Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

De Uitspraak: Mag de overheid ingrijpen in het gezin als de kinderen te dik worden?

Mag de overheid in een gezin ingrijpen als de kinderen te dik worden? Met commentaar van NJB-experts Aart Hendriks, hoogleraar gezondheidsrecht en Michiel van Emmerik, universitair docent staatsrecht, beiden in Leiden.

De Zaak. Drie kinderen van zes, elf en dertien uit hetzelfde gezin zijn behoorlijk dik. De Raad voor de Kinderbescherming laat een onderzoek doen. De kinderen, twee jongens en een meisje worden bij de huisarts op de weegschaal gezet. Het meisje van zes zit 17 kilo boven de norm. De jongen van elf is 18 kilo te zwaar en de jongen van 13 is 51 kilo te zwaar. De ouders zijn in 2007 gescheiden en hebben samen het ouderlijk gezag. De kinderrechter legt een ‘ondertoezichtstelling‘ op, OTS. De ouders gaan tegen deze maatregel van kinderbescherming in hoger beroep bij het gerechtshof.

Wat is ondertoezichtstelling? Daarbij wordt het gezag van de ouders deels overgenomen door een gezinsvoogd. De kinderen blijven meestal wel thuis wonen – de ouders moeten hun kinderen blijven opvoeden en verzorgen. Maar zij moeten de aanwijzingen opvolgen van de gezinsvoogd. Als die niet tevreden is dan kan hij via de rechter de kinderen ook in een tehuis of een gastgezin laten plaatsen. De OTS-maatregel wordt opgelegd bij ernstige problemen, waardoor de ontwikkeling van de kinderen wordt bedreigd. Het duurt een jaar en kan verlengd worden tot het kind 18 is.

Hoe verdedigen de ouders zich bij het Hof? We doen enorm ons best en zijn zeer betrokken. Dat het (nog) niet lukt om onze kinderen te laten afvallen is ons niet te verwijten. We hebben een diëtist ingeschakeld en de kinderen aangemeld bij sportclubs. Maar we zijn ook met het gezin met vakantie geweest. En de diëtist was met vakantie. Daardoor is tijd verloren gegaan – en het heeft ook wel tot uitstel geleid.

Zijn de kinderen echt te dik?

De rechter constateert dat twee van de drie boven de obesitasnorm zitten. Dat leidt tot lichamelijke en psychologische problemen. De rechter vindt behalve hoge bloeddruk en risico op diabetes ook negatief zelfbeeld, depressie en stigmatisatie een probleem.

Wat krijgen de ouders te horen? Dat ze te weinig voortvarend zijn en geen inzicht hebben in de ernst van de situatie. Te dikke kinderen moeten veel aandacht krijgen en ‘intensieve hulp’ bij wat ze eten en hoeveel ze verbruiken. Ouders moeten stimuleren, steunen en betrokken zijn. Deze ouders hebben „onvoldoende intrinsieke motivatie en inzicht” om vrijwillig en langdurig het gedrag van hun kinderen te laten veranderen. Vakanties mogen geen excuus zijn voor uitstel. In die vakantie kan het overgewicht al worden aangepakt, „door bijvoorbeeld te gaan wandelen, fietsen en gezonde levensmiddelen in huis halen”.

Dat hebben deze ouders niet gedaan. „Professionele en deskundige hulp in een verplicht kader” is daarom nodig. De gezinsvoogd, die al aan het werk is, zorgde al voor een andere ziektekostenverzekering – één die de kosten van de diëtist vergoedt. De gezondheid van de kinderen wordt nu ‘ernstig bedreigd’. Dat de ouders hun best doen en betrokken zijn is het Hof op de zitting ook ‘gebleken’. Maar dat is niet voldoende. De OTS maatregel is terecht opgelegd.

Lees de uitspraak (LJ  BW 5429) hier

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding

Geplaatst in:
Personen- en familierecht
Lees meer over:
afvallen
overgewicht
Raad voor de Kinderbescherming

23 reacties op 'De Uitspraak: Mag de overheid ingrijpen in het gezin als de kinderen te dik worden?'

NJB expert Aart Hendriks, hoogleraar gezondheidsrecht in Leiden

Ongezond dikke kinderen
Het is niet aan de Raad voor de Kinderbescherming om ouders met dikke kinderen de maat te nemen. Dergelijke bemoeienissen maken wel een erg grote inbreuk op de ouderlijke autonomie. Bovendien weet de Raad niet waaraan hij begint, nu zo’n 20% van de Nederlandse jeugd te zwaar is en het aantal dikke kinderen alleen maar toeneemt. Dat was althans mijn eerste reactie.
Maar de drie bewuste kinderen waren niet slechts een beetje dik; zij waren ziekelijk dik. Bij het jongste en het oudste kind was sprake van ernstig overgewicht, terwijl de middelste net onder de obesitasnorm zat. Deze zwaarlijvigheid vormt een serieuze bedreiging voor de gezondheid van de kinderen, zo stelt het hof terecht vast, en zal ongetwijfeld ook leiden tot pesten en andere vormen van uitsluiting.
Is dit nu reden om de kinderen onder toezicht te stellen? Juridisch kan er niet worden getornd aan de juistheid van de uitspraak. Er is immers sprake van een bedreiging van de gezondheid van de kinderen, zoals de wet vereist. En die bedreiging kan kennelijk moeilijk op een minder ingrijpende wijze worden afgewenteld. Volgens aloude jurisprudentie is niet van belang of de bedreiging de ouders kan worden verweten; het belang van de kinderen staat in dergelijke situaties voorop. Daaraan kan nog worden toegevoegd, dat de overheid volgens de Grondwet is gehouden om maatregelen te nemen ter bevordering van de volksgezondheid. Deze grondwetsbepaling is weliswaar niet bedoeld voor situaties als de onderhavige, maar niets doen valt moeilijk te rechtvaardigen zodra de overheid weet heeft van ziekelijk overgewicht bij kinderen waarbij de ouders niet ingrijpen.
Toch vind ik de uitspraak niet geheel overtuigend. Dat komt ongetwijfeld ook door het – ongetwijfeld goed bedoelde – verwijt aan het adres van de ouders dat zij met de kinderen hadden moeten gaan wandelen en fietsen, en gezonde levensmiddelen in huis hadden kunnen halen. Dat is niet aan de rechter om in de uitspraak op te nemen. Raad en rechter begeven zich met deze zaak bovenal op glad ijs. In Nederland is naar verwachting bij 12.000 kinderen sprake van obesitas. Worden die, als blijkt dat het de ouders niet lukt ze te laten afvallen, straks allemaal onder toezichtgesteld? En hoe zit het met alle andere kinderen waarvan de ouders er anderszins niet in slagen hun gezondheid adequaat te beschermen. Voor hen allen een gezinsvoogd? En dan ook bij ouders die hun zoons laten besnijden of instemmen met een tatoeage?
Een ondertoezichtstelling bij dikke kinderen draagt mijns inziens het risico in zich van een hellend vlak. Voorkomen moet worden dat de overheid zich te veel gaat inlaten met de wijze waarop gezinnen hun leven inrichten (‘gij zult wandelen en fietsen’) en wat de pot daar schaft. Een ondertoezichtstelling is bedoeld als laatste redmiddel, voor extreme gevallen dus.
Hoewel een ondertoezichtstelling bij ongezond dikke kinderen juist kan zijn, zoals in onderhavige situatie, moeten we zuinig blijven met het inzetten van dit paardenmiddel.

NJB expert Michiel van Emmerik, universitair hoofddocent staats- en bestuursrecht Universiteit Leiden

Op het eerste gezicht doet deze uitspraak de wenkbrauwen fronsen. De overheid die ingrijpt in een gezin, aangezien de kinderen te dik zijn. De overheid als ‘opvoedingspolitie’? Straks gaat de staat nog bepalen hoe laat kinderen naar bed moeten, hoe vaak zij moeten sporten in plaats van gamen en ga zo maar door. Een nadere beschouwing van deze uitspraak laat echter zien dat deze vrees ongegrond is. In casu gaat het om drie kinderen met zeer ernstig overgewicht. Het oudste kind zit zelfs 51 kilo boven het normale gewicht van een dertienjarige jongen! Het enorme overgewicht veroorzaakt ernstige gezondheidsrisico’s, zowel in lichamelijke als geestelijke zin. Op grond van artikel 1:254 lid 1 Burgerlijk Wetboek kan een minderjarige onder toezicht worden gesteld van de overheid indien hij zodanig opgroeit dat zijn zedelijke of geestelijke belangen of zijn gezondheid ernstig worden bedreigd, en andere middelen ter afwending van deze bedreiging hebben gefaald of, naar is te voorzien, zullen falen. Voorop staat dat de ondertoezichtstelling, die in 1922 in ons recht is geïntroduceerd, een uiterst redmiddel is. Dit betekent onder meer dat moet vaststaan dat een vrijwillig hulpverleningstraject niet tot het gewenste resultaat zal leiden. De rechter is van oordeel dat in dit verband onvoldoende inzicht en voortvarendheid van de ouders te verwachten valt.
In bredere zin stelt deze zaak het dilemma aan de orde wanneer de overheid moet ingrijpen in een gezin. Op grond van onder meer het VN-Kinderrechtenverdrag gelden duidelijke verplichtingen voor de overheid om kinderen te beschermen tegen mishandeling. Enerzijds loopt de overheid het risico het verwijt te krijgen niets of onvoldoende gedaan te hebben. Een aantal afschuwelijke zaken van de afgelopen jaren, waarin kinderen mishandeling met de dood moesten bekopen, illustreert dat. Anderzijds kan de staat juist tegengeworpen krijgen te snel in te grijpen. Denk aan de discussie enige jaren geleden of de veertienjarige Laura Dekker in haar eentje een zeiltocht rond de wereld mocht maken. De rechter sprak een ondertoezichtstelling uit teneinde te bewaken dat zij niet aan haar zeilreis zou beginnen, zolang dat niet verantwoord was. Iedere zaak vergt dan ook weer een zorgvuldige afweging in het concrete geval, zoals in een recente zaak over de ondertoezichtstelling van een ongeboren vrucht vanwege ernstige verslavingsproblematiek van de moeder. De Maastrichtse kinderrechter was van oordeel dat er geen reden was de ongeboren vrucht onder toezicht te stellen, vanwege de inmiddels ingezette verbetering. Wel wenste hij een vinger aan de pols te houden door de zaak verder aan te houden tot vlak na de geboorte van het kind en dan te bezien of de positieve ontwikkeling heeft doorgezet dan wel of er alsnog reden is de ondertoezichtstelling uit te spreken.
In de hier centraal staande zaak is deze afweging zonder meer zorgvuldig geweest. Op basis van deze uitspraak hoeft niet te worden gevreesd dat de overheid te pas en te onpas gaat ingrijpen in gezinnen.

