en na het gezamenlijk genoten middagmaal hoort hij als kantonrechter het pleidooien en verweren van zijn collega’s aan om soms een beslissing te nemen die de hele zaak weer voor maanden en maanden vooruit schuift (ad 300 Euro per uur) en zo is de ene dienst de andere waard.
Hoe komt een forensisch mediator aan werk? Goede relatie met een rechtbank te hebben. Zo kan een forensisch mediator nooit onpartijdig en onafhankelijk zijn omdat die nooit tegen hun broodheren ingaan.

Mr G.J.A.M. Bogaers

De koppensneller van de NRC (was dat in dit geval de schrijver van het artikel ?) heeft met de kop ‘Advocatuur heeft een groot probleem, met zichzelf’ een aandacht trekkende kop gemaakt, waarin de advocatuur als probleemgeval wordt gepresenteerd. Dat verdient een aantal kanttekeningen zoals de reeds ingezonden reacties bewijzen. Ik wil daar graag het volgende aan bijdragen.
Als men het stuk van de schrijver, Mr Folkert Jensma, ontleedt, komt het er op neer dat de schrijver een aantal de publiciteit gehaald hebbende voorbeelden van een bepaalde kleur handelen van enige door hem met name genoemde advocaten noemt, welker kleur men ervaart en kan benoemen als oneerlijk, gemeen, vals, niet rechtvaardig, enz…
Op zich zelf een goede zaak, advocaten zijn mensen en reeds om die reden zeer zeker niet zonder gebreken, laat staan heilig. Maatschappelijke reacties en discussies wanneer iemand, in deze discussie: een advocaat, de grenzen van de maatschappelijke betamelijkheid overschrijdt, zijn zeker nuttig en nodig.
Laten we echter voorkomen, dat we zoveel in het bakje van de kritiek stoppen, dat de kritiek niet meer geloofwaardig wordt/is.
Gemopper over te hoge uurtarieven, is bijv. al spoedig een gezeur. In de Europese Unie is ten deze gekozen voor marktwerking. Laat dan de marktwerking zijn werk doen. Jalousie en vooroordeel zijn geen maatstaven, althans geen nuttige, laat staan bijzonder nuttige maatstaven.
De belasting, de ziekenkosten en andere verzekeringen, de oude dagsvoorziening en de personeels- en andere kantoorkosten romen de crème er wel van af, als men al zoveel omzet heeft, dat deze crème er is en deze kan worden afgeroomd. Daarover zijn in deze tijd bij steeds meer advocatenkantoren (waaronder of met name juist de hele grote met enorme overheadkosten) steeds meer vraagtekens te plaatsen.
Personen die werken en die belasting betalen moet je koesteren. Geef deze personen de ruimte om hun werk te (kunnen) doen. Dat geldt in deze discussie zowel voor advocaten die betaald door de staat als voor advocaten die particulier betaald hun werk doen. Dat betekent dat de staat ruimte moet scheppen om hulpverleners de beloning te laten verdienen, die bij hun inzet past.
De staat als volksverzekeraar-uitbetaler van pro deo advocaten dient de onder die vlag willen werkende advocaten zowel kwalitatief als financieel goed te begeleiden en te betalen. Dat de betaling van hen wordt uitgekleed tot onder de bodem van een redelijk bestaansminimum moge zo langzamerhand wel bekend worden verondersteld. Zie onder andere de bijdrage van Mr Drs. P.B.Ph.M. Bogaers, advocaat te Nieuwegein, en mijn tweelingbroer, eerder in deze discussie.
De bureaucratie, de behandeling en de betaling door de staat van pro deo advocaten verdient in mijn ogen (werkzaam vanaf 1974 in het recht, waarvan sinds 1980 als advocaat, waarvan tot in ca. 1998 ervaring met de staat als ‘pro deo’ uitbetaler), een magere 4 op de oplopende schaal van waardering van 0 tot 10.. Ik heb in dit verband een steeds hoger wordende waardering voor goed werkende pro deo advocaten, die dit ‘pro deo werk’ nog (willen en kunnen) volhouden. Ik heb van ‘pro deo advocaten’ uuromzetten vernomen van € 3,50 tot € 17,00 of € 28,00 per uur !
Volgens mij is het hiertelande bestaande stelsel van ‘de gefinancierde rechtsbijstand’ zo langzamerhand geheel vermolmd en ingestort, waardoor veel ingezetenen verstoken zullen zijn of worden van rechtshulp door advocaten !
Waartoe het overdreven gescheld op advocaten mede kan leiden ?
Ik denk dat dit een goed voorbeeld daarvan is. Vanuit vooroordelen gooien we de cliënt en de advocaat met het badwater weg. Dan heeft niemand meer wat.