Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

De Uitspraak: Mag je op staande voet worden ontslagen als je de verkeerde fiets meenam?

Mag je een fiets meenemen omdat je die herkent als de gestolen fiets van je vrouw? En mag de baas je dan op staande voet ontslaan omdat je per ongeluk de fiets van een collega stal? Met commentaar van NJB medewerker Petra Charbon, arbeidsrechtadvocaat in Amsterdam.

De Zaak. Een operator van Philips neemt na zijn werk uit de stalling een damesfiets met fietstassen mee. Hij denkt dat het de onlangs gestolen fiets van zijn vrouw is.

Thuis gekomen ontdekt hij zich te hebben vergist. De volgende dag – voor hem een vrije dag – wordt hij naar zijn werk geroepen. De werkgever heeft ontdekt dat hij de verkeerde fiets meenam en hij wordt geschorst. De fiets was van een collega. Een dag later wordt hij per brief op staande voet ontslagen.

Wat deed de werknemer toen hij thuis zijn fout ontdekte?

Dat is het probleem in deze zaak. Te weinig. Hij erkent bij de kantonrechter ‘ongelukkig’ te hebben gehandeld. Die avond en de dag erna was hij te druk geweest met de verhuizing van zijn schoonmoeder. Hij vindt ook dat hij de fiets niet heeft gestolen omdat hij nooit die bedoeling had.

Wat verwijt de werkgever hem? Diefstal van een collega. Philips vindt dat hij meteen zijn vergissing had moeten rapporteren aan de Beveiligingsdienst. En dat hij op zijn vrije dag de fiets spontaan had moeten terugbrengen. Nu is Philips het vertrouwen in zijn integriteit kwijt. Het bedrijf zegt dat het in deze kwesties een ‘zero-tolerance’ beleid voert.

Hoe verdedigt de werknemer zich verder? Dat in de 25 jaar als operator voor Philips hem nooit enige disciplinaire maatregel is opgelegd. Er is geen enkele reden om aan zijn goede trouw twijfelen. De fiets van zijn vrouw was de laatste jaren herhaaldelijk gestolen. De laatste diefstal kon hij bewijzen. En mocht Philips hem al willen ontslaan, dan toch niet wegens ‘dringende reden’. Maar liever met een gewone compensatie.

Hoe kijkt de kantonrechter tegen de kwestie aan?

Die stelt vast dat de damesfiets door de operator onrechtmatig is meegenomen. Dat de fiets van zijn vrouw inderdaad onlangs is gestolen. Maar dat zoiets nog geen eigenmachtig handelen rechtvaardigt, ook niet als je er zeker van bent je eigen gestolen fiets te herkennen.

De operator had aan de politie of de beveiligingsdienst moeten melden dat hij de gestolen fiets van zijn vrouw had zien staan. En die hadden dan de bezitter ervan met dat vermoeden moeten confronteren. Door de damesfiets mee te nemen heeft de operator zelf deze situatie veroorzaakt.

Juist omdat de operator slachtoffer van fietsendiefstal is geweest, had juist hij na de ontdekking van zijn eigen fout snel actie moeten ondernemen. Hij had moeten denken aan de collega die nu haar fiets miste. Maar door eerst zijn schoonmoeder te gaan verhuizen koos hij voor zijn eigen belang.

Philips mocht dan ook, alles afwegende, in dit gedrag een ‘dringende reden’ voor ontslag vinden. De operator is dus op staande voet ontslagen, zonder recht op WW of op ontslagvergoeding. Hij moet ook de proceskosten van Philips betalen, ongeveer 400 euro.

Lees hier de uitspraak (LJ BR4134)

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding.

Geplaatst in:
Civiel recht
Lees meer over:
arbeidscontract
diefstal

26 reacties op 'De Uitspraak: Mag je op staande voet worden ontslagen als je de verkeerde fiets meenam?'

Joey Kockx

By the law and the letter of toch misschien na 25 jaar trouwe dienst de geest van de wet? Kweenie wat ik hier van denken moet.

NJB medewerker Petra Charbon, arbeidsrechtadvocaat te Amsterdam

Dit had wat mij betreft ook een andere kant uit kunnen, zelfs moeten, vallen. Bij het beoordelen van een ontslag op staande voet moet de rechter immers alle omstandigheden afwegen. Dat er sprake is van een dringende reden is niet voldoende; alles moet worden mee beoordeeld. De duur van het dienstverband, de manier waarop de werknemer zijn werk heeft gedaan, de ernst van de fout, de intenties van de werknemer, hoe het uitkwam, hoe de werknemer heeft gereageerd etc.. De vraag is ook altijd of een mildere sanctie op zijn plaats zou zijn geweest.
Opmerkelijk vind ik dat de uitspraak, zoals die is gepubliceerd en zeker gezien het belang, oppervlakkig te noemen is. Een aantal cruciale dingen is daarin namelijk niet terug te vinden. Philips beroept zich op een ‘zero tolerance’ beleid maar uit de beslissing blijkt op geen enkele manier dat de rechter heeft onderzocht of dat beleid ook daadwerkelijk bestaat en wordt nageleefd. Evenmin is uit de gepubliceerde uitspraak expliciet op te maken hoe Philips erachter kwam wat er was gebeurd. Impliciet lees ik dat de werknemer zelf zijn fout heeft gemeld, zij het in de ogen van Philips (en de rechter) te laat. In zijn algemeenheid kun je wel zeggen dat diefstal een dringende reden is. Er zijn mensen ontslagen om diefstal van een halfje wit (medewerker bakkerij), een opengemaakt zakje nootjes dat klaarlag voor de prullebak (schoonmaker bij KLM). Toch gaat het altijd om het hele verhaal. De man heeft erg onverstandig gehandeld door die fiets mee te nemen en vooral door niet meteen na ontdekking dat het niet de ontvreemde fiets van zijn vrouw was, de fiets onmiddellijk terug te brengen, de eigenaar op de hoogte te stellen e.d.. Het uitstel daarvan, om welke reden dan ook, maakt zijn zaak zwakker.
Dat een werkgever (ook tegenover de collega) wil laten zien dat dit niet kan zal iedereen begrijpen maar die boodschap overbrengen had naar mijn idee beslist anders gekund. Een waarschuwing, een gesprek met de collega met excuses, een fles wijn erbij en voor mijn part geen bonus aan het eind van het jaar maar om iemand met een goede staat van dienst van 25 jaar om deze reden op staande voet te ontslaan vind ik te ver gaan. De man heeft van de ene op de andere dag geen baan, geen inkomen en geen uitkering. Bij sollicitaties heeft hij nogal wat uit te leggen dus nieuw werk vinden zal niet eenvoudig zijn. Ik houd het erop dat we in de beschikking toch niet het complete verhaal lezen en/of dat de man tijdens de zitting een slechte indruk heeft gemaakt bij de rechter waardoor het zo slecht voor hem uitpakte. Anders vind ik deze beslissing moeilijk te begrijpen.

Petra A. Charbon, advocaat arbeidsrecht
Bergh Stoop & Sanders in Amsterdam

Michiel Jonker

De werknemer heeft inderdaad fouten gemaakt, die twijfel oproepen over zijn integriteit. Maar dat lijkt me geen dringende reden voor ontslag op staande voet. Hooguit voor ontslag zonder verlies van normale rechten, in combinatie met strafrechtelijke vervolging.

De verwijtbare handeling heeft geen betrekking op de inhoud van het werk dat de werknemer voor zijn baas verrichtte.

Er lijkt hier sprake van een rechter die alleen oog heeft voor het belang van de werkgever. Laatst was er de casus van een wethouder die per ongeluk verfkwasten zonder betaling uit een winkel meenam. De politie seponeerde die zaak, want er werd “niet getwijfeld” aan de integriteit van die wethouder. Dat was strafrecht, maar de consequenties van vervolging waren voor die wethouder lichter geweest dan de civielrechtelijke consequenties nu voor deze werknemer zijn.

Het lijkt erop dat de werkgever en de rechter vermoeden dat er bij de werknemer wel degelijk sprake was van opzettelijke diefstal, maar dat dit niet hard valt te bewijzen. Tja, dat is dan vervelend, maar het lijkt me een gezond principe dat een rechter uitgaat van datgene wat wel vaststaat, niet van subjectieve vermoedens.

Ik vraag me ook af hoe de arbeidsverhouding tussen deze operator en zijn baas was voordat het feit plaatsvond, en of dat mede de reactie van de werkgever heeft bepaald. Ook dat is een subjectief vermoeden. Uit de motivering van de uitspraak blijkt niet dat de rechter zo’n soort vermoeden serieus heeft onderzocht.

Ik vind dat dit rechterlijke oordeel, gezien de twijfels over de toedracht, buitenproportionele consequenties met zich meebrengt voor de werknemer. Uit oogpunt van rechtvaardigheid had de redenering van de rechter beter kunnen zijn: door het gebeurde is de arbeidsverhouding (of in ieder geval: het vertrouwen van de werkgever) zodanig geschaad dat ontslag toegestaan is, maar dan wel een normaal ontslag (met behoud van normale rechten). Dat zou, na een 25-jarig dienstverband, en voor iemand van 50 jaar, gezien de huidige arbeidsmarkt al een zware sanctie zijn geweest.

Of wet- en regelgeving voldoende interpretatieruimte bieden voor zo’n meer rechtvaardige uitspraak, weet ik niet. Misschien kunnen anderen daar op dit reactieforum iets over zeggen.

Met sommige hoge functionarissen die over de schreef gaan, wordt bijzonder lankmoedig omgegaan. Denk bijvoorbeeld aan de meer dan 60.000 euro aan neveninkomsten die de heer Wim Deetman, lid van de Raad van State, verzuimde te melden, zoals eerder dit jaar bleek. Net als de werknemer, was Deetman na ontdekking bereid het onterecht toegeëigende terug te geven aan de wettige eigenaar. Deetman kon gewoon doorgaan als staatsraad. Hij werd niet “om dringende redenen” ontslagen. Kennelijk hanteert ons hoogste rechtscollege, in tegenstelling tot Philips, geen “zero tolerance”-beleid als het om integriteit gaat. De ethische en juridische norm voor een hoge rechter ligt kennelijk veel lager dan voor een gewone medewerker op de werkvloer van Philips.

Alleen al daarom kleeft er aan dit oordeel van de kantonrechter een sterke geur van klassejustitie – los van de vraag of die klassejustie nu is ingebouwd in de wet, of alleen vormkrijgt als jurisprudentie.

Lisa de Wit

Een fiets stelen van je collega is geen slimme actie. Ik kan me voorstellen dat een bedrijf dat niet kan tolereren.

Werknemer had inderdaad de politie erbij kunnen halen en/of de beveiligingsdienst. Ook had hij zijn vrouw erbij kunnen halen. Dan had hij het helemaal direct geweten.

Wat ik mis: stond de fiets op slot? Al is dat niet zo, dan rechtvaardigt dat nog geen diefstal. Dat is wel zo.

Eigenlijk is het simpel: blijf met je handen van andermans spullen af.

Marius van Huygen

De uitspraak van deze rechter is buitenproportioneel te noemen aangezien er geen enkele belangenafweging is gemaakt tussen het feit van het ‘stelen’ van de fiets en het ontslag van de werknemer.
De uitspraak is mededogenloos aangezien de werknemer waarschijnlijk hiermee werkloos is geworden en daarmee in grote maatschappelijke problemen kan geraken.
Deze rechter heeft blijkbaar geen enkel maatschappelijk en sociaal gevoel voor de rechten van een werknemer. Zelfs het geven van een waarschuwing is nog te veel gevraagd.
Ook Philips blijkt wel erg gretig om deze werknemer te ontslaan.
Ook bij hen ontbreekt enig mededogen en blijkt 25 jaar trouwe dienst niets te betekenen.

P Welsinga

Bij eerste lichte vergrijpen (winkeldiefstal e.d.) wordt vrijwel altijd een waarschuwing of een een voorwaardelijke straf gegeven.
Als dit artikel de volledige waarheid dekt vind ik het onbegrijpelijk dat 25 jaar dienstverband zonder incidenten blijkbaar bij deze rechter niets voorstelt. Er zou toch een mogelijkheid moeten bestaan om deze rechter te vragen (met de verplichting om te antwoorden) waarom in deze uitspraak zo wordt afgeweken van wat gangbaar is.

marja de rode

Bizar. Sinds wanneer gaan werknemers en werkgevers zo met elkaar om? Wat een vertoon van (on)macht van Philips.

Ik ben wel blij dat er tenminste één juriste is, Petra A. Charbon, die nog weet heeft van de menselijke maat.
Meneer Flipsen kan voortaan naar mijn klandizie fluiten.

Martin van de Wardt-Olde Riekerink

Een moeilijk te begrijpen besluit, als aan de andere kant mensen die roken in een explosiegevoelige omgeving gewoon hun baan terugkrijgen van de rechter.

jan verschelde

Vrij hardvochtig van een bedrijf dat zelf ziekenhuismanagers in Polen omkoopt, en door afspraken met de Nederlandse fiscus amper belastingen betaalt. Ethiek en integriteit?
Deze man heeft een kleine vergissing gemaakt, en wordt hiervoor extreem gestraft. Na 25 jaar dienst. Wellicht grijpt Philips elk klein incident aan bij dure medewerkers om de saneringskosten te verlagen.

Jochem de Kok

Wat mij betreft staat het ontslag niet in evenredigheid ten opzichte van de schade berokkend door het ongelukkig ‘terugstelen’ van de fiets. Ik sluit me daarom helemaal aan bij mr. Carbon.

lyngbakken

Het gaat hier niet om diefstal van spullen van de baas, maar van een collega.
Een baas moet volgens mij in zo´n geval achter die werknemer staan, en allereerst kijken wat die wil, in plaats van zelf automatisch in de hoogste versnelling te gaan staan van een eigen zero tolerance beleid.
Ik vraag mij af wat de collega wiens fiets gestolen was vindt van de zaak. Ik vermoed zo dat die minder streng zal zijn geweest dan haar baas. Misschien heeft die nu zelfs wel spijt dat ze de diefstal heeft gemeld, omdat ze de reactie van de baas overdreven vindt. Tel uit je winst…

R. de goijer

De werknemer zal wel eerlijk hebben verklaard dat hij zich in de fiets had vergist. Als hij had volgheouden dat hij zijn vergissing niet had ontdekt valt er iets voor te zeggen dat deze ‘aktie’was blijven steken in het privaatrecht (eigenrichting) Misschien was een optreden vanuit het strafrecht dan niet aan de orde gekomen.

Martin Cornelissen

Zoals gezegd door Petra Charbon: buitenproportionele consequenties.
Ik twijfel oprecht aan het rechtvaardigheidsgevoel van deze rechter. Ik vind dat hij nog erger in de fout gaat dan Philips

Paul Kirchhoff

Van een rechter mag verwacht worden dat die ook oog heeft voor de consequenties die een ontslag op staande voet met zich meebrengt.
Door hier het ontslag op staande voet te bevestigen toont de rechter aan geen gevoel voor veroudingen te hebben.
Eens vragen of er geen achterliggende redenen zijn waarom de werkgever van deze werknemer af wil had in de lijn der verwachtingen gelegen.

De werknemer heeft een domme fout begaan door een fiets waarvan hij vermoedde dat die aan zijn vrouw toebehoorde mee te nemen.
Eigendom is een onvervreemdbaar recht dat in voorkomende gevallen nauwelijks bescherming biedt aan de rechtmatige eigenaar.
Daar schort het nogal aan binnen het Nederlandse recht.
Hoeveel juridisch geschut en ellenlange procedures waren er wel niet nodig om slachtoffers van roof tijdens de tweede wereld oorlog weer in het bezit te stellen van hun eigendommen?
Dat brengt veel gedupeerden van diefstal in de verleiding hun ontvreemde spullen “terug te stelen”.

Opvallend dat de rechter naar het schijnt voetstoots de hoge normen accpteert die een bedrijf als Phlips voorgeeft aan te houden binnen haar onderneming.
Er is voldoende grond om daar ernstig aan te twijfelen.
Het optreden van de interne Philips politie tijdens de bezetting is daar een voorbeeld van.
Deze veiligheidsdienst heeft volop samengewerkt met de bezetter.
Wanneer omkoping wordt gezien als een geaccepteerde manier van zaken doen in vreemde oorden dan is dat Phlips zeker niet aan te rekenen?
Omkoping is en blijft een dubieuze manier van zaken doen ongeacht waar die onkoping plaats vindt.

Er is voldoende reden om te twijfelen aan de moraliteit en de ethische opvattingen van het Philips concern om dit argument van de werkgever voor ontslag op staande voet te ontkrachten.

Reinier Bakels

Ontslag op staande voet per brief een dag later? Dat is een contradictio in terminis. Op staande voet betekent meteen, omdat het ontslag geen uitstel duldt. Dat is fout één.

Eigenmachtig optreden door de fiets die hij herkende als de fiets van zijn vrouw mee te nemen? Als hij oprecht (zij het ten onrechte) geloofde dat dit de fiets van zijn vrouw was, dan was het heel normaal dat hij hem meenam (@12: dit is géén eigenrichting. Hoogstens revindicatie). Ik vraag mij wel af waarom die fiets dan niet op slot stond.

Het geval geeft de indruk van een druppel die een emmer doet overlopen. En dan waarschijnlijk nog niet eens van deze brave man, maar bijvoorbeeld omdat er daar fietsen bij de vleet worden gestolen. Als ze het hebben over een “zero tolerance” beleid dan krijg je duidelijk die indruk. Dat is meestal een reactie als de boel uit de hand gelopen is.

Ik vraag de ook af of de rechter misschien gewoon te weinig tijd heeft gehad, door bezuinigingen en of “productie”-targets. Dat zou nog een argument kunnen zijn voor de politiek.

Antje Hage

De ‘gestolen’ fiets stond klaarblijkelijk niet op slot? Is dat wel OK bij philips? De beveiliging laat iemand met twee fietsen naar huis gaan?
De rechter is wel erg optimistisch over de politie-inzet. Die komt er echt niet op zo’n melding van gevonden gestolen fiets die niet op slot staat.

R. de goijer

@)15 Revindicatie is niet van toepassing want alleen een eigenaar kan deze vordering instellen. De man was niet de eigenaar. Revindicatie houdt niet in dat je zonder medeweten van de degene die de fiets onder zich heeft deze meeneemt. Deze collega is in de veronderstelling dat zijn fiets is gejat, niet dat deze is gevorderd. Het lijkt mij wel dat je hiervan op de hoogte dient te zijn. Het riekt dan ook naar eigenrichting die maar in enkele gevallen toepasbaar is indien de dief direkt wordt geconfronteerd met de werkelijke eigenaar en diens bewijs van eigendom. De dief kan dan besluiten om de fiets terug te geven aan de rechtmatige eigenaar. Zo niet dan dien je toch naar de rechter te gaan hoe vreemd dit ook klinkt.

van bemmelen

Enige vragen?

1 stond de meegenomen fiets op slot? Zo niet waarom? Uitlokking?

2 zelfde merk en kleur gestolen een meegenomen fiets?

3 strafblad?

4 NB waarom werd door ontslagene niets gedaan om philipscollega en dief? op te sporen.
Is toch wel akelig werk te delen met fietsendief.

Jaap van Meekeren

Ik vraag mij af, of de spullen op het terrein van Phillips überhaupt onder het eigendom van dit bedrijf vallen, laten wij uitgaan van een half-gesloten inrichting- het bedrijf mag zich ook niet bemoeien met de aard van het goed/de zaak, tenzij (verkeers)veiligheid op eigen terrein in gevaar komt.
Had de werkgever enig belang in de ontvreemde zaak en wat zegt de arbeidsovereenkomst aangaande de definitie hierin m.b.t. diefstal van bedrijfseigendommen? (“Van- of op het terrein/eigendom van Phillips” etc.)

Het lijkt mij dat in deze kwestie, de werkgever enige afstand had mogen, zelfs moeten, bewaren en dat deze maatregel daarom buitenproportioneel is.
Werknemers hadden dit onderling kunnen oplossen, evt. schadeloosstelling voor de mevr. die nu gedwongen werd een alternatieve manier van vervoer te gebruiken, een berisping vanuit de werkgever was wellicht ook op zijn plaats geweest, om de integriteit hoog te houden en haar werknemers een veilig gevoel te geven, maar meer ook niet.

Ik zou een goede advocaat zoeken en in hoger beroep gaan, indien mogelijk. (Al was het maar voor de ontslagvergoeding na 25 jaar arbeid en het recht op WW.
Ontslag op staande voet is een abstract begrip, niet te verwarren met heterdaad- dus er is geen sprake van een contradictie, lijkt mij.

Robert Hijmans

Wat is diefstal? Aan welke elementen is voldaan?
Sr 310
Hij die enig goed dat
geheel of ten dele aan een ander toebehoort
wegneemt,
met het oogmerk om
het zich wederrechtelijk toe te eigenen, wordt,
als schuldig aan diefstal,
gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of
geldboete van de vierde categorie.

Wat is een dringende reden? Is de eiser bestolen?
P.M. Staande voet mag ook nog, als er een korte tijd van verificatie nodig is.

Meestal is de zaak omgekeerd. Eerst in het strafrecht bewijzen dat er een strafbaar feit is gepleegd, dan in civiel recht ook nog eens verhaal halen op basis van die uitspraak.
Kennelijk denkt de rechter dat hij in een civiele zaak de strafrechtelijke criteria mag overslaan.

Op welke fiets was hij dan gekomen?

(Uiteraard onderschrijf ik het verwijt over de genegeerde overwegingen van 25 jaar trouwe dienst; ik zou bijna denken dat dit geen echte casus was)

H Oztas

“De verwijtbare handeling heeft geen betrekking op de inhoud van het werk dat de werknemer voor zijn baas verrichtte.”

Als je deze motivatie zou doortrekken zou het niet mogelijk zijn om werknemens die stelen van andere werknemers te ontslaan, zolang ze hun taken goed uitvoeren. Daarom denk dan er wel degelijk door het handelen van de werknemer een “verstoorde arbeidsrelatie” is ontstaan. Het verwijtbare handeling heeft immers plaats gevonden op de door de werkgever beschikbaar gesteld plek.

Verder is aangegeven dat de werknemer niet meteen de fiets heeft terug gebracht (op weg naar de gesprek een zou al beter zijn), maar enkel NA het gesprek.

Dus ik ben van mening dat de rechter een juist besluit heeft genomen.

André de Geus

Een beetje vreemd dat zo’n kleinigheid, feitelijk van handelen zonder nadenken, zomaar tot zo’n schade in het persoonlijk leven kan leiden. Het zal wel een stok zijn geweest om de hond te slaan of om eens te laten zien hoe dapper en daadkrachtig men bij Philips is.
Des te schrijnender daar in een ander sectoren ambtenaren van politie (en overigen) na het grofste opzettelijk machtsmisbruik en meineed gewoon verder mogen werken met slechts een reprimande op hun conduite-staat. En zijn wel meer gevallen waar de grofste fouten met de mantel der liefde bedekt worden. Het Pikmeer arrest is dankbaar door de overheden ter harte genomen.

Marius van Huygen

@H Oztas:

“Dus ik ben van mening dat de rechter een juist besluit heeft genomen.”

Dit stelt dus het rechtvaardigheidsgevoel van Oztas tevreden?

De buitenproportionele consequenties van deze rechterlijke uitspraak voor betrokkene zijn u ook na het lezen van bovenstaande reacties niet opgevallen…?

mr P.H. Schim van der Loeff

1. ´Per ongeluk´ stelen bestaat niet. Oogmerk is een element van diefstal, dus per ongeluk kán helemaal niet. Dit wat zorgvuldig taalgebruik betreft. Dat de koppenmakers dit ervan gemaakt hebben is geen excuus± U, Folkert Jensma, dient dit te voorkomen.

2. Verder is dit geen diefstal, want er is (nog) niet gebleken van het oogmerk van wederrechtelijke toeeigening. Zelfs als de man, die dacht dat het de fiets van zijn vrouw was, de fiets had gebruikt, bijv. om er boodschappen mee te gaan doen – waarvan niet is gebleken – dan vind ik het uit dat enkele feit afleiden van dat oogmerk twijfelachtig – daar is méér voor nodig.

3. Philips had de werknemer de kans moeten bieden – een of enkele dagen respijt – om de fiets eigener beweging terug te brengen. Desnoods hem daartoe uitnodigen. Nu riekt het naar `Kip, ik heb je!` Ik vind dit een vertoon van slecht werkgeverschap.

4. Hoewel ik – als jurist – uiteraard de eigenmachtige handeling moet afkeuren, kan ik wel enig begrip ervoor opbrengen dat de werknemer – te goeder trouw – de fiets maar eerst meenam. We kennen allemaal de ´hulp´ die je van politie en justitie kunt verwachten in dergelijke gevallen – niet dus! ´n civiele zaak, meneer, niet ons pakkie an, meneer, en áls de politie al optreedt dan is de fiets nog lang niet bij de rechtmatige eigenaar terug. Dat kan járen duren en in die tijd staat Uw fiets op z´n best op ´t politiebureau buiten te roesten. Áls je ´m ooit terugkrijgt, áls die niet al lang voor die tijd is `verdwenen`.
Helaas dragen dergelijke geschiedenissen niet bij tot een zuiver en na te streven rechtsgevoel bij eenieder.
Dit rechtvaardigt geen eigenrichting, maar een kantonrechter – die deel uitmaakt van de maatschappij – zou zijn hardvochtig oordeel hierdoor moeten hebben laten matigen.
Mét mr Charbon en de meeste respondenten hierboven keur ik deze uitspraak ten strengste af.

5. Ten slotte, dit was een civiele zaak en geen strafzaak. Het ging hier om ontslag, en dat is arbeidsrecht, dus civiel recht. Of de definitie van diefstal ex. art. 310 WvSr al ter sprake is gekomen betwijfel ik dan ook. Het zou de zaak alleen maar vertroebeld hebben. Maar mogelijk is dat de kantonrechter dat wel duidelijk gescheiden heeft – dan zou hij tenminste iets goed gedaan hebben! Dat rechtvaar- digt evenwel niet de hardvochtige uitkomst van zijn uitspraak.

´n Leuke zaak voor eerstejaars rechtenstudenten – Inleding in het Recht – om eens uitvoerig over te debatteren.

Paul Kirchhoff

@ Reinier Bakels (15)

Revindicatie is alleen mogelijk door tussenkomst van de rechter. Bedenk dat ook de nieuwe eigenaar rechten heeft wanneer die de fiets te goeder trouw heeft gekocht.

In het Nederlandse recht is nog steeds geen goede oplossing te vinden voor de rechten van degene die een zaak rechtens bezit.
In het VK en Duitsland wordt de rechtmatige eigenaar van een goed beter beschermd.
Dit gaat uiteraard ten koste van degene die te goeder trouw een zaak koopt die van diefstal afkