Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

De rechtspraak verliest het vertrouwen in de Kamer

‘Zelden vertoond’ en ze ‘waren niet in control’ , aldus panellid Maurits Barendrecht vorige week over het publiek dat hij meemaakte in de grote zaal van het gerechtshof in Amsterdam. Waren het boze buurtbewoners? Ontredderde familie van misbruikslachtoffers? Stakende schoonmakers? Nee, de rechtspraak zat zelf in de zaal. Op de voorste rijen presidenten van rechtbanken en gerechtshoven. De top van de Hoge Raad en de bestuursrechtspraak was demonstratief aanwezig. Net als de landelijke deken van de Orde van Advocaten en van de grootste balie, Amsterdam. En tientallen rechters, hoogleraren en advocaten uit het hele land.

De bijeenkomst werd geleid door de Nationale ombudsman die afsloot met de observatie dat hij ‘enorm teleurgesteld’ is in de democratie. Hij hekelde het ‘cynisme’ van de wetgever die stilaan het evenwicht tussen de staatsmachten verandert. De rechtspraak wordt ‘weggedrukt’, de ‘rechtstatelijkheid’ van Nederland komt in gevaar. „Werkt het democratisch systeem eigenlijk wel”, vroeg hij zich zelfs af.

Achteraf trof mij vooral het brede onheilsgevoel onder de magistraten dat dit kabinet geen flauw benul heeft van wat de rechtsstaat is. En het zich kennelijk ook niet wil laten uitleggen. Hier openbaarde zich een vertrouwenscrisis binnen de trias politica – de rechtspraak dreigt het vertrouwen in het parlement te verliezen. Toch opmerkelijk voor deze meestal vrij trouwe dienaren van de politieke besluitvorming. Er was volledig onbegrip over het feit dat de rechtspraak ‘gepakt’ wordt op basis van een regeerakkoord waarover kennelijk geen redelijk woord meer te wisselen valt. De burger die knel zit in een conflict met de buurman, de gemeente of de baas heeft straks geen bruikbare toegang meer tot de rechter. Niemand kon zich voorstellen dat dit zal gebeuren. Maar het lijkt er wel op.

Ombudsman Brenninkmeijer vatte de stemming samen toen hij tegen het kabinet zei: „U plaatst zich in een verdachte positie in een democratische rechtsstaat.” Alle hoop vestigt de rechtspraak op de Eerste Kamer. Maar oud-rechter en senator Marijke Scholten (D66) herinnerde de zaal aan de realiteit van de politieke machtsverhoudingen. Als de zaal iets wil tegenhouden dan moet er gelobbyd worden. En wel binnen CDA, VVD en PVV, zei ze droog. Een nieuw perspectief voor de magistraten, die aan de gedachte van politiek handwerk niet gewend zijn. Laat staan aan dat handwerk zelf.

De opstand draaide, uiteraard, om de sterk verhoogde eigen bijdrage die burgers, bedrijven en overheden straks moeten gaan betalen om zich bij de rechter te mogen verdedigen of iets te mogen eisen. De vakterm daarvoor luidt ‘griffierechten’, een term die bij de doorsnee burger hooguit associaties wekt met mensenrechten. Het zal wel iets zijn iets wat je toekomt. Niet iets wat je moet betalen, terwijl het dat wel is. Die griffierechten zijn de eigen bijdrage, de tol die de burger moet betalen voordat de rechter überhaupt aan de slag mag. Het kabinet wil ze zodanig verhogen dat de rechtspraak er kostendekkend door wordt en het aantal zaken drastisch afneemt. Dat wordt bereikt met schriktarieven, onder het motto ‘de vervuiler betaalt’ – de overheid als bedrijf en de burger als afnemer. Maar dan in de rechtspraak, wat toch lang een kerntaak van de overheid was. Vicepresident van de Raad van State Herman Tjeenk Willink heeft het podium nauwelijks verlaten of ook de rechtspraak wordt omgetoverd in een bedrijf met klanten die hun eigen lasten mogen dragen.

Dat ziet er zo uit: een minimumloner die zijn bovenmodale buurman voor de rechter wil dagen mag dat nog voor 375 euro doen, een gesubsidieerd tarief. Verliest hij echter, dan moet hij ook de volle mep van de buurman vergoeden: 1500 euro. Denk ook aan de sukkelaars die bij hun huurschuld van 600 euro nu al een zelfde bedrag aan griffierecht op mogen tellen. Dat wordt straks 1000 euro, waarschuwde een kantonrechter. Dat zal betekenen dat kleine vorderingen tot zo’n 1000 euro feitelijk oninbaar worden. Want te duur om nog via de rechter op te eisen.

Zou er zijn nagedacht over de effecten daarvan op het handelsverkeer? En op de zogeheten ‘schaduwwerking’ van het recht – de ‘stok achter de deur’-functie van de rechter? De stad Amsterdam verliest nu 60 procent van de parkeerzaken en driekwart van de beroepen tegen de waardetaxaties van de woning. Het scheelt vast tijd en geld als de burger geen bezwaren meer indient wegens de kosten. Maar dan moeten de parkeerwachters voortaan wel gewapend de straat op. En het stadhuis heeft pantserglas nodig. Conflictbeslechting door de rechter is het ventiel van een boze samenleving. En garantie voor veiligheid. Een algemeen belang pur sang.

Geplaatst in:
Opinie
Staatsrecht
Lees meer over:
mensenrechten
nationale ombudsman
rechtersambt

53 reacties op 'De rechtspraak verliest het vertrouwen in de Kamer'

N. van Dijke

Nederland is in de laatste decennia veranderd in een bestuursstaat. De bestuurstak heeft zowel de uitvoerend, wetgevende als rechtsprekende tak stevig onder controle. De Tweede Kamer controleert het bestuur niet meer, maar loopt aan het handje, de meerderheid van coalitiepartijen doet slaafs wat de regering wil, bij voorbaat. En het ergste: De overheid houdt zich vaak niet meer aan de eigen regels.
Het ‘legaliteitsprincipe’is gewoon overboord gegooid. Schandalig en funest.

johan van schaik

Door een bindend regeerakkoord te hanteren, en kamerleden te laten tekenen dat zij overeenkomstig dat akkoord zullen stemmen, is – naast thans de macht van de rechtspraak – ook de macht van het parlement reeds lang “ausradiert”. Kamerleden hebben zichzelf door die regeerakkoorden al lang buitenspel gezet, en zijn inmiddels niet meer dan brave “ja-knikkers” geworden, die enkel nog aanwezig behoeven te zijn.

En van deze hersenloze ja-knikkers wordt verwacht dat zij zouden inzien wat zij aanrichten ? Ze weten waarschijnlijk niet eens wie Montesquieu was.

Ton Doesburg

Folkert Jensma is een typische jurist. Hij wil de kabinetten uitleggen wat de rechtsstaat is. juristen weten dat namelijk precies. Wij, eenvoudige andersdenkenden, begrijpen dat niet. wij simpele zielen denken in resultaat. Zo vinden wij dat misdadigers naar de gevangenis moeten. Doel: de samenleving beschermen. Want een inbreker die opgesloten is, breekt niet in, niet waar? Zo denken juristen niet. Zij zijn er voor de Rechtsstaat. Een begrip uit Plato’s hemel, hoog verheven boven ons geneuzel over “last van overvallers” en wat dies meer zij. Zoals de Rekenkamer ten ovevloede nog eens aangaf, is de Nederlandse Justitie net zo effectief als een Porsche met een paard ervoor. 5% Van de gepleegde misdrijven landt bij de rechter. Een normaal mens zou zeggen: dat gaat niet goed. Als ons energiebedrijf net zo effectief was, hadden wij 23 uur per dag geen stroom. Zo niet de juristen. Want zij hebben de Rechtsstaat. Voor hij de gevangenis ingaat, is de moordenaar een goed mens. Als hij er uit komt, is hij slecht. Begrijpt u dat niet? Dan heeft u vast geen rechten gestudeerd. De Nederlandse rechters straffen heel zwaar, vinden ze zelf. Is dat zo? In de eerste plaats leidt zo’n 3% van de misdrijven tot een veroordeling. Daarvan wordt een derde nooit ten uitvoer gelegd, omdat de betrokkene niet komt opdagen. Als je dan ondanks alles toch in de gevangenis terecht komt, sta je voor je het weet weer buiten. Want in Nederland is het vonnis ongelijk aan de straf. Wie 18 jaar krijgt, staat na een jaar of 10 weer op straat. Hoezo zwaar straffen. Voorwaardelijke straffen betekenen niets. Zij worden vrijwel nooit uitgevoerd. En weet u nog, de moord op Meindert Tjoelker? De mannen die hem doodden, moesten een breed trottoir oversteken, een verkeersweg, een plein, een brug en een straat. Toch vond de rechter dat het min of meer per ongeluk was gebeurd. Een van hen werd helemaal niet gestraft, om redenen die alleen een jurist kan begrijpen, en de andere twee stonden na een jaar weer op straat. En dan zwijg ik nog van de vastgoedfraudeurs, de heer Kalbfleisch c.s. en zo nog wat. Justitie in Nederland is volstrekt ongeloofwaardig. En dat ligt aan Justitie zelf. Met een kapotverbeterde wetgeving kan de samenleving op den duur niet meer functioneren. De regering heeft gelijk. Het recht is te belangrijk om het aan juristen over te laten.

Liudger Silva

Binnenkort is een knokploeg goedkoper dan de rechter om je gelijk te halen.

Michiel Jonker

Goed dat rechters en andere bij rechtspraak betrokkenen nu duidelijk laten zien waar ze staan: voor behoud van de rechtsstaat.

Alleen… in dit geval is dat makkelijk, omdat de belangen van Nederlandse burgers en rechters hier duidelijk in elkaars verlengde liggen.

Moeilijker kan het worden als het gaat om de omgang van rechters in het publiekrechtelijke domein (bestuursrecht, strafrecht) met burgers in concrete zaken. Of in de omgang van rechters met zaken in het privaatrechtelijke domein waarbij sprake is van grote machtsverschillen tussen de partijen (ik moet denken aan de zaak van de werknemer die door Philips na 25 jaar in vaste dienst werd ontslagen vanwege het mogelijk stelen / meenemen van een fiets – eerder besproken op dit blog).

In zulke zaken vereist het van rechters moed, onafhankelijkheid en toewijding om in hun oordelen te laten zien dat het hen werkelijk gaat om rechtvaardigheid voor alle (en dus ook de zwakkere) partijen.

Dat VVD, CDA en PVV de rechtstaat, en daarmee de veiligheid van alle Nederlanders, willen verkopen in ruil voor een kortstondig, boekhoudkundig voordeel – dat vind ik nog steeds schokkend. Deze partijen maken van hun democratische mandaat misbruik om de democratische rechtsstaat af te breken.

Als dat echt gaat gebeuren, dan zijn straks op enig moment de rapen gaar – en terecht.

Siegfried Bok

Geachte Folkert Jensma,
Dank voor dit bijzondere en kritische artikel over onze “evolutie van de democratie” naar schijn-democratie en/of demoncratie, waarin de burger steeds meer wordt uitgekleed nu het economisch slechter gaat.
De democratie kreeg met name vaste grond onder de voeten na de Tweede Wereldoorlog om daarmee te voorkomen dat er weer een dictator zou opstaan. Daarnaast gaf het de burgers de idee dat zij mee konden regeren om het land weer op te bouwen.
Maar als wij de geschiedenis goed hadden bestudeerd, hadden wij kunnen weten dat democratie als een blijvend instituut nooit een eeuwig leven beschoren was. Dit liet ons de Griekse geschiedenis wel zien. Ik meen zelfs dat Churchill dit destijds al zei na de capitulatie van Duitsland.
Langzaam en toch snel als wij terugkijken veranderde Nederland na de wederopbouw door het Marshall-plan: een financiele steun van Amerika om o.a. Nederland weer op de rails te krijgen.
De rijkdom steeg en toen was al te zien dat de rijken steeds rijker werden en o.a. door verstrekking van de hypotheken konden de burgers zogenaamd hun eigen huis kopen, maar zij beseften niet dat zij daarmee slaaf werden van hun schuld aan de Staat.
Ik noem dit dan ook moderne slavernij.
Zo lang het goed ging en de economie bleef groeien – ondanks een groeiende schuldenberg, die afbetaald moest worden kreeg de regering steeds meer macht over zijn burgers, die in feite die schuld moesten betalen.
Nu de recessie zijn intrede heeft gedaan worden de burgers daar de dupe van. Helaas is het in de geschiedenis altijd zo gegaan.
Met andere woorden: Er is niets nieuws onder de zon.
En ik vrees met grote vrezen dat het in de nabije toekomst nog veel erger wordt, maar die angst van zien wordt wel zo lang mogelijk verborgen gehouden.

Willeke Stadtman

Een uitstekend artikel dat de zoveelste vinger op de zere (beleids)plekken van dit kabinet legt.
Het verhogen van de griffierechten is net als het verhogen van de eigen bijdrage in de GGZ en het sterk reduceren van de toegang tot een persoonsgebonden budget een maatregel, die contraproductief werkt, raakt aan basiswaarden in de samenleving en bovendien ‘at the end’ wellicht zelfs tot kostenverhoging leidt.

P.Koerselman

Rechters zijn verwonderlijk wereldvreemd in mijn ogen. Als ze de huidige ontwikkelingen echt verwerpelijk vinden, is het adagium ‘zonder mij, zonder ons’ op zijn plaats. Oftewel, leg de boel maar stil.
Anderzijds kan hun gevoel van ongemak wat oppervlakkiger zijn. Dan verklaren ze zich tegen maar werken gewoon door, wat ook van ze verwacht wordt natuurlijk.
Ook door mij, overigens.
Zeker voor hun salaris.

J.v.Loveren

Het recht voor de kleine man heeft nooit bestaan. Het halen van recht is altijd nog iets anders dan het verkrijgen van recht. Voor het terugkrijgen van lage bedragen is iedere gang naar de rechter te duur. iets waar grote zaken en bedrijven al veel langer gebruik van maken. Slimme en dure bedrijfsadvocaten weten zaken vaak onnodig lang uit te stellen.Uiteindelijk zal met deze ‘tactiek van de langste adem’ de minst draagkrachtige al snel tot opgave worden gedwongen. Hoe verschillend zijn de strafmaten niet voor een zelfde aantal vergrijpen aan de onder – en bovenkant van de maatschappij? Hebben rechters, advocaten en officieren van justitie zelf wel voldoende benul van wat zich afspeelt in hun rechtsstaat? De media speelt een steeds grotere rol en ook de politiek begint zich nu met de rechtspraak te bemoeien. Alleen bekende Nederlanders kunnen door voortijdige publicatie al rekenen op strafvermindering. Hoever kun je hier nog spreken van een onbevooroordeelde rechtspraak? Heeft de zaak Wilders en Bouterse niet genoeg laten zien van onze rechtspraak en democratie? Door verhoging van de financiële drempel tot het recht gaat ook het laatste beetje recht wat er nog voor de zwakkeren bestond verloren. Macht en kapitaal bepalen steeds meer de rechtspraak en zorgen zo voor de nieuwe rechters van morgen.

Guus Harten

“De stad Amsterdam verliest nu 60 procent van de parkeerzaken en driekwart van de beroepen tegen de waardetaxaties van de woning.”

Feiten checken: Ik behandel als rechter dit soort zaken in Amsterdam Uit eigen ervaring kan ik u zeggen dat deze percentages zeker niet kloppen.

Jan Willem

En terecht. De rechtspraak is passé. Arbitrage, Mediation enz. is stukken goedkoper en menselijker.

RN de Heer

De bezuiniging bevorderd ook het begrip vechtscheiding. Ik heb begrepen dat de kosten bij van alimentatie vaststelling door de rechter kan oplopen tot 15.000 euro. Voor dat bedrag kan je je vrouw uitkopen naar een persoonlijke garage. De kinderen blijven bij papa of belanden op straat.

Nu heeft de rechtgevende macht ook in heel wat andere zaken de jas aan van een wetgevende macht. Dit draagt ook niet bij aan het gescheiden machten idee. Voorbeelden zijn te vinden in ICT en recht, familierecht, concreet de zaak van Robert M. Wat dat betreft kunnen ze de hand in eigen boezem steken. Dat de politiek niet tijdig en daadkrachtig kan acteren op ontwikkelingen is daarentegen het debet aan de partij polemiek an-sich.

J.Boom

Wat mij daarbij extra beangstigt is het feit dat de magistraten verbaasd zijn over dit soort ontwikkelingen,wereldvreemdheid is daar niet vreemd aan. Ivoren torens en geen benul van de alledaagse werkelijkheid van ‘de gewone man’, hoor ik gelukkig ook bij.

Paul Kirchhoff

Ruim twee jaar geleden kreeg de afbraak van het rechtsysteem al een flinke impuls.
Bij strafzaken waarbij de opgelegde geldstraf minder dan 500 euro bedraagt is hoger beroepnog slechts mogelijk wanneer de veroordeelde aantoont dat de gang van zaken tijdens de rechtzitting dit noodzakelijk maakt.
Dat lijkt een heel praktische maatregel om beroep louter vanwege het beroep te onmoedigen ware het niet dat er ook schadevergoedingen kunnen worden toegekend die veel meer bedragen an de geldstraf. Beroep tegen deze uitspraken is feitelijk onmogelijk geworden.

De huidige gang van zaken met de nieuwe voorstellen getuigt van een verwerpelijke kruideniersmentaliteit.
Rechtspraak moet toegankelijk zijn voor iedereen ongeacht zijn of haar welstand of inkomen.
Door dit principe stelselmatig te ondergraven legt de politiek de bijl aan de wortels van de rechtsstaat.
We gaan weer terug naar het vuistrecht waarbij de sterkste partij altijd wint.

Onze volksvertegenwoordiging wordt al vele jaren bevolkt door lieden die geen flauw benul hebben van recht en ethiek.
Dit kabinet excelleert in het hoogste percentage afwijzende adviezen van wetsvoorstellen door de Raad van State.
Beslist geen prestatie om trots op te zijn.

Wouter Samwel

Deze gedoogsconstructie weet wel wat het beste is voor iedereeen. Wie het daar niet mee eens is, wordt hard aangepakt. Daarbij is het natuurlijk niet handig als je op je vingers wordt gekeken door de rechter. Van PVV en CDA had ik dit nog wel verwacht, maar de VVD stelt me teleur. Met ‘echte’ liberalen als hennis-plasschaert in de fractie, zou je verwachten dat er nog wel eens iemand opkomt voor de rechten die burgers tegen de overheid beschermen. Helaas. En dit is maar een van de vele grondrechten die dit kabinet aan zijn laars lapt. In de rubriek publiekrecht en politiek van deze krant was een interessante discussie over de rol van het EVRM en andere internationale mensenrechtenverdragen binnen ons rechtssysteem. De VVD wil daar vanaf, maar stelt er geen grondwetstoetsing tegenover. Lijkt mij een verlies-verlies situatie voor de burger. Op dit soort momenten snap ik het als de democratie als systeem ter discussie komt te staan. Als we een goed systeem hadden, zou dit soort beleid nooit erdoor komen. Tja, als Nederland een echte democratie zou zijn, en dit het resultaat is, zou de conclusie inderdaad zijn dat democratie niet werkt. Alleen leven we niet in een democratie. We mogen eens in de zoveel tijd zeggen wie ons mag besturen. Maar dat is niet genoeg om een democratisch systeem te hebben. Daarvoor is het nodig dat burgers weten wat hun vertegenwoordigers uitspoken. Hoe kunnen we ze er anders op afrekenen? Op enkele schandalen na, blijft bijna alles in de achterkamertjes en Brusselse wandelgangen. Waarom denkt Rutte bijvoorbeeld dat hij de immigratie-wetgeving kan verscherpen? Meer dan de helft van de lidstaten is tegen, maar hij ziet het wel zitten. Wat zet hij er dan tegenover, wat geeft NL dan daarvoor terug? Ik weet het niet, en u ook niet. Dat is ook niet de bedoeling. Wij krijgen alleen te horen wat Rutte wél heeft bereikt.

johan smits

De rechtspraak is een van de weinige nog overgebleven instanties, als ik het zo mag noemen, waar ik nog vertrouwen in heb.
Ik hoop dat de politieke machthebbers van dit moment zich de kritieken aantrekken en een goede morele afweging maken in hun bezuinigingsdrift. De twee laatste regels van dit weblog vatten de essentie van dit onderwerp kernachtig samen.

Willem Alderse Baas

Goed artikel.

Rene Schmidt

“Als de zaal iets wil tegenhouden dan moet er gelobbyd worden. En wel binnen CDA, VVD en PVV, zei ze droog.”

Daar valt weinig te lobbyen. Ze hebben zich niet met hakken maar met heipalen vastgezet, niet in zand maar in beton. Het verbaast mij elke peiling te lezen dat de vvd nog steeds boven de dertig zetels staat. Dus als je er wat aan wilt doen, dan is het je stemgedrag veranderen.

Anton Ehren

Voelt de Rechterlijke Macht zich dan te chique om voor het materiele behoud van haar wezenlijke functie te gaan staken ? Of is dat van “luxe paarden” teveel gevraagd ? Kennelijk kwam “de zaal” niet verder dan het idee dat er dan maar voor gelobbyd moet worden. Stel je voor: binnen de trias politicas moet de Rechterlijke Macht gaan lobbyen bij de Wetgevende Macht ! Hier wreekt zich opnieuw het feit dat Nederland (nog steeds – in tegenstelling tot het overgrote deel van de Europese landen) geen Constitutioneel Hof van Justitie kent. In Nederland kan het parlement wetten aannemen die flagrant in strijd zijn met de Grondwet. Mocht het de huidige politieke gedoogcoalitie inderdaad lukken om toegang tot de rechtspraak materieel onmogelijk te maken voor massa’s burgers, dan valt alleen nog maar te hopen dat het Europese Hof voor de Mensenrechten daar een stokje voor steekt.
In dit verband ook heel saillant dat ik tot op heden nog geen van de pleitbezorgers voor beperking van de macht van het Europese Hof voor de Mensenrechten heb zien pleiten voor een Nederlands Constitutioneel Hof. Kennelijk gaat het hen niet zozeer om herstel van nationale zeggenschap maar om beperking van de rechterlijke macht als zodanig…

niek heering

De Unitas politica is blijkbaar waar de uitvoerende en de wetgevende machten naar streven: twee van de drie. Want daarmee wordt het goedkoper want efficienter. Alleenheerschappij is altijd goedkoper als je de burgers niet meetelt. Zo wordt de democratie om zeep geholpen. Dankzij met name de partij Voor Vrijheid en Democratie. Hartelijk dank! Waar dient die rechtsprekende macht eigenlijk voor? Zo krijgt Adolf Wilders toch zijn zin.

jan evert scholtens

een goede zaak dat de magistratuur nog pal staat voor de rechten van de burger
de politiek (kabinet) bedient alleen haar (rijke) vrienden

R A Mohamed

De rechtsstaat is bedoeld om ons te veschermen tegen de slechteriken.
Huidige situatie is dat de rechters de slechteriken de hand boven het hoofd houden met hun softe aanpak. Lage straffen, begrip hebben tot in het oneindige.
Niet de politiek brengt de rechtstaat in gevaar maar de rechters zelf.
Als ze het niet eens zijn laat die mensen dan maar de politiek in gaan en vanuit daaruit proberen de maatschappij, de mens te verbeteren.
Maar God behoedde ons dat dit soort lui het voor het zeggen krijgen. De PvdA, De Groenen is al erg genoeg

Els peterse

Twee hele goede stukken, vandaag (17maart) in de krant. Deze van Folkert jensma en het stuk van Marc Chavannes. Columns die een kernachtig overzicht geven van de huidige misère in het landsbestuur . Ik schaam me gewoon; Nederland neemt iedereen de maat, altijd een grote bek om Jan en Alleman in het buitenland ter verantwoording te roepen en kijk; met die eeuwige grijns lapt Rutte de wet aan zijn laars. Heel Europa veroordeelt de PVV-Polenwebsite; Rutte weigert afstand ervan te nemen uit angst voor Wilders. Nee hoor, privacywetgeving mag gerust geschonden worden om ‘ scheefwoners’ (prachtig staaltje framing, dat begrip scheefwoner: fatsoenlijke mensen die de Zwarte Piet van de huizenmarktellende krijgen toebedeeld). De belastingdienst zegt alleen maar ja of nee op de vraag of het inkomen van de huurder 43.000 bruto per jaar is. Gatverdamme. Walgelijk gewoon. Trots op Nederland?? Laat me niet lachen.

henk korbee

Overduidelijk is gemaakt dat rechters moeten doen wat hun gezegd wordt dit met instemming van de VVD+PVV=PVVD en ook nog het CDA. De PVVD doet in feite hetzelfde wat communisten deden: politieke benoemingen van de rechterlijke macht om grip op de samenleving te vergroten en de macht te centraliseren in één partij. Beloof het volk de uitvoerende macht en houdt de teugels in handen. De premier doet het met een glimlach af en is dan ook ‘de lachende Hollander’. Ook is de vraag welke conservatieven hier, in de VS, de UK dan wel de wereld, dhr Wilders financieel steunen in zijn plannen en in de leer van het verdoemen van jet tegenstander want er moet geld genoeg zijn om dure rapporten te laten schrijven en om een beweging in stand te houden.

Frank Roos

Inplaats van Uruzgan en Kunduz kunnen we beter in Den Haag de beschaving proberen te versterken.

r.daale

Wat mij treft, is dat i.t.t. de schrijver van dit verslag over de (alleen) hoofdstedelijke rechterlijke macht, de nationale wetgevende en uitvoerende macht allang heeft ingezien dat de tunnelvisie vanuit de hoofdstad niet toepasbaar is op heel Nederland c.q. Europa, in een tijd die over 100 jaar als Digitale Revolutie zal worden benoemd en waarvoor de genoemde wetgevende en uitvoerende macht nu de grondvesten leggen.

Sylvia van de Garde

Sorry, is er een redacteur in jullie gelederen?
Dit stuk is wat mij betreft onleesbaar en dus onbegrijpelijk.
Waar gaat het jullie om? Om bezinning en begrijpelijke uitleg of om uitkotsen? Ergo: om NRC (met redacteur) of om PVV?

Gilles de Wildt

Een andere voor de hand liggende manier om de kosten van justitie en politie beter te dekken is om boetes evenredig te verhogen met het inkomen van de boosdoener, naar Zweeds voorbeeld. In plaats daarvan kiest de regering ervoor het moeilijk te maken voor de kleine man en de kleine vrouw – maar ook voor kleine ondernemingen en liefdadige organisaties met een krap budget.

Tegelijkertijd is er meer aan de hand. De overheid gebruikt belastinggeld om van der Linde, een goed geinformeerde huisarts de mond te snoeren . Deze trekt geheel in overeenstemming met het hedendaagse internationale medisch-wetenschappelijk debat de objectiviteit van het RIVM in twijfel op grond van diens banden met producenten van griepvaccins. Van der Linde’s standpunt zou het vertrouwen in het vaccinatiaeprogramma en daarmee de volksgezondheid ondermijnen. Als dat werkelijk zo was dan zou je een kort geding van het RIVM verwachten om hier meteen een eind aan te maken– en zou het RIVM falen in haar taak als ze dat niet deed . Maar nee, ze begon een lange, voor van der Linden dure bodemprodure, die het RIVM wellicht zal verliezen of gaandeweg zal afblazen. Hiermee laadt het RIVM de verdenking op zich dat het gaat om het uitputten van de huisarts en het intimideren van andere potentiele critici van overheidsbeleid.

Twee duidelijke politieke keuzes en “open goals” voor oppositiepartijen en leden van regeringspartijen die gelijke kansen, fairness en vrije meningsuiting in hun vaandel voeren.

Het zou jammer zijn als we afzakten naar de toestand in Engeland, waar het voor minder bedeelde individuen en organisaties riskant en moeilijk is om hun recht te halen, en het andersom voor mensen, overheid en ondernemingen met veel geld op een aantal juridische terreinen heel gemakkelijk is om de rechtspraak in te zetten of ermee te dreigen en daarmee minder bedeelden naar hun hand te zetten.

Theo de Ruwe

Aan de zuidzijde van mijn tuin, op gemeentelijke grond en op zeer korte afstand, stond een boom. Deze boom werd almaar groter en nam in mijn tuin de zon weg.
Wettelijk was de gemeente in overtreding. Ik verzocht de gemeente deze boom weg te halen. Twee jaar en vijf brieven verder, was de boom nog niet weg.

Ik orienteerde mij op een rechtsprocedure tegen de gemeente.
Ik was verplicht een advocaat te nemen.
Ik vroeg een aantal advocaten een offerte. De goedkoopste rekende 2500 Euro.

Gelijk hebben of gelijk krijgen, daar zit nogal wat geld tussen.
Voor veel mensen is rechtspraak al lang niet meer betaalbaar.

Ruud Hommel

Het is wel aardig te zien dat Folkert de vaak onrechtvaardige rechtspraak denkt te moeten verdedigen over de ruggen van “sukkelaars met een huurschuld van 600 euro”.
Een tikkie elitair, misschien?

lyngbakken

Er is veel kritiek op de rechter, vooral op de strafrechter. Maar daar verandert de verhoging van de griffierechten niets. In strafzaken hoeft dat namelijk niet te worden betaald (ook niet als deze plannen wet worden).

In strafzaken sleept immers de overheid de burger voor de rechter.
In de andere zaken is het de burger juist die iemand (een andere burger, een bedrijf of diezelfde overheid) voor de rechter sleept. En daar gaan de tarieven ineens vele malen over de kop…..

De overheid mag dus ongeremd blijven procederen; de burger niet. De burger wordt beschouwd als vervuiler van de rechtsstaat, de overheid niet.

Dit kabinet geeft dus een blijk van groot vertrouwen in zichzelf af, en van groot wantrouwen in de onderdanen zoals u en ik. Zelfkennis is in Den Haag dus weer ver te zoeken.

Ferdinand van Dieten

@ Ton Doesburg,
uw bijdrage verward o.a. de rechtspraak met het OM en de politie. Deze laatste twee (en dus de uitvoerende macht) is verantwoordelijk voor de absurd lage opsporing in Nederland, niet de rechtelijke macht.

Paul Kirchhoff

Dit kabinet van anti liberalen en paapsen met rugdekking van de draaikonten kampioen richt binnen enkele jaren meer schade aan aan de rechtsstaat dan vijf kabinetten met deskundige bewindslieden kunnen herstellen.
Uiteraard is dat alleen mogelijk door het volledig ontbreken van enige deskundigheid op juridisch gebied in het parlement.
De senaat is al lang veranderd in een papieren tijger waar alleen de invloed van de partijleiding nog telt.

A. Rademaker

Pratende over de rechtsstaat kom je als vanzelf ook bij politie.

Nederlandse politie wordt geacht (mede)beschermer van de rechtstaat te zijn. Het werd hiervoor eerder gezegd; De overheid, voor de politie veelal het bevoegde gezag, houdt zich vaak niet aan de eigen regels, legt rechterlijke uitspraken naast zich neer, past willekeur toe en meer. Ook in die gevallen wordt de politie geacht te handhaven of zelfs voor die overheid op te treden. In relatie tot het voorstaande brengt mij dat tot de vragen: Waar houdt in dit verband het bevoegde gezag op bevoegd te zijn? En vervolgens eventueel; wat betekent dat voor individuele politiemensen? In mijn ogen interessante casuïstiek .

Paul Kirchhoff

@ Lyngbakken,

Een beetje voorzichtig graag met de uitleg over griffierechten en strafzaken.
Voor je het weet breng je dit kabinet van uitknijpers op ideeen.
Er was ooit al sprake van het laten betalen door gedetineerden voor hun verblijf in de gevangenis.
Het lijkt absurd maar met dit kabinet is echt niets onmogelijk getuige de afbraak van de rechtsstaat en het zojuist behaalde kampioenschap wetsvoorstellen indienen die door de Raad van State worden afgeschoten.

Naast kennis van staatsinrichting zou aankomende kamerleden ook wat kennis bij gebracht moeten worden over de beginselen van de rechtspraak.
Dat zou heel wat onheil kunnen voorkomen.

arjan korevaar

Van de vele academische studies is rechten zeker niet de moeilijkste. Waar bij een aantal studies statistiek een berucht struikelblok is zal men dat vak bij de rechtenstudie niet vinden. Dan kijken we naar de tarieven die juristen rekenen. Deze bedragen dacht ik gemiddeld 165 euro per uur, hetgeen veel meer is dan een ingenieur bij een ingenieursbureau kost. En nu komt het: er is geen jurist die voorrekent wat de kosten zijn verbonden aan een procedure. Dan is het verhoogde griffie geld denk ik niet echt een drempel om te rechten maar wel de belachelijk hoge advocaten tarieven. Een tweede groot probleem met juristen is dat ze alles, en dus veel zaken waar ze geen verstand van hebben, in een juridisch keurslijf willen persen om er weer baantjes voor eigen kring bij te krijgen. Wil je naar de rechter, dan moet je je meestal door een jurist laten vertegenwoordigen. kassa. Juristen verdienen goud aan asielzoekers, die maar blijven procederen. Daar hoor je ze niet over zo van: als we moeten besparen dan moet het daar op. Het is voor hun geen enkel probleem dat ongewenste vreemdelingen zo veel kosten kunnen maken en meer rechten hebben dan Nederlanders. En dan de minimum straffen waar tegen men in die kringen te hoop loopt. Er is een rapport uitgebracht door een emeritus hoogleraar dat ver onder de maat is. er komen argumenten in voor die kant nog wal raken, zoals: in Frankrijk hadden ze er ook problemen mee. Wat bleek: op dat moment was er in dat land een gebrek aan cellen en was men bang dat minimumstraffen dat erger zouden maken. Maar dat is in Nederland niet het geval: omdat rechter niet echt strenger straffen en je bijna geen aangifte meer kan doen zijn er meer dan genoeg cellen. Minimum straffen beperken de rechter net als maximum straffen. Bij de discussie over minimum straffen gaat de rechter op de stoel van de wetgever zitten. De pot verwijt de ketel.

M. de Stokman

Drie factoren spelen op elkaar in. Slechts 1 factor wordt genoemd. Ja de maatregel is slecht voor de rechtstaat. Kapitaal krijgt hierdoor nog meer macht. Maar een andere factor is dat de rechterlijke macht volledig en totaal onbetaalbaar is geworden. De rechterlijke macht roept de rechtstaat oppasselijke maatregelen over zichzelf af door haar inefficientie, wereldvreemdheid en onvermogen tot kosteninnovatie. De rechterlijke macht heeft niet door dat nederland de komende 20 jaar niet sterk zal groeien, en dat nederland reeds tot z’n oren in de schulden zit. burgers weten dat wel en elk gelijk van de rechterlijke macht zal door die bril beoordeeld worden. de belangrijkste factor :de burger is electoraal zo makkelijk te overtuigen door dit kabinet dat het kan doen en laten wat het wilt. Elk tegengekuid is een zwak, moeilijk, zwaar, zeurderig bla bla. Dit kabinet begrijpt de mediacractie: gewoon een mooi klinkend woord geven aan “xxxxxxx” (hier kunt u elke gewenste maatregel invullen) en het verkoopt automatisch. De regering maakt gewoon iedereen zwart die leeft van belastingcenten. In deze tijd win je dan altijd. Met 100% zekerheid.

Lucien Stöpler

Wachttijden voor de behandeling van een zaak zijn hoog: als je nu een zaak begint ben je daar minstens twee jaar mee bezig. Vervolgens is een uitspraak van de rechter niet altijd gunstig: als je verliest ben je de ‘investering’ voor het krijgen van je gelijk ook kwijt. Een rechter beslist op basis van een dossier en misschien een snelle zitting. Vaak gaat het om een zaak waar beide kanten wel een punt hebben, anders waren ze er wel uitgekomen. Elke uitspraak is dan onbevredigend voor beide partijen, die immers uitgaan van hun eigen gelijk. En als het ook maar enigszins complexe materie is, wie zegt dan dat de rechter alle nuances wél doorheeft? Dan heeft de rechter misschien wel het geschil beslecht, maar hij heeft niet het conflict opgelost.

De gang naar de rechter is geen zaligmakende oplossing voor geschillen die zich dagelijks in de maatschappij voordoen. Althans, niet een praktische oplossing. Dat zullen de rechters die in het Amsterdamse gerechtshof aanwezig waren ook wel zien. De gang naar de rechter, die maak je als je niets anders meer kan.

Stel jezelf als rechtzoekende eens de volgende vragen. Waar gaat het nu eigenlijk om, dat je gelijk wil krijgen? Kun je niet zien dat een ander ook een punt heeft, of dat het geschil voortkomt uit een begrijpelijk belang van de tegenpartij? En dan zul je zien: een ontslagzaak draait niet om of een stelende werknemer of een onrechtvaardige werkgever. Of: een omgangszaak speelt niet tussen twee ouders waarvan de een het kind alleen maar mishandeld en de ander alleen maar geweldig is.

Voordat je naar de rechter stapt moet je daarom eerst allerlei manieren hebben uitgeprobeerd om het geschil samen met de ander op te lossen. Kun je niet met elkaar om tafel zitten? Huur een mediator in? Wil je elkaar niet meer zien? Probeer online mediation. Vind je het standpunt van de tegenpartij op drijfzand gebaseerd? Vraag een deskundig oordeel. Is je zaak zo specifiek dat een rechter er niets van zal snappen? Leg het geschil voor aan een deskundige om uitspraak te doen.

De conclusie van deze opsomming luidt dan ook: de gang naar de rechter is een grondrecht die geen echt wenselijke oplossing is voor problemen in de maatschappij. Samen een conflict oplossen, dat is de meest wenselijke gang. En daar heeft de rechter geen patent op.

Elise van Looij

Zou het niet mogelijk zijn dat de rechterlijke macht zelf eens gaat nadenken over een kosten-effectief model voor het oplossen van kleine geschillen? Waarom moet een geschil over een heg €1500 kosten? Omdat de rechterlijke bureaucratie nu eenmaal zo in elkaar zit en de rechterlijke bureaucratie geen zin heeft om het eigen functioneren eens met frisse blik te bekijken. Zou een rechterlijk loket waar kleine zaken binnen een uur a €100 geen idee zijn?
Ik zou willen dat ik kon wijzen op de Rijdende Rechter als voorbeeld, maar zelfs het tv-verslag daarvan verloopt traag als stroop. Rechter hoort de betrokkenen, rechter de bekijkt de boom des aanstaats: ha, nu krijgen we een oordeel maar nee, iedereen moet weer terug naar de zaal, alles wordt nog eens uit de doeken gedaan, etc. Echt, zowel de procedure als het programma zouden in de helft van de tijd afgewikkeld moeten kunnen worden.

jan sterenborg

Ton Doesburg schrijft een emotioneel verhaal en geeft de regering gelijk dat ze de rechtspraak niet aan juristen moet overlaten. Het lijkt mij een niet adequate benadering van het probleem. Misschien helpt de engelse serie Judge John Deed? daarin vindt er voortdurend een pleidooi plaats voor een onafhankelijke rechtspraak en we zien haarfijn in de serie dat de politiek steeds probeert de rechterlijke macht voor hun eigen karretje te spannen. En dit spel zal ook nooit verdwijnen. De balans kan doorslaan en dat is in Nederland wel degelijk aan de hand doordat de politiek meer en meer greep krijgt op de rechtspraak een heel zorgelijke toestand want we glijden af naar een regenten maatschappij en er bestaat geen recht meer voor de burger zeker niet na het verhogen van de griffierechten. Maar goed misschien willen we geen rechtstaat meer, maar een een mooi ingepakte dictatuur? kan allemaal maar als we wel een rechtstaat willen dan dienen we positie van de onafhankelijke rechter serieus te nemen en dient zelfs minister Leers zich te schikken in zijn oordeel. Maar wat doet minister Leers in de zaak Mauro hij trekt de macht naar zich toe en gaat boven de onafhankelijke rechter staan een heel slecht voorbeeld.

Ed Rook

Folkert schrijft ergens:

“De vakterm daarvoor luidt “griffierechten”, een term die bij de doorsnee burger hooguit associaties wekt met mensenrechtern”.

Ik wist niet dat de opleidingen in Nederland zo hard achteruit gaan. Zo leer je nog eens wat bij recht en bestuur.

c wildschut

Goed artikel, het is van groot belang – voor álle burgers, niet alleen voor ‘de jurist’ (alsof die bestaat) – dat hier aandacht aan wordt besteed. De kwestie is te groot om te laten liggen. En met een klein beetje achtergrondinfo kan de vraag zelfs in het moderne medialandschap zinnig gesteld worden:
Wat willen we: een overheid die voor de burger werkt of een overheid die ongestoord zijn eigen gang kan gaan?
En dan heb ik het nog niet eens over de civiele praktijk, die voor de meeste mensen én het MKB (motor van de economie) echt heel duur dreigt te worden. Een civiele praktijk overigens, ter correctie op de bijdrage van dhr. Korevaar, waar je bijna nóóit een jurist nodig hebt (nl. pas als je meer dan 25.000 euro te eisen hebt) evenals in het straf- en bestuursrecht.

Gerrit de Jonge

@39 Elise van Looij,
Met u denk ik ook dat de rechtsspraak een stuk goedkoper kan, en ik durf wel verder te gaan. In kleine zaken wordt beslist veel tijd en geld verspild, maar ik krijg altijd de indruk dat juist in de grote zaken die het nieuws halen het geld over de balk wordt gesmeten, zonder dat iemands rechtsgevoel daardoor bevredigd wordt.

Neem bijvoorbeeld de zaak Volkert van der Graaf. Binnen een paar dagen was alles bekend wat nodig is. Moord willen we in Nederland niet, dat staat voorop. Dit was een moord met getuigen en bekentenis. Dader geen zielige jeugd, redelijk intelligent, behoorlijke schoolopleiding, niet knettergek. Overduidelijk voorbedachte rade. Herhaling niet uit te sluiten. En toch, een rechtzaak met jaar voorbereiding, minitieus onderzoek, een rechtbank met een drieschaar, kostbare bewaking en de hele rataplan met als uitkomst 18 jaren gevangenisstraf. Zaken die zo duidelijk zijn kunnen ook een week na arrestatie door de politierechter worden afgehandeld, met als advocaat een stagiaire van willekeurig welk advocatenkantoor. Oh, de straf had best een tijdje langer kunnen uitpakken. Maar het aantal mensen wier rechtsgevoel dan geweld zou zijn aangedaan was niet kleiner geweest dan nu. Een zelfde verhaal kan ik vertellen over de zaak Holleeder. Een politierechter had misschien een wat langer of korter dan 9 jaren uitgesproken. Maar wie maalt daarom?

Immers, alom wordt erkend, ook in de discussies op deze weblog, dat de effecten van lang of kort straffen niet bekend zijn. Door die onzekerheid schiet je er niets mee op om recht te laten spreken door de duurste en beste rechters die je kunt vinden. Als iets niet bekend is, dan weten ook zij het niet. De rechters van Volkert kunnen dus met geen mogelijkheid uitleggen waarom 18 jaren nou precies de straf was die recht deed aan deze moord, en ook de 9 jaren voor Holleeder zijn in mijn lekenogen eerder belachelijk dan weloverwogen. Voor artsen die met weinig kennis van zaken therapiën voorschrijven hebben we een goed woord: kwakzalver. De rechterlijke macht (en de Tweede Kamer) moeten zich er zorgen over maken dat voor rechters ook zo’n woord bedacht wordt.

Reinier Bakels

Wat zich wreekt is dat wij een stokoude grondwet hebben die in 1848 geschreven is met het doel de macht van de Koning te beperken ten gunste van de macht van het Parlement. Maar die het parlement bijna onbeperkte bevoegdheden geeft.

In een moderne rechtsstaat kan de macht van het parlement *niet* onbeperkt zijn. Dat is een hele diepe, want heeft de meerderheid van het volk het dan niet voor het zeggen? Nee, dan zal zelfs Wilders bevestigen want hij was des duivels toen Donner heel academisch constateerde dat we hier de sharia kunnen invoeren als een meerderheid dat wil.

In landen als Duitsland en de VS hebben ze constitutionele hoven met een groot gezag. Als hier het EHRM iets zegt roept “de politiek” al gauw dat dit Hof zijn plaats moet kennen. Bedenk wel dat Duitsland leergeld betaald heeft in een aantal akelige “Staatkundige experimenten” in de eerste helft van de vorige eeuw. Daar hebben ze een mooi systeem ontwikkeld dat rechters wel politici kunnen corrigeren, maar niet op hun stoel kunnen gaan zitten (“Parlamentsvorbehalt”). Als het U.S. Supreme Court spreekt wordt er wel gemopperd, maar zonder meer gehoorzaamd.

Doesburg toont fraai aan dat het begrip “rechtsstaat” tot verwarring leidt. Het wordt wel vaker gebruikt in de zin van “passende straffen”. Maar het hoort ook bij iets heel anders, namelijk een zelfreinigende organisatie van onze Staat.

Overigens vind ik die kostendekkende griffierechten niet bij voorbaat slecht. Ik heb geen zin om als eenvoudige belastingbetaler een bedrijf te subsidiëren dat besluit een lastige concurrent kapot te procederen. Maar ik wil wel dat dit bedrijf niet de mogelijkheid heeft zijn concurrent inderdaad kapot te procederen omdat die net zulke hoge griffierechten moet betalen, en dat niet kan. Kortom, een slecht uitgewerkt idee.

Paul Kirchhoff

@ Arjan Korevaar,

Net als jij verbaas ik mij regelmatig over de uurtarieven die advocaten in rekening brengen.
Je hoeft bepaalt geen genie te zijn om de rechtenstudie succesvol af te sluiten.
Inschrijven aan de balie is na enige werkervaring op een advocatenkantoor en wat studie meestal ook geen probleem.
Blijft het ruime scala aan uurtarieven dat varieert van 75 tot 500+ euro per uur.
En dat alles voor een inspanningsverplichting, resultaat is niet af te dwingen omdat de rechter uiteindelijk beslist.
Mooier kun je het niet hebben.

Len Querido

Ik zei tegen mijn kinderen altijd terug naar de basis. Dat is ook hier het geval. Wat zijn de wortels van ons juridisch bestel? Is er gelijkheid tussen alle burgers? Kan iedereen zich tot de rechter wenden? Heeft de rechter enige ruimte voor zelfstandige beslissingen? Neemt de bestuurlijke laag steeds meer over van het rechterlijk apparaat? Worden mensen ongelijk behandeld bij de toegang tot de rechtbank? Eigent het bestuurlijk apparaat zich taken toe, die eigenlijk bij de onafhankelijke rechtbank horen? Moeten rechters zich verantwoorden als ze komen op terreinen waar het bestuur anders heeft bepaald?
Gaan we naar een een wereld waarin “some animals are better than other animals” en steken we de kop in het zand of denken wij eens goed na?
Bij dit soort belangrijke bedenkingen zou het goed zijn om boven partij-ideologisch denken te staan.
We menen te denken dat we in een rechtsstaat leven, maar zowel binnen Nederland als binnen de EU ontstaan er scheuren. Die moeten (mede) gedicht worden door de burgers. Alle burgers. En als we iets anders willen dan moeten wij daar gezamenlijk over kunnen beslissen.
Hierboven werd een opmerking over de Griekse democratie van lang geleden geplaatst. Dat was een democratie voor de notabelen, maar niet voor de onderdrukten (slaven, armen). Zo’n democratie willen wij toch niet terug?

Siegfried Bok

@ Len Querido
Mag ik U vragen?
Is onze democratie ook niet slechts een democratie voor notabelen?
Zeker nu het crisis is en er fors bezuinigd moet worden, wordt duidelijk dat de minder draagkrachtigen er het zwaarst onder te lijden hebben.
En dan vraag ik U.
Waarom moeten mensen die gestudeerd hebben op kosten van de Staat – feitelijk de belastingbetalers – zo giga meer verdienen dan “Jan met de pet”, die het vuile werk doet?
Ooit lang geleden deed ik eens een enquête onder kennissen en vrienden. Ik stelde de vraag “Als wij nu zouden moeten kiezen wie er zou moeten verdwijnen …de dokter of de vuilnisman, wie zoudt U dan kiezen”?
Weet U wat de uitkomst was?
Het merendeel koos voor het verdwijnen van de dokter, want niemand wil stikken in zijn eigen vuil.
En voor het beroep vuilnisman hebben wij buitenlanders aangetrokken, omdat wij Nederiglanders daar te beroerd voor zijn.
Wij noemen het netjes gastarbeiders, maar dit is niet meer dan pure slavernij in een modern jasje.
En dan heb ik het nog geeneens over de manier waarop wij Portugal, Spanje en Griekenland tot op het bot hebben uitgekleed.
Wauw!!!
Wat zijn we toch blij met onze demoncratie!!!

lyngbakken

@43 Gerrit de Jonge

Een politierechter mag wettelijk niet meer dan 1 jaar gevangenisstraf opleggen. Een ¨drieschaar¨ is dus nodig voor 18 jaar.
Een zaak als die van Volkert van der G. gaat volgens mij ook zo uitvoerig, omdat er heel veel publieke belangstelling voor is, die het naadje van de kous wil weten. Voor dat publiek is het hele circus er ook.
Ten slotte: we hebben in Nederland zo ongeveer de goedkoopste rechtspraak in Europa. U lijkt wel voor een stuiver of een cent op de eerste rang te willen zitten, in plaats van voor het dubbeltje dat nu wordt betaald.
Daarmee is overigens niet gezegd dat we niet moeten kijken of het goedkoper kan. Dat moet steeds. Maar dat sprake is van grote verspilling en geldsmijterij is niet staande te houden.

Gerrit de Jonge

@48 Lyngbakken
Godzijdank leven we in Nederland niet onder de dictatuur van Goddelijke wetten met eeuwigheidswaarde. Wij mogen het doen met feilbaar menselijk maaksel, dat we mogen aanpassen aan de eisen des tijds. Uw vaststelling dat de politierechter niet meer dan 1 jaar gevangenisstraf mag opleggen is dus geen valide argument tegen mijn gedachtenspinsels. Mijn vrijblijvende gekeuvel kwam tot stand in een gedachtenwereld waarin wijzigingen van regels mogelijk zijn.

Ik kan me goed vinden in uw vaststelling dat rechtzaken zoals die tegen Volkert van de Graaf iets van een circus hebben met als doel het publiek te vermaken. Het hele gedoe doet mij te veel denken aan de openbare terechtstellingen die in verleden tijden een volksvermaak waren. Ik betreur het nimmer dat er langs het Galgenwater in mijn woonplaats geen galgen meer staan, dat op de Blauwe steen voor het stadhuis geen mensen meer onthoofd worden en dat door de Diefsteeg geen misdadigers meer van het gerecht naar die Blauwe steen gevoerd worden. Voor mij hoeft dat openbare circus niet.

U zegt dat we in Nederland de goedkoopste rechtspraak in Europa hebben. Ik zou ironisch kunnen zeggen dat dat geen wonder is vermits slechts 3 % van de misdrijven voor de rechter komt. Maar ik ken andere relevante cijfers uit andere landen onvoldoende om te zeggen of die ironie terecht is.

Ik blijf meedenken over de vraag hoe de rechtsspraak goedkoper kan, en neig in de richting dat we beter een groot aantal zaken oppervlakkig kunnen afhandelen dan slechts 3 % van de zaken diepgravend.

Reinaert de Vos

Nog makkelijker is het om rechtspraak per opbod te verkopen. Via marktplaats.nl, bijvoorbeeld? Dit bevoordeeld rijke mensen en dat is weer goed voor de economie.

Of per facebook? Dit bevoordeeld mooie mensen en is gewoon leuker! John de Mol kan vast wel de rechtspraak democratisch hervormen en winstgevend maken.

Het voordeel van beide is dat er ook geen juristen meer opgeleid hoeven te worden, geen rechters en alle bureaucratie onderhouden hoeft te worden etc. dus ok nog een kostensparing.

Dick Berts

Hierbij een mooie kans voor de rechterlijke macht om zich wat meer assertief op te stellen in de richting van de wetgevende macht. Tot nu toe mogen slachtoffers van ernstige misdrijven in de rechtbanken alleen vertellen wat het betreffende misdrijf met ze heeft gedaan. Veder dienen zij hun mond te houden. Wat mij betreft een zeer ernstige inbreuk op de Vrijheid van Meningsuiting, zoals die onder anderen is vastgelegd in het Europese Mensenrechten Verdrag (EVRM). Inbreuken op dit verdrag zijn slechts onder een groot aantal voorwaarden toegestaan. Waaronder de aanwezigheid van een dringende maatschappelijke noodzaak voor een dergelijke inbreuk. Onderstaande email heb ik gestuurd aan mr. F.W.H. van den Emster, de voorzitter van de Raad voor de Rechtspraak.

Geachte heer van den Emster,

Vrijwel de gehele Tweede Kamer is nu voorstander van een qua inhoud onbeperkt spreekrecht van slachtoffers van misdrijven in de rechtbanken. Ik constateer derhalve, dat met de huidige inperking van dit spreekrecht mensenrechten schendingen worden gepleegd. Want waaruit bestaat de ‘pressing social need’ om op dit punt ernstige inbreuken te maken op het EVRM, als de politiek zo makkelijk over stag gaat en kennelijk geen enkel probleem ziet in een qua inhoud uitgebreid spreekrecht voor slachtoffers van misdrijven???

Ik wil u met klem verzoeken om het spreekrecht van slachtoffers vandaag nog uit te breiden.

lyngbakken

@ 49 Gerrit de Jonge
Helemaal eens dat wetten maakbaar zijn. Maar destijds moest het met de toen geldende wet. Dat is nu eenmaal niet anders.

Die wet is ook niet uit de lucht komen vallen. Achtergrond ervan is dat hoe ingrijpender een beslissing is, hoe meer rechters ervoor nodig zijn. Ik kan me voorstellen dat je er ook bij betrekt of het een bekennende verdachte is (zoals Volkert van der G) of niet. Dat is ook wel bij de wetgever op tafel geweest, maar die heeft dat tot dusver verworpen, onder meer omdat dat veel discussies kan opleveren over de vraag of iemand wel helemaal bekent of niet. Die discussies kosten ook weer extra tijd en geld. Of het een besparing is of niet, is dus maar de vraag. Persoonlijk zou ik dan liever de kant van plea-bargaining opgaan. Als er een dergelijke deal is, is de situatie veel duidelijker, en zou je in principe met een enkelvoudige rechter kunnen volstaan (zoals dacht ik in bijv. de VS ook het geval is).

a.zecha

Sinds 1940 hebben de wetgevende en de bestuurlijke politieke machten – onderling vechtend om het leiderschap – niettemin hecht samengewerkt om in Nederland onder een “democratische mantel” en met de medewerking van lobbyisten en media een feitelijke dictatoriale politieke macht te vestigen.
De bestuurlijke rechtsmacht is praktisch reeds in handen van partijpolitici. Het openbaar ministerie wordt door een politieke ministers van justitie gestuurd evenals de komende “Nationale Politie”.

Met de buiten een parlementaire behandeling gehouden bestuurlijke decreten, die de AMvB’s de facto zijn, is sinds 1940 met succes aan een duas politica gewerkt.
I.e. de eerste stap naar een “democratisch” dictatoriaal bestuurde staat.

De vereende wetgevende en de bestuurlijke machten zijn bang voor een onafhankelijk Constitioneel (Hoog)gerechtshof, vermits zij nu reeds grote moeite hebben met de uitspraken van het EHMR die de grondrechten van Europese burgers beschermd tegen onwettig staatsoptreden.
De vereende wetgevende en bestuurlijke machten hebben ook al “moeite” met uitspraken van Nederlandse rechters die aan de gestage politieke bestuurlijke machtsuitbreiding grenzen stelt!
M.i. heeft de politieke Cie die de herziening van onze Grondwet voorbereidt alle reden om geen haast te maken, vermits deze herziening moeilijk verkoopbaar is omdat aan de rechtspositie van burgers afbreuk wordt gedaan ten gunste van een verdere vergroting van de staatsmacht.
a.zecha.