johan van schaik

Het doet wrang aan deze uitspraak. Kinderen worden onder toezicht van de overheid geplaatst vanwege gebleken overgewicht/obesitas. Terwijl die zelfde overheid als de grootste veroorzaker van die volksziekte moet worden gezien. Het begint al in de eerste levensjaren van kinderen, wanneer hun moeder vroegtijdig met borstvoeding moet stoppen, omdat wij de krapste zwangerschaps- en ouderschapsverlofregelingen van heel Europa kennen. Moeders die hun kinderen gewoon de eerste zes maanden borstvoeding (kunnen) geven en hen daarna (tot bij voorkeur het tweede levensjaar) geleidelijk aan andere passende voeding doen wennen, hebben nauwelijks kinderen met obesitas. Het bijvoeren en overmatig gebruik van medicijnen bij varkens wordt ook nog steeds door die zelfde overheid toegestaan. Ook medicijen die als obesitas-factor bekend staan. Met je speklap krijg je de obesitas zo letterlijk binnen. Een overheid ook die de gymnastiek uit het onderwijs haalde, en die onvoeldoende speelruimte in de directe omgeving van woningen realiseert. En in plaats daarvan het geld aan dietisten besteedt, die allen als mosterd na de maaltijd komen.

De grootste bedreiger van de gezondheid van kinderen is de overheid zelf. En die moet op kinderen toe gaan zien ?

c wildschut

Niet vergeten mag worden dat een OTS een zeer ingrijpende maatregel is, die inbreuk maakt op het recht van ouders om hun kinderen naar eigen inzicht op te voeden. Maar zoals altijd, brengen rechten ook verantwoordelijkheden met zich.
Als blijkt dat mensen die verantwoordelijkheid niet (meer) kunnen dragen, is hulp of meer aangewezen. Waar het gaat om de opvoeding van kinderen, is het belang te groot om lang af te wachten of een preek misschien volstaat.
In dit geval is de aard van het probleem (ernstig overgewicht) en de omvang daarvan (alle kinderen, de oudste het meest- persoonlijk vind ik het bijna ongelooflijk) wat mij betreft voldoende om meteen deze stevige maatregel uit de kast te trekken. Want inderdaad: de nadelige gevolgen kunnen groot zijn, zowel fysiek (gewrichts- en orgaanschade) als psychisch (stigmatisering, sociale uitsluiting, depressiviteit -> laag zelfbeeld).
Ergo: prima uitspraak.

Bart Mak

Mooi verhaal. Even afgezien van de voedingsgewoonten van de gemiddelde Nederlander in relatie tot gezondheid; wordt OTS dan ook toegepast bij roken, alcoholconsumptie en drugs(medicijnen) gebruik van kinderen? Allemaal erg slecht voor de gezondheid, alleen minder zichtbaar (..)
Overigens ben ik het geheel met het commentaar van Dhr. van Schaik eens. Er wordt door de overheid zeer veel geld verdiend aan deze “verwerpelijke” zaken die gewoon lekker doorverkocht mogen worden terwijl in het onderwijs nagenoeg niets aan ruimte en sport geboden wordt. Boter op het hoofd dus. Gewoon ordinaire PR actie in de hoop dat de burger een beetje bangig gezonder gaat leven en dus goedkoper wordt. Dream on.

A.S. Gieben

Het is volkomen terecht dat de overheid eindelijk een harde maatregel neemt tegen ouders, die hun kinderen door overvoeding ernstig lichamelijk letsel toebrengen. Overvoeding va kinderen heeft op termijn ernstige ziektes en een verhoogde sterfkans tot gevolg. Maar waarom moet deze kwestie in handen komen van jeugdzorg? Alsof die organisatie niet genoeg te doen heeft. Een meer voor de hand liggende maatregel is het heffen van een boete per kilo overgewicht van kinderen onder de tien jaar. Een financiële prikkel is tot nu toe de enige bewezen werkzame prikkel om consumptiepatronen te wijzigen. Ik vermoed dat ouders, die financieel nadeel ondervinden van hun nalatig ouderschap, sneller hun gedrag wijzigen dan door welk sociaal, medisch of gespreks-traject dan ook.

Jose Verheijen

Ots is een hele zware maatregel en moet dan ook slechts worden ingezet als er iets heel ernstigs aan de hand is. En ook dan is het belangrijk dat er controle blijft op de geboden hulp.Volgens diverse bronnen blijkt kindermishandeling alsook sexueel misbruik meer dan veelvuldig voor te komen terwijl daar meer dan ons lief is, niets aan gedaan wordt (of kan worden). Ook het bestrijden van huiselijk geweld achter de voordeur laat te wensen over.
Natuurlijk is obesitas een probleem en, zoals Hendriks terecht opmerkt, dan zouden er wel eens veel meer onder toezichtstellingen kunnen volgen. Wat te denken van kinderen die roken, erger nog die blowen…? En wat te doen met kinderen, jongeren die drinken?
Een overheid die zich bemoeit met het welzijn van haar onderdanen, in het bijzonder met die van kinderen, is prima, maar zou gezien de schaarse middelen, toch in eerste instantie, accent moeten leggen op de ergste misstanden, terwijl daar om dubieuze redenen lang niet altijd wordt ingegrepen.
Een tweede punt dat ik hier zou willen noemen is, dat ook veel meer gekeken moet worden naar de oorzaken van problemen bij kinderen. Simpelweg de ouders verantwoordelijk stellen als zou het met name gaan om onwil, is veel tekort door de bocht. Niet zelden worden de problemen die in het gezin bestaan nog meer vergroot omdat er vaak nog meer druk wordt uitgeoefend. Er is lang niet altijd voldoende begrip voor bestaande problemen in het gezin.Het idee van de eigen verantwoordelijkheid wordt veel te stringent toegepast. Niet iedereen redt het alleen, ze daarvoor straffen of onder druk zetten maakt het alleen maar erger.
Een derde punt wat ik nog zou willen noemen is dat de moeder een vrijwilliger om hulp vroeg, die Jeugdzorg dan inschakelt met alle gevolgen van dien. Het vragen om hulp gebeurt lang niet altijd, en met dit soort reacties, zullen mensen hun problemen nog meer voor zich houden. Dat is een slechte zaak.

Kortom, wat hier gebeurd is, keur ik ten diepste af. Gezonde leefgewoontes zijn belangrijk en ouders spelen daar een belangrijke rol in, maar niet alleen!
Als het hen niet lukt om zaken op orde te krijgen, zouden ze om hulp moeten kunnen vragen maar dan gaat het om hulp (en niet om dwang). Daarnaast zouden scholen,sportclubs en voor mij part cafetaria’s, ook over moeten gaan op gezonde snacks. Er zou zoveel meer moeten veranderen, dit is ad hoc beleid waarbij toevallig een gezin gestigmatiseerd wordt.
Echte hulp is mijns inziens iets anders; wat hier gebeurd is leidt tot angst.

Michiel Jonker

@Johan van Schaijk (#3)

Het is duidelijk. De rechter moet eerst de overheid onder toezicht stellen.

a.zecha

Indien het wettelijk en verdragrechterlijk juist is dat “de” overheid mag ingrijpen [“onder toezichtstelling”] in een gezin omdat de kinderen te dik zijn kan over deze ene casus diverse wets- en verdragsrechterlijke argumenten naar voren gebracht worden.
Deze ene uitspraak zelve vormt m.i. mede jurisprudentie over overheidsingrijpen achter de voordeur van burgers.
Een tweede, nog niet gestelde vraag ter zake van dit overheidsingrijpen “in het belang van de gezondheid van kinderen” is de volgende:
Hoe moet het handelen van de overheid worden beoordeeld die blijft ontkennen dat aan de gezondheid van kinderen schade wordt berokkend door toename van fijn stof-luchtvervuiling bij de bevordering van de weg- en vliegtransportsectoren (b.v. de vele uitbreidingen van het vliegverkeer op Schiphol en elders)?
Deze tweede vraag over overheidsingrijpen kan ook worden gesteld bij het bevorderen van de bio-industrie (b.v. anti-bioticagebruik), bij de tabaksindustrie, en bij de milieucontrole op vele vervuilende industrieën.
a.zecha

Minke Wagenaar

Ik mag hopen dat het de Kinderbescherming wél lukt om de kinderen af te laten vallen. Zo niet, wat dan?

Voor de rest sluit ik me aan bij Johan van Schaik: de overheid stimuleert zelf obesitas. De ‘Schijf van vijf’ in combinatie met transvetten doet de rest. Had ik de ‘Schijf van vijf’ nog langer serieus genomen dan woog ik nu 20-30 kg zwaarder. Sporten had en heeft hier totaal geen effect: ieder pondje kwam door ‘t mondje. Suiker, granen, medicijnen, dikmakers zijn het. Blij dat de overheid me niet tegen mezelf in bescherming heeft genomen.

lyngbakken

@ Johan van Schaik

Het spijt me, maar uw reactie doet mij wrang aan. Ik zie niets aan compassie voor de kinderen.
Wat stelt u voor als oplossing?

johan van schaik

@11:lyngbakken.

Ik had gehoopt dat uit mijn reactie (ik ben jurist en ook nog epidemiologisch onderzoeker) al voldoende duidelijk van mijn compassie sprak. Met alle kinderen die in ons land opgroeien. Dus ook met de betrokken kinderen, die nu – erg genoeg – ook nog eens voluit in de publiciteit kwamen te staan.

Overwogen werd door het Hof in r.o. 4.6: “De ouders hebben ondersteuning nodig nu zij onvoldoende intrinsieke motivatie en inzicht hebben om vrijwillig een langdurig traject in te gaan met hun kinderen, en hierdoor de noodzakelijke verandering van patronen in het gezin te bewerkstelligen.”

Ik merk dan op dat het meer dan triest is dat deze kinderen onder de hoede komen van een Staat en een Staatsstichting die op nog veel groter schaal getoond hebben, en elke dag nog steeds tonen, eveneens onvoldoende intrinsieke motivatie en inzicht te hebben om vrijwillig een langdurig traject in te gaan met de mede aan hun zorg toevertrouwde kinderen, en hierdoor de noodzakelijke verandering van patronen in gezinnen te kunnen bewerkstelligen.”

Nog duidelijker: Ik schaam mij te leven in een land dat haar kinderen zo verwaarloost, de uitbesteding van de zorg voor het eiegen kind subsidieert, en dat drie kinderen en hun ouders op deze wijze neer durft te zetten als de enige schuldigen aan de gevolgen daarvan.

En als oplossing – voor zover nog mogelijk – in deze casus: Biedt de ouders, nu het deels onomkeerbaar kwaad al is geschied, derhalve een ruim PGB. Zodat zij, om te beginnen, onafhankelijk medisch deskundigen kunnen raadplegen om te bezien of er uberhaupt nog wat gedaan kan worden. En om vervolgens dat herstel van die schade die nog rechtgetrokken kan worden, onmiddellijk te doen starten.

herauthon

Hoeveel middelen heeft de dienst Jeugdzorg eigenlijk en welke criteria gebruiken ze voor het aansturen van personeel. Klasse verschil proef ik wel soms om de hoek turen. Mensen met wat meer mogelijkheden worden soms anders benaderd.

Leen de Jong, ouder

“Een derde punt wat ik nog zou willen noemen is dat de moeder een vrijwilliger om hulp vroeg, die Jeugdzorg dan inschakelt met alle gevolgen van dien. Het vragen om hulp gebeurt lang niet altijd, en met dit soort reacties, zullen mensen hun problemen nog meer voor zich houden. Dat is een slechte zaak.”
Gelukkig worden ouders steeds meer gewaarschuwd geen hulp bij jeugdzorg, maar ook bij de jeugdhulpverlening te zoeken. Doe je uiterste best om het zelf met je huisarts en je omgeving op te lossen. Je zoekt zelf hulp en voor je het weet wordt de regie over je gezin je afgenomen en heb je er een levensgroot probleem bij. Obesitas is een lastig probleem dat niet opgelost wordt met het inschakelen van een sociaal werkende van de jeugdzorg. Zelfs obesitasklinieken en poli’s blijven maar zoekende om daar een passend aanbod voor te verzorgen. Het is een maatschappelijk probleem dat op individueel niveau lastig op te lossen is. Deze ouders MOETEN het nu oplossen hoe dan ook want anders lopen ze ook nog het risico hun kinderen kwijt te raken. Een angstige situatie waarin het alleen maar moeilijker wordt om zaken te veranderen. En wat voor hulp krijgen ze er nu dan bij? Het inschakelen van echt deskundige hulp wordt een stuk lastiger als jeugdzorg eenmaal in beeld is, weet ik uit ervaring. Ik vind dit dan ook weer een voorbeeld van geldverspilling en criminalisering van hulpzoekende ouders waar je niet blij van wordt. We hebben ouders in Nederland vogelvrij verklaard. De partij die nu eens een einde maakt aan deze treurige beweging heeft mijn stem.

Leen de Jong, ouder

Hopelijk voelt de betrokken vrijwilliger zich nu beschaamd. Net zo beschaamd als ik mijzelf heb gevoeld toen ik hulp zocht voor mijn kinderen en hun exotische vader. De overheid hier is net zo min te vertrouwen als de overheid daar. Daar moet je uit de buurt zien te blijven. Had ik maar naar de kinderen hun vader geluisterd. Jaren later en vele rechtzaken later heb ik het gewonnen maar we zijn nog jaren aan het herstellen van de opgelopen schade van de opgedrongen hulp.
Bij de vakanties in het land van herkomst viel me altijd op dat ik zo weinig controle had over de voeding van mijn kinderen. Je leeft mee in een extended family waar je heus niet even binnenkomt en zaken naar je hand zet. Dat moet groeien en die autonomie moet je jezelf verwerven. En dat kost tijd. Net zoals het tijd kost om je huishouden zo te veranderen dat je er gezondere gewoontes op na gaat houden. Dat is geen kwestie van even doorpakken dat is een kwestie van stuk voor stuk oude gewoontes vervangen door nieuwe gewoontes en daar aan wennen. Crashdieten helpen echt niet maar daar worden mensen dikker van, het bekende jojo-effect. Maar daar heeft zo’n juridisch systeem met zo’n sociaal werkster toch echt geen boodschap aan. Het effect van die veranderingen kun je pas beoordelen na een jaar of na jaren. Maar daar heeft zo’n juridisch systeem et zo’n sociaal werkster echt geen tijd voor over. Je moet presteren en wel nu. En dan blijkt dat de verplichte hulp overal steken laat vallen, afspraken niet nakomt, geen deskundigheid regelt, gezinsvoogden wisselen om de haverklap, rapporten worden gevuld met onzin over alles wat er verder nog beweegt in zo’n gezin, en zo kom je met zijn allen van de regen in de drup. Nee, als ik die mensen was zou ik er over denken om maar in Turkije te gaan wonen. Tenzij er iemand is die deze mensen helpt in het nu onvermijdelijke gevecht met de jeugdzorg en ze helpt om het wel te winnen bij de rechter. Misschien is het goed om hier een proefproces over aan te gaan. Met Moskovic bijvoorbeeld. En dan van andere ouders een kleine bijdrage vragen om dat mee te helpen. Ik ben niet rijk, maar daar zou ik beslist aan bijdragen. Uit schaamte over Nederland en de Nederlandse manier van hulpverlening aan ouders en kinderen. Zeker tegenover goedwillende buitenlandse ouders. Schaamte.

lyngbakken

@ 12 Johan van Schaik en 13 Leen de Jong

Volgens mij doet het algemene overheidsbeleid er niet toe in een kwestie als deze. Als je dat erbij haalt is het ook eenvoudig om iets te vinden waar je het niet mee eens bent of waarin de overheid faalt. De kinderen raken dan uit beeld voor eigen politieke stokpaarden, waar de kinderen part noch deel aan hebben.

Een wel direct gerelateerde kwestie is wat mij betreft het problematisch functioneren van de jeugdhulpverlening en de kinderbescherming. Dat illustreert dat de overheid een surrogaatouder is en blijft.
Daar kun je uit afleiden dat de overheid de handen van de kinderen moet houden. Ik ga zo ver niet, omdat overheidsbemoeienis gelukkig in een aantal gevallen wel goed uitwerkt, en elk geval is er één. Ik kan zover ook niet gaan, zo lang we gevallen hebben waarin kinderen zelfs hun leven verliezen door hun ouders.
Maar het functioneren van de jeugdhulpverlening moet wel drastisch op de schop. Ook daar moet het kind centraal komen te staan, en niet bijv. de specialisatie van de hulpverlener of de instelling waar deze vandaan komt. Die praktijk leidt tot grote bureaucratie waarin het kind uit beeld verdwijnt.

Johan, de suggestie van een ruimer PGB lijkt mij weinig zinnig bij deze ouders. Dat zal alleen werken als een soort aflaat voor de gemeenschap, maar de kinderen niet helpen.

F.Goedhart

Als de kinderen 17, 18 en 51 kilo ónder de norm hadden gewogen in plaats van er boven, zou er vermoedelijk geen discussie nodig zijn geweest.

Roel Pieterman

Nederland volgt met deze uitspraak in het voetspoor van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Zie hierover bijvoorbeeld Rob Lyons op Spiked Online (http://www.spiked-online.com/site/article/11056).
Dit past goed bij het feit dat ‘overgewicht’ sinds 2003 in Nederland tot beleidsspeerpunt is verklaard. Dit beleid is in tal van opzichten problematisch, maar in deze situatie is het grootste probleem dat enig kritisch speurwerk de schijn van legitimiteit van deze maatregel snel wegneemt. kijk zelf op Loket Gezond Leven waar de lijst met interventies wordt bijgehouden (http://loketgezondleven.nl/settings/gezonde-gemeente/overgewicht/interventieoverzicht). Ondanks de aankondiging van “effectieve interventies” zijn die in de lijst NIET te vinden. De beste kwalificatie is dat een interventie “theoretisch goed onderbouwd” is. De boodschap van de Gezondheidsraad in het advies over overgewicht en obesitas uit 2003 –dat er geen effectieve interventies bestaan– is dus nog steeds geldig. Lyons wijst dan ook op de Amerikaanse casus van Anamarie Regino waarin de autoriteiten er ook na ze jaar niet in geslaagd waren dit kind noemenswaardig minder zwaar te laten zijn.
Problematisch aan dit soort zaken is ook dat obesitas in dit soort zaken het etiket van ‘sociale erfelijkheid’ opgeplakt heeft gekregen. Geheel uit het oog verdwijnt hier het door veel onderzoek gestaafde inzicht dat (over)gewicht in biologisch opzicht erfelijk is. Die biologische component komen we in het beleid echter nauwelijks tegen. Erkenning van het belang hiervan zou tot andere interventies leiden. Kinderen die zo bijzonder veel te zwaar zijn, verdienen bijzondere medische begeleiding, waarbij gewichtsverlies niet het voornaamste doel hoort te zijn.

yosh yohnson

Leg me eens uit svp: waarom mag iedereen zich (en zijn kinderen) doodroken , kapot zuipen?? waarom grijpt de overheid dan niet in ? accijns?

waarom nu wel? omdat het om kinderen gaat waarvan de volwassenen niet capabel zijn te oordelen over de ernst van de situatie?
en zijn diezelfde volwassenen dan wel zelfstandig in staat de oordelen over de schade die zij zichzelf en de maatschappij toebrengen als ze zich doodroken en kapot zuipen, of de boel kort en klein slaan rond t voetbalveld??

kom kom…in wiens belang is dit nou eigenlijk?

Gerrit de Jonge

Als een kind van 13 jaar 51 kg te zwaar is dan hebben natuurlijk de ouders gefaald, maar ook en vooral de normale sociale controle. Op die leeftijd is dat kind toch al door minstens 8 onderwijzers dagelijks gezien, hij moet schoolartsen hebben gezien en consultatiebureau’s en de ouders moeten talloze malen zijn aangesproken door mensen uit hun omgeving. Dat dit alles tot niets geleid heeft roept vragen op over de familie, en het lijkt me onmogelijk om over dit individuele geval iets te zeggen zonder het antwoord op die vragen te weten.

Hebben we te maken met een van de vruchten van ons multi-culti avontuur, en komen deze ouders uit een cultuur waarin het een prestige kwestie is om je kinderen zo zwaar mogelijk te laten worden? Zo ja, dan vraag je je af of dit gezin niet al veel eerder een enkele reis naar hun thuisland had moeten krijgen. Zouden de ouders geen Nederlands spreken, waardoor sociale controle problematisch is? Ook een goede reden voor een enkele reis hier vandaan. Of zouden de geestelijke vermogens van de ouders met het woord debiel kunnen worden beschreven? Zo ja, dan vraag je je af waarom de moeder niet al veel eerder zoals de meeste debielen een prikpil behandeling heeft gekregen.

Duidelijk lijkt me in elk geval dat hier niet zo zeer sprake is van een juridisch, maar van een politiek vraagstuk. Willen we eigenlijk wel ingrijpen in de genetische opbouw van onze bevolking? Mij dunkt dat we dat moeten willen. Als je enerzijds predikt dat in onze samenleving iedereen moet meedoen, dan is het vrij logisch om te voorkomen dat er mensen bij komen die door geestelijke en andere handicaps onmogelijk mee kunnen doen. Er zal ook vast wel een grens zijn aan het budget dat we voor zorg kunnen uitgeven. Die 30 – 40 % van nu tast het draagvlak voor onbegrensde zorg al flink aan. Het zal ook geen toeval zijn dat de euthanasie mogelijkheden verruimd worden, nu het ouderen overschot onbetaalbaar lijkt te worden. Ethisch gezeur begint in dit ouderenbeleid ondergesneeuwd te raken door gewoon praktisch denken, en je sommetjes maken.

En compassie voor deze te dikke kinderen? Natuurlijk, maar deze kinderen zijn al verloren. Natuurlijk moeten ze aan het ouderlijk gezag worden onttrokken, maar geen normaal mens wil een pleegkind van 13 dat 51 kg te zwaar is. Laten we hopen dat dit soort waarheden als koeien tot onze beleidsmakers doordringt, en er in alle openheid een beleid wordt ontwikkelt dat de geboorte van hopeloze gevallen voorkomt.

lyngbakken

@ 20 Gerrit de Jonge

Origineel en verfrissend idee: stuur de ouders terug naar het land van herkomst omdat de kinderen te dik zijn!

Ik zou het graag willen uitbreiden: stuur ook te dikke ouders en andere te dikke volwassenen daar naar terug.
Maar daarmee zijn we er natuurlijk nog niet: sluit te dikke Nederlanders (als norm stel ik de gewone obesitasnorm voor) uit van de zorg totdat ze weer op gewicht zijn. Dat draagt pas echt bij aan een reductie van de zorgkosten. En niet alleen dat: het is ook een forse bijdrage aan de volksgezondheid. Win-win dus!
Hetzelfde geldt wat mij betreft voor rokers en voor alcohol- en drugsgebruikers en voor mensen met een strafblad (Lombroso stelde al in de 19e eeuw vast dat die een genetisch mankement hebben). Het verlies van accijns moeten we dan maar voor lief nemen.
Gelet op het genetisch patroon van de mens, dat er niet op is ingericht dat we oud worden, denk ik verder in jouw spoor ook aan een leeftijdsgrens bij uitsluiting van de zorg. Als ik de medici en biologen goed begrijp zou dan in ieder geval iedereen boven de 70 ook niet meer dienen te drukken op het zorgbudget. Dan zouden we misschien wel een uitzondering moeten maken voor de kosten van euthanasie vanaf die leeftijd, want anders wordt de maatregel misschien wel inhumaan. Dat deel van het zorgpakket zou ik voor deze groep dus wel overeind willen houden. Bij daadkrachtige maatregelen mogen we per slot van rekening de nuance niet uit het oog verliezen.

We komen zo vast een heel eind, maar misschien nog niet ver genoeg. Dat kan komen omdat ik nog belangrijke groepen ben vergeten of toch nog te genuanceerd ben (dat is natuurlijk ook altijd een gevaar).
Wellicht heb jij nog meer suggesties?

Oh, er schiet me er nog één te binnen: verplicht steriliseren van alle geslachtsrijpe personen met een IQ van minder dan 100. Lijkt wat cru misschien, maar dat is te ondervangen door iedereen 3 kansen te geven om de 100-score te halen. Lukt dat dan nog niet, dan is het over een uit. Three strikes and you´re out, maar dan op een zinvolle, preventieve wijze.

Ik stop nu, om even aan mijn gewicht te werken.

Gerrit de Jonge

@21 Lyngbakken,
Uw licht ironische volledig van humor gespeende reactie is in de eerste plaats een illustratie van de grote kloof tussen u en de samenleving. Ik heb betoogd dat er in openheid eens bekeken moet worden hoe we de genetische aanleg van onze samenleving zodanig kunnen beïnvloeden dat er minder hopeloze gevallen geboren worden. Anders dan u denkt is er niets origineels aan mijn betoog. Jezus Christus vertelde al de parabel van de ware wijnstok (Johannes, 15) waarin de samenleving met wijnstokken en wijngaarden wordt vergeleken. Er staat zo ongeveer dat de rotte takken dienen te worden verwijderd om de gezonde takken tot wasdom te laten komen. In de NRC van 11 juni 2012 betoogde Maria Lievegoed dat we er goed aan doen te verhinderen dat falende ouders meer kinderen krijgen.

Tussen deze twee betogen in heeft Nederland al lang een beleid ontwikkeld om de voortplanting van mensen met ongewenste genetische eigenschappen te bemoeilijken. Al eeuwenlang is de grootste zorg van ouders van debiele meisjes, dat die kinderen zelf kinderen krijgen. Hoe dat voorkomen wordt weet ik niet zeker, maar zeker is wel dat het op grote schaal gebeurt. Dank zij de ontwikkeling van de genetische wetenschap kunnen talloze erfelijke afwijkingen al bij ongeboren kinderen worden vastgesteld, met als resultaat dat er heel wat geaborteerd worden omdat er iets mis is met de genetische aanleg. Spermadonoren worden niet willekeurig uit de bevolking geplukt, en blanke vrouwen kunnen bij de spermabanken gewoon een blanke vader. bestellen.

Met enig nadenken kunt u zelf ook vast wel voorbeelden bedenken. Feit is dat genetische controle van de samenleving gewoon gebeurt en weinig weerstand ontmoet, al vele eeuwen. Wat mij hindert is dat er een taboe op het onderwerp rust en dat velen, zoals u, geestelijk kennelijk volkomen geblokkeerd zijn om er over te praten en dat de politiek zich er niet over wenst uit te spreken, en alleen af en toe opgewonden raakt over incidenten zoals vastgebonden psychisch gestoorde kinderen en nu dan een te dikke jongeman. Jammer vind ik ook dat het beleid dat er wel degelijk is zo ondoorzichtig (niet transparant) is dat u klaarblijkelijk van het bestaan niet weet. Waar iedereen hier op dit blog pleit voor meer transparantie in de juridische gang van zake heb ik transparatie in het beleid bepleit dat het genoom van onze samenleving beschermt.

Jacqueline Duineveld

Nee.
OTS is voor ernstige zaken.Je democratisch recht om je dood te eten, heeft de overheid geen moer mee te maken.
Ik vind dit pure Kafka.