Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

De Uitspraak: Ben je strafbaar als je per ongeluk je klimpartner afkoppelt die daarna valt?

Is er sprake van dood door schuld als je per ongeluk het zekeringstouw loskoppelt waardoor je klimtpartner uit de klimwand valt? Met commentaar van NJB medewerker Rick Robroek (wetenschappelijk medewerker strafrecht/criminologie aan de Rijksuniversiteit Groningen), Liesbeth Vink (onderzoeker rechtspyschologie) en Peter van Koppen (hoogleraar rechtspsychologie).

De Zaak. Een klimmer valt in een klimhal twaalf meter en sterft aan de gevolgen. Op het moment van de val blijkt zij niet gezekerd door haar partner op de grond. Klimwand-klimmen is een duosport. Eén persoon staat op de grond en heeft het zekeringstouw met een karabiner (of musketonhaak) aan zijn klimgordel vastgemaakt. Een val van de klimmer vangt de ‘zekeraar’ zo op. De klimmer kan ook hangen in dit touw en zo afdalen.

Wat ging er vooraf? Het klimduo klimt al zes jaar samen, wekelijks op dinsdag. Die avond klimmen zij ongeveer tien routes, waarbij ze elkaar afwisselden. Naast hen klimt een ander duo, onder wie de vriendin van de verdachte. Tijdens het klimmen praten ze ook af en toe.

Vlak voor de fatale val is het naburige duo klaar. De vriendin laat zich vieren, haakt zich los en gaat op weg naar de bar. Achteraf verklaart de verdachte dat hij vermoedelijk op dat moment zíjn zekeringstouw ook loskoppelde. Hij zegt dat hij “onbewust zijn zekering heeft losgemaakt, kennelijk omdat hij dacht dat vastgekoppeld blijven niet meer nodig was nu zijn vriendin veilig op de grond stond”.
Zijn klimpartner begint dan te vallen. De zekeraar voelt het touw slippen, constateert dat hij de karabiner in zijn hand houdt, draait zich om en ziet de laatste meters van de val. Hij erkent niet steeds omhoog te hebben gekeken naar zijn klimpartner, omdat dat fysiek ‘ondoenlijk’ is. Hij zegt ook dat dat niet hoeft, omdat hij aan het touw kan voelen wat de klimmer verwacht.

Wat legt het OM ten laste? Dood door schuld. De verdachte had steeds omhoog moeten kijken. En ook niet moeten praten met de klimmende buren. Hij had zich moeten beperken tot zijn taak als zekeraar. Door de zekering los te koppelen zonder te weten dat zijn partner aan de grond stond, is hij erg nalatig geweest.

Wat zegt de rechter? Die denkt dat de zekeraar “zich steeds scherp bewust is geweest” van zijn verantwoordelijkheid. Van enige nonchalance is niet gebleken. Het niet steeds omhoog kijken wordt goedgemaakt door spanning op het touw te houden, vindt de rechter. Het losmaken van de zekering past in ‘geautomatiseerd handelen’ door de zekeraar. Dat soort handelingen heeft een risico “juist doordat ze op onbewust niveau worden gestuurd”. Namelijk “dat ze door andere handelingen in een verkeerde richting worden gestuurd.” Dan kan de ene automatische reeks handelingen overgaan “in een andere reeks van geautomatiseerde handelingen” – zonder dat je dat in de gaten hebt.

Toen de vriendin veilig op de grond stond, “kon die reeks handelingen worden afgerond met het losmaken van de zekering”. Dat daar iemand anders aan hing, valt de zekeraar niet te verwijten. Er is geen grove schuld of aanmerkelijke nalatigheid. Vrijspraak dus.

De rechter zegt erbij dat “gezien de reeks ongevallen” zekeringen in de toekomst alleen nog maar door klimmers afgekoppeld zouden moeten worden.

Lees de uitspraak (LJ  BU2878) hier.

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding.

Geplaatst in:
Strafrecht
Lees meer over:
Hoge Raad

35 reacties op 'De Uitspraak: Ben je strafbaar als je per ongeluk je klimpartner afkoppelt die daarna valt?'

Reinier Bakels

Voor veroordeling voor een “culpoos” misdrijf als “dood door schuld” is méér dan gewone schuld vereist. Waar deze verdachte civielrechtelijk wellicht wel aansprakelijk kan zijn, kan hem niet worden verweten *ernstig* nalatig gehandeld te hebben, hoe ernstig de gevolgen ook zijn. Die trouwens op zichzelf al een “straf” voor hem zijn.

Wat ik wel eens zou willen weten van de journalisten (Jensma?) is wat het OM hier bezielt om in beroep en cassatie te gaan. Heeft dit iets te maken met de “keiharde” aanpak waar in sommige politieke krijgen voortdurend om wordt gevraagd?

Maar het voorval is niet eens te plaatsen in een borrel-tafel zin zo van: “het is toch een schande dat …”. Dit is in de meest letterlijke zin een ON-geluk!

Liesbeth Vink, onderzoeker rechtspyschologie (Maastricht), en Peter van Koppen, hoogleraar rechtspsychologie (Maastricht en VU)

Klimwanden zijn gevaarlijk. Klimmers worden daarom gezekerd met een touw dat wordt aangehaald en gevierd door een klimpartner. De klimpartner mag pas loskoppelen als de klimmer weer veilig met beide benen op de grond staat. Een ervaren klimpartner doet dat vrijwel op de automatische piloot, zoals gewone mensen fietsen en autorijden. Dat heet in de ongevallenliteratuur skill-based gedrag.
In tegenstelling tot wat men zou verwachten, levert skill-based gedrag minder ongelukken op dan handelingen waarover men bewust nadenkt. Een fout bij dat soort gedrag, in jargon slip genoemd, wordt meestal direct opgemerkt en leidt mede daardoor zelden tot ernstige ongevallen.
Een slip van een klimpartner kan echter fataal zijn. Over drie van die slips heeft de rechter zich inmiddels uitgelaten. Op 28 augustus 2002 in Gulpen en op 26 maart 2008 en op 13 maart 2008 in Amsterdam viel een klimmer van een klimwand doordat hij te vroeg werd losgekoppeld door de klimpartner. In alle gevallen was sprake van een ervaren klimpartner die in een automatisme, een slip, loskoppelde.
Bij het ongeval in Gulpen oordeelde de rechtbank Maastricht dat sprake was van dood door schuld. De klimpartner werd veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden (LJN AF6905). Bij het tweede ongeval verklaarde de rechtbank Amsterdam de klimpartner schuldig, maar legde geen straf op (LJN BH3828). In deze twee gevallen hadden de klimpartners zich laten afleiden doordat bij een belendend klimkoppel plotseling een gevaarlijke situatie ontstond. Ze voorkwamen de ene onveilige situatie, maar veroorzaakten daarmee een ongeluk en werden daaraan schuldig bevonden.
In het derde geval oordeelde het hof Amsterdam dat er geen sprake was van schuld en sprak de verdachte vrij. Dit oordeel werd door de Hoge Raad op 7 februari 2012 bevestigd (LJN BU2878). Net als bij de eerste twee ongevallen was sprake van automatisch gedrag en een klimpartner die werd afgeleid. Bij het derde ongeval werd hij echter niet afgeleid door een gevaarlijke situatie vlakbij. De afleiding was veel trivialer: de vriendin van de klimpartner was even verderop klaar met klimmen en liep naar de bar. Dat trok zijn aandacht. De beslissing van het hof mag met recht een ander oordeel worden genoemd dan de rechterlijke oordelen over de eerste twee ongevallen.
De Hoge Raad laat in zijn arrest nog iets bijzonders zien: expertise geeft geen grotere verwijtbaarheid, maar juist een geringere. Als iemand zodanig expert is dat de handelingen automatisch, skill-based gedrag zijn geworden en hij ondanks dat een fout maakt doordat hij wordt afgeleid, wordt hem dat vergeven. Dat is vanuit psychologisch oogpunt een juist oordeel.

NJB-medewerker Rick Robroek, wetenschappelijk medewerker strafrecht/criminologie aan de Rijksuniversiteit Groningen, stafjurist strafsector bij het gerechtshof te Arnhem en auteur van Onbewuste culpa

Valt bestraffing te rechtvaardigen van iemand die niet wist dat hij in de fout ging? Het verleden kent verschillende strafzaken waarin deze vraag speelde: operatieassistenten die de chirurg in plaats van een verdovend middel een dodelijk middel aanreikten, apothekersassistenten die medicijnen vulden met een dodelijk bestanddeel, gehandicaptenverzorgers die zwaar gehandicapte patiënten in gloeiend heet badwater lieten plaatsnemen. Veel aandacht kreeg ook het vlotongeluk bij een personeelsuitje van een bekende drogisterijketen en nu zijn er verschillende strafzaken waarbij klimongelukken centraal stonden.
In al deze incidenten vonden de vreselijke gevolgen hun oorzaak in onbewust uitgevoerde handelingen. Dichter bij huis kennen we het gevaar van onbewuste handelingen allemaal op het moment dat we als verkeersdeelnemer de openbare weg betreden.
De problematische rechtvaardiging maakt het aanlokkelijk om in de uitspraak van de Hoge Raad te lezen dat bestraffing van onbewuste handelingen niet te rechtvaardigen valt en dat veroordelingen daarom achterwege moeten blijven. Ik denk echter dat een dergelijke lezing veel te ver gaat.
De Hoge Raad toetst de uitspraak van het gerechtshof namelijk slechts marginaal. De door het hof vastgestelde feiten worden altijd als uitgangspunt genomen en vervolgens stelt de Hoge Raad zich slechts twee vragen: heeft het hof het juiste juridische criterium voor schuld toegepast en is het oordeel dat geen sprake was van schuld niet onbegrijpelijk gemotiveerd? In deze zaak beantwoordt de Hoge Raad beide vragen bevestigend. Het hof had echter evengoed kunnen vaststellen dat de zekeraar wel nonchalant en nalatig is geweest door: (1) zijn klimmer niet continu in de gaten te houden; (2) met anderen te praten terwijl zijn klimmer nog aan het klimmen was; en (3) de zekering los te maken zonder na te gaan of dat veilig was. Op grond van die feiten had het gerechtshof dan schuld kunnen aannemen, zoals andere feitenrechters in soortgelijke zaken ook doen. Zoals zo vaak had de Hoge Raad dat oordeel eveneens in stand gelaten.
Omdat er geen enkele aanleiding is om te veronderstellen dat de wetgever onbewuste handelingen onbestraft wil laten, zou de Hoge Raad met het uitsluiten van bestraffing ook tegen de opvatting van de wetgever zijn in gegaan. Daarbij komt dat er ook vóór bestraffing wat te zeggen valt: de feiten worden gepleegd door mensen in functie, dit terwijl de uitoefening van die functie gepaard gaat met grote risico’s. Ter vermijding van die risico’s bestaan (geschreven of ongeschreven) regels. Bestraffing is dan rechtvaardig omdat die (on)geschreven regels zijn overtreden en de rechter daarmee aan de burgers de juiste norm nog eens kan demonstreren.
Mogelijk houdt de lezer aan deze zaak een ontevreden gevoel over. Zolang de feitenrechter zijn oordeel goed opschrijft, kan dat oordeel namelijk twee kanten uit. De vraag is in hoeverre dat te vermijden valt. Hoe dan ook zal de opvatting van de feitenrechter een juridische onderbouwing moeten hebben. Die was hier in de ogen van de Hoge Raad in voldoende mate aanwezig, maar dat betekent niet dat de Hoge Raad met zijn uitspraak bestraffing heeft willen uitsluiten. In deze zaak van de klimwand en de verstrooide zekeraar was een andere uitkomst ook heel wel denkbaar geweest. Zekeraars kunnen vanaf nu dus niet straffeloos hun aandacht laten verslappen.

Co Stuifbergen

Ik denk dat de rechter een goede inschatting gemaakt heeft van de technische aspecten.
Ik heb al 10 jaar niet meer geklommen, maar ook ik meen dat spanning op het touw goede informatie geeft over de voortgang van de partner.

Ik vermoed dat de verdachte regelmatig zijn vriendin gezekerd heeft tijdens klimactiviteiten.
In dat geval kan ik mij voorstellen dat als hij met haar aan het praten is, hij automatisch het touw uit zijn karabiner haalt als zijn vriendin zich loshaakt.

continu naar boven kijken hoeft m.i. niet, maar achteraf gezien was het praten een te grote afleiding.

henk korbee

Een boeiend geval. Ik vraag me alleen af wat het OM bezield dood door schuld te verwijten. Het op de automatische piloot varen is de gewoonste zaak van de wereld, ergo, zonder dat kan het OM ook niet iemand ‘dood door schuld’ aanwrijven. Als de verdachte mentaal gebroken zou zijn na de dood door schuld eis door het OM, komt dat ‘gebroken zijn’ niet door het gedrag van het OM jegens verdachte maar door de mentale toestand van verdachte?

Jaap van der Does

Ik vind het verrassend dat de maatregel dat alleen de klimmer mag afkoppelen nog geen standaard is. Vanaf nu zouden alle klimmers dat van hun partners moeten eisen. Sterker nog, kun je niet beargumenteren dat klimmers nu teveel verantwoordelijkheid bij hun zeker-partners leggen?

H.Vink

Op een fout[je] van de klimmer staat dikwijls de “doodstraf” De klimpartner moge daar zich terdege van bewust zijn. Alle deelnemenden aan een levensbedreigende “sport” zijn, in gelijke mate medeverantwoordelijk voor eventuele noodlottige gevolgen ! Deelnemers dienen zich daarvan bewust te zijn en bereid te zijn eventuele consequenties te dragen.Bij een “teamsport” zijn alle deelnemers medeverantwoordelijk voor de “spel”resultaten.

Toon Hezemans

Deze discussie is natuurlijk al zou oud als het bergklimmen zelf. Beroemd zijn de verhalen van Edward Whymper op de Matterhorn en Joe Simpson op de Siula Grande. Een andere historische discussie over de verantwoordelijkheid van klimmers voor elkaar is dat van de broers Messner die samen de Nanga Parbat beklommen. Reinhold kwam alleen terug, nadat hij zijn broer achterliet. Een fantastische verfilming van dit drama en andere bergfilms zijn te zien op 10 maart in Heerlen tijdens het Dutch Mountains Film Festival. De bergklimmer Hans Lanters, de eerste Nederlander op Nanga Parbat, zal de gelijknamige film introduceren. De realiteit in de bergen is een andere dan in de rechtszaal: http://www.dmff.eu

Reinaert de Vos

Je mag eigenlijk pas afkoppelen als je klimpartner bevestigd dat hij of zij ‘stand’ heeft. De procedures zijn dus niet gevolgd. Als zekeraar of gids of kliminstructeur ben je verantwoordelijk voor de veiligheid van de anderen. Aan de andere kant, zomaar in het touw vallen zonder te kijken of je partner wel oplet en of het touw wel strak is, is ook nalatigheid van de klimmer. Die is ook verantwoordelijk voor zijn eigen veiligheid. Viel de klimpartner of liet die zich in het touw vallen, in de veronderstelling dat ze gezekerd was? Een strak touw kan niet ontkoppeld worden. Als het touw plotseling slap wordt betekend dat dat de klimmer een stap verder is, tenzij daaraan vooraf het touw doorgehaald werd om de klimmer te laten zakken. Het patroon van handelingen duidt erop dat de klimmer of zich liet zakken in het touw om uit te rusten na een moeiljke beweging of gevallen is, maar een misverstand erover of de klimmer op de grond staat of niet kan er niet zijn geweest.

michael harmelink

Ik klim zelf al 21 jaar binnen, buiten en sport en big wall en ben onder de indruk van het inlevingsvermogen vd rechter. De beschuldigde’s gedachten werden misleid bij het zien van het loskoppelen van zijn vriendin met wie hij regelmatig klimt en dezelfde vervolg handeling uitvoert, nl het los koppelen van zijn karabiner. Ik vraag mij wel af of hij tijdens het zekeren meer naar de klim bewegingen van zijn vriendin dan zijn eigen partner keek en daarom meer in haar klim ingeleefd was. Ben zelf ooit eens 10 mtr vrijgevallen en kwam naast mijn zekeraar 1-2 mtr vd grond tot stilstand. mijn zekeraar was afgeleid door 2 leuke klimsters naast ons en vergat na de eerste paar meter het touw verder in te halen en op mij te letten. Iets andere situatie maar vergelijkbaar in het opzicht dat de zekeraar zijn aandacht even niet bij de juiste persoon had. Zeker geen dood door schuld want daarbij moet bewuste nalatigheid bewezen zijn. De klimmer heeft ten alle tijde een verantwoordelijkheid door regelmatig met de zekeraar te communiceren en zich ervan te verzekeren dat deze de klimmer volgt in zijn handelingen door slack en block te roepen.

Bas Gresnigt

In een alpenland zoals Zwitserland heeft met al veel langer en veel vaker met dodelijke ongevallen door fouten van een van klimmers in de (touw)groep te maken.

Hun rechtspraak lijkt mij dus verder ontwikkeld aangaande dit soort zaken.
Voor zover mijn kennis van het Zwitsers recht reikt, zou dit ongeluk zeker tot bestraffing van de zekeraar hebben geleid vanwege dood door schuld.
Er zijn daar bergongelukken aan te wijzen waarbij een klimmer veel minder zware fouten maakte, die wel tot bestraffing hebben geleid.

Peter van den Berg

De logica achter de conclusie: “Dat daar iemand anders aan hing, valt de zekeraar niet te verwijten.” binnen de context:
- Toen de vriendin veilig op de grond stond, “kon die reeks handelingen worden afgerond met het losmaken van de zekering”. Dat daar iemand anders aan hing, valt de zekeraar niet te verwijten. Er is geen grove schuld of aanmerkelijke nalatigheid. Vrijspraak dus. – ontgaat mij ten enen male. Het valt de zekeraar uiteraard niet te verwijten dat er iemand aan de zekering hing. Dat verwijt is niet aan de orde. Wel gaat het om de vraag of het losmaken van de zekering verwijtbaar is. Daarover lijkt mij ook geen discussie mogelijk: natuurlijk is dat verwijtbaar in het kader van de rolverdeling tussen klimmer en zekeraar. De vraag is alleen of er verzachtende omstandigheden zijn voor de zekeraar. Als die worden gezocht in skill-based gedrag dan is daarmee aangetoond dat de rechtspraak erg ver verwijderd is geraakt van de maatschappelijke realiteit van elke dag. Skill-based gedrag met dergelijke gevolgen zou in het bedrijfsleven ongetwijfeld hebben geleid tot ontslag resp. het overplaatsen naar een functie waarin het risico dat op grond van iemands skill-based gedrag een ander het leven laat niet meer aanwezig.

adriaan labout

Binnen het vrijklimmen ook wel sportklimmen (itt alpinisme)is vallen een onderdeel. De uitdaging is dit juist niet te doen. Pas dan heb je een route geklommen. De zekeraar is er zodat de klimmer ten alle tijden kan vallen zonder de grond of obstakel te raken. Meestal wordt er in klimhallen top-rope geklommen met het touw van boven (naklimmen). Er wordt ook voorgeklommen waarbij de klimmer langs ‘tussenzekeringen’ voor gaat (er komen meer risico’s en procedures bij). Bij beiden heeft de zekeraar deze functie.
Er zijn procedures om op terug te vallen. Er zijn touwcommando’s. De klimmer geeft aan om gezakt te laten worden. Er wordt binnen de klimsport steeds minder (nauwelijks meer eigenlijk) gebruik gemaakt van namen bij deze commando’s. Velen hebben het wel zó geleerd. Met nieuwe klimpartners maak je afspraken omtrent de te gebruiken touwcommando’s. Dit kan en mag wisselen. Oogcontact, gebaren, het touw voelen werkt allemaal mits eenduidig en makkelijk op terug te vallen is.

Ton Biesemaat

Het lawine-ongeluk offpiste van Friso van Amsberg ‘schampt’ ook aan deze zaak. Naar zijn begeleider op de skitocht Florian Moosbrugger is nu een formeel onderzoek gestart. Mijns inziens om uit te maken of hij aansprakelijk is als verantwoordelijke. Had hij meer kennis en ervaring in skitoeren/offpiste skiën en bracht hij zo zijn skivriend in gevaar door aanzienlijke lawinerisico te negeren? Wanneer Moosbrugger de offpiste skitocht commercieel aanbood is zijn probleem nog groter want hij is zover ik weet geen ‘staatlich geprüfter Berg- und Skiführer’.

H.Th.Lindemann

Het op de automatische piloot losmaken van de zekerstellende musketonhaak is een stommiteit bij zo’n gevaarlijke sport.
Waarvoor gaat ze eigenlijk mee? Toch niet om met de buurvrouw te leuteren?
De verongelukte had beter een onervaren redelijk intelligent oplettend mens mee kunnen nemen. Het liefst een dikke.
De Zwitsers hebben gelijk. Een mens moet zijn verantwoordelijkheid nemen, zoals dat heet

Peter Schultz

Ik kan goed begrijpen dat er veel onbewuste, ‘automatische’ handelingen verricht worden in de klimsport. Maar het losmaken van de zekering kan daar toch niet onder vallen? Op zo’n cruciaal moment moet de zekeraar toch alle aandacht bij zijn taak hebben? Hij kan misschien niet steeds naar boven kijken, maar op dat moment moet hij zeker naar boven kijken.

Een ervaren automobilist verricht ook veel automatische handelingen, maar als hij rechtsafslaat en daardoor een fietser doodrijdt kan hij zich toch niet succesvol verweren door te stellen dat hij afgeleid werd door een gesprek met een bijrijder.

Dagmar Vanickova

Helemaal eens met de reactie van Bas Gresnigt.
Een zekeraar heeft verantwoordelijkheid voor het leven van de klimmer die hij zekert. Zich te laten afleiden en niet te allen tijde omhoog te kijken, goed de klimmer in de gaten te houden en op zijn/haar eventuele val niet adequaat te reageren, handelt hij zeer nalatig. Als een ervaren klimmer van 10 jaar kan ik bevestigen dat het zekeren de staat van absolute concentratie van de zekeraar vereist en met anderen tijdens het zekeren te praten is uit den boze. Je hebt immers het leven van de klimmer in jouw handen. Letterlijk.

Arne van Vliet

De schuldvraag en onderzoek – in het bijzonder vanuit menselijk en technische oogpunt – van een ernstig ongeval zijn onlosmakelijk verbonden met veel buitensporten.

Ten aanzien van onderzoek en de jurisprudentie naar ongevallen tijdens of na het klimmen, wandelen of ski-en is een uitstekend en toegankelijk werk beschikbaar.
De door Pit Schubert verzamelde ervaringen van de DAV-Sicherheitskreis, uitgegeven door de DAV (Deutscher Alpenverein), is voor klimmers en niet klimmers aan te raden. Geen ongeval zo onwaarschijnlijk of het is al eens onderzocht.

Veronica Cramer

Dood door schuld, klare zaak.
Hoe zou U het vinden wanneer een vliegtuig uit de lucht valt omdat Uw piloot een eind weg zit te keuvelen met z’n vrouw of zich anderszinds laat afleiden, voordat U veilig ter bestemming bent afgeleverd?
Bij het klimmen vertrouwt U zich met Uw leven toe aan Uw partner.
Sport of niet, de verantwoording valt niet af te wenden. U heeft Uzelf vrijwillig beschikbaar gesteld voor de taak en bent aansprakelijk.

Tom van Diepen

De zekeraar heeft m.i. zijn verantwoordelijkheid onvoldoende genomen en geblunderd door 1: zich af te laten leiden en (dientengevolge) 2: zichzelf en zijn handelingen niet of onvoldoende te blijven controleren. Dat de nalatigheid onopzettelijk was, doet hier niets aan af. Of en welke straf opgelegd zou moeten worden, is natuurlijk een tweede.
Het is wellicht nuttig om klimmers met enige regelmaat te blijven onderwijzen over de gevaren van routinematig handelen en het belang van het blijven monitoren van de eigen handelingen. De zekeraar in deze zaak is wat dat betreft nu, helaas, ‘ervaringsdeskundige’ en zou dit mogelijk (als taakstraf?) voor zijn rekening kunnen nemen.

Sander van der Wal

Zomaar in het touw vallen komt bij het halklimmen vaak voor. Bijvoorbeeld omdat de klimmer een voor hem te moeilijke route klimt, of omdat een greep of trede niet vast genoeg zit. Het klimmen van een te moeilijke route is heel gebruikelijk in het halklimmen, het is een van de manieren om beter te leren klimmen. En dus mag je van de zekeraar verwachten dat hij of zij oplet, hoe appetijtelijk de klimmers van het interessante geslacht naast hem of haar ook zijn.

Of de klimmer ook daadwerkelijk zelf bij de zekeraar de verbinding moet losmaken is wat anders. Niet iedereen is ervan gediend dat iemand anders met z’n handen in de buurt van je geslachtsdelen komt, en daar zit dat zekerapparaat. Een touwcommando ligt meer voor de hand.

c wildschut

De reacties van ervaren klimmers onder dit artikel zijn duidelijk. Thumbs up!
Hoewel ik geen klimmer ben, kan ik me ook wel invoelen in dit oordeel. Het komt aan op de precieze feitelijke toedracht. Die in ogenschouw genomen, krijg ik ook niet het gevoel dat de zekeraar dood door schuld moet worden aangewreven. Eventuele nabestaanden zullen zich ongetwijfeld blijven afvragen hoe de zekeraar in vredesnaam zo stom heeft kunnen zijn. En de zekeraar zelf ook. Maar dat is wat anders.

Hillie Wolters, coordinator kennismangement bij de Rechtspraak

Er is ook een artikel verschenen over dit onderwerp: Willem Albert Wagenaar, CHAPTER 13 OBEYING REFLEXES OR DEATH ON THE CLIMBING WALL uit:W. A. Wagenaar and H. F. M. Crombag, The Popular Policeman and Other Cases, Psychological Perspectives on Legal Evidence, Amsterdam University Press, 2005. Beschrijving van de mentale processen die het handelen sturen. Het overgrote deel van ons handelen is geautomatiseerd. De vraag is hoe zich deze beschrijving verhoudt tot de vrije wil, die bij (strafrechtelijk) verwijt wordt voorondersteld.

Carola Kans

Ik begrijp werkelijk niet waarom iedereen zo aan het ouwehoeren is tijdens zo’n levensgevaarlijke activiteit. Dat is toch een gebrek aan besef over de levens waar je mee speelt. Waar ben je dan in godsnaam mee bezig als je op de automatische piloot levenslijnen losgooit? Je mag toch verwachten van pro’s dat ze zich concentreren op waar ze mee bezig zijn? Ga dan iets onbenulligs doen als je je aandacht er niet bij kunt houden en het je niet interesseert dat een andermans leven van je afhankelijk is. Ga dan postzegels verzamelen o.i.d. Echt onbegrijpelijk hoe dit wordt goedgepraat! Wat een rare ingekakte manier van goedpraten is dit.

John Vollenbroek

Als deskundige op het gebied van menselijke fouten ben ik aangenaam verrast door de wijsheid van de rechter in deze zaak. Dit soort vergissingen is niet te voorkomen door een beroep te doen op andere procedures, enzovoorts. Als het degene die aan het klimmen is, moeilijk wordt gemaakt om zichzelf per ongeluk los te koppelen, gaat die aanpak beter werken dan de huidige. Het is niet de eerste keer dat een dergelijk ongeluk zich heeft voorgedaan en elke keer werd gepraat over beter opletten en betere afspraken. Norman schreef al in 1985 een boek met de titel ‘ Do it by design’. Zo te lezen bepleit de rechter deze aanpak gelukkig ook. De zekeraar heeft trouwens levenslang gekregen door dit ongeval. Hij zal zijn hele leven er door achtervolgd worden. Ik hoop voor hem dat enige verdieping in human factors hem daar enige verlichting in kan geven, maar ben bang dat het weinig zal helpen om zijn schuldgevoel te laten verminderen.
John Vollenbroek

Liesbeth Schreve

In deze situatie gaat het om grove nalatigheid. Bij zogenaamde automatische handelingen bij het klimmen moet je altijd bewust zijn van het resultaat van de handeling en dat hoort impliciet bij dit soort handelen waar een gevaarlijke situatie door kan ontstaan. Hoe je vereiste handelingen verricht gaat a.h.w. vanzelf, maar wat je doet moet op het goede moment gebeuren en met je volle aandacht. Klimmen is nu eenmaal een gevaarlijke sport en daar hoor je je bewust van te zijn. De zekeraar in deze kwestie zal gekweld worden door schuldgevoelens. Dat laat onverlet dat nabestaanden van het slachtoffer en de klimwereld zelf een uitspraak nodig hebben, die relevant is voor de situatie waarin de aard van klimmen tot uiting komt.

Demi Nesselaar

Ik vind niet dat je strafbaar bent als je hem perongeluk laat vallen. De meneer doet het namelijk niet expres. Hij heeft geen voor bedachten rade om iemand te laten vallen. Soms gaat het ook perongeluk omdat dingen verouderd zijn. Dan is ook het bedrijf aansprakelijk en niet je klimpartner.

Guitan Peters

Is een lastige zaak, iedere week klommen de partners met elkaar. daardoor doen zei hun handelingen allemaal automatisch. met dit soort gevaarlijke sporten kan het daardoor misgaan.
ik vind dat degene niet strafbaar is omdat hij het echt niet express heeft gedaan.
wel is hij toen het gebeurde niet echt aan het opletten, omdat hij afgeleid was door zijn of haar buren. Dat kan natuurlijk niet als je een zekeraar bent. maar uiteindelijk geen straf

Youp Veeke

Deze sport is erkend als ”extreme sport” het is dus niet verstandig om op de automatische piloot je taak als sportpartner uit te voeren. Je hebt het lot van je sportpartner in handen. Als je als klimmer je sport uitoefent moet je erop kunnen vertrouwen dat je partner jou veiligheid kan garanderen. Hier is opperste concentratie vereist.

Jacqueline Riemslag Baas

Ik denk dat de rechter in dit geval een goede inschatting gemaakt heeft van de technische aspecten die bij het klimmen belangrijk zijn.

Toch vind ik dat het in deze situatie gaat om Grove nalatigheid. Ik heb zelf nog nooit geklimt maar ik kan me voorstellen dat je als klimmer je vertrouwen geeft aan de persoon op de grond.

Dood door schuld vind ik niet van toepassing, want ik kan niet geloven dat iemand dit expres gedaan zou hebben.

Dit is pure ”grove nalatigheid”

Zoë Feith

Ik ben het eens met het commentaar dat hierboven is geplaats door Jacqueline.

Ook ben ik het eens met de rechter al hoewel ik het wel vindt dat de verdachten makkelijk er vanaf komt.

Als klimmer heb je zekereraar nodig die je dan ook volledig vertrouwt.
Zoals je ziet heeft de zekeraar het leven van zijn klimmer eigenlijk in de handen.
Doordat hij los heeft gelaten is de klimmer gevallen wat er op wijst dat de zekeraar niet aan het opletten was.
De nalatigheid van de zekeraar heeft in deze zaak er voor gezorgt dat de klimmer is gevallen.
Tuurlijk heeft de zekeraar dit niet met voorbedachten doelen gedaan maar het is wel zijn fout dat de klimmer is gevallen.

Het is dus nalatigheid die hierdoor heeft gezorgt dat de klimmer is overleden, de boodschap voor de zekeraar is dan ook dat die beter moet opletten en dat dit nooit meer mag gebeuren.

Bert Vonk

Met stijgende verbazing heb ik het verweer van de zekeraar en de uitspraak van de rechter gelezen. Als halklimmer met 20 jaar ervaring weet ik dat continue aandacht van de zekeraar voor de klimmer een noodzakelijk basiselement van het zekeren is. Tijdens het omhoog klimmen volg je de vorderingen van je partner met interesse en geeft soms een aanwijzing en een andere keer een aanmoediging. Omhoog kijken, hoezo ondoenlijk? Zeker bij het weer laten zakken van de klimmer is continue aandacht vereist om te voorkomen dat de klimmer op klimmende of op de grond staande collega’s terecht komt. En tenslotte wil je hem of haar altijd een perfecte zachte landing op de veilige grond bezorgen. Kortom: bij het zekeren kan en mag er absoluut geen sprake zijn van automatisch, skill based gedrag. Dat de rechter dit in zijn vonnis aangeeft is een volstrekt verkeerd signaal naar de klimwereld.

jacqueline gaertner

Ton Biesemaat,Z.K.H.Prins Friso en Florian kennen elkaar al van kindsbeen aan,de families komen bij elkaar over de vloer.
Van enige commerciele zaak was hier geen sprake,alleen van twee vrienden die een lekker stuk piste wilden skieen.
Florian had wel zijn lawine rugzak aan en waarom Prins Friso die niet heeft aangedaan zal voor altijd en raadsel blijven.Om Florian te straffen voor de beslissing die een volwassen,zeer intelligente vriend heeft genomen is een beetje raar.
In search of the guilty punish the innocent.

Michael Clare

Ik vind dit een interessante zaak, maar volgens mij heeft het rechter juist beoordeelt. Het zou uiterst gemeen zijn om iemand te straffen voor een ongeluk, het schuld gevoel zal al onwijs hoog zijn. Wat ik leuk vind aan deze verhaal is het feit dat de rechter ook een oplossing voor de toekomst bied.

Daniël Boomsma

Dood door schuld is een misdrijf, waarbij iemand het leven verliest door de schuld van een ander.

Schuld moet hier gelezen worden als verwijtbaar gedrag.
(wikipedia)

Is het de zekeraar te verwijten wat hij deed? Had het iedereen kunnen overkomen? Lastige vragen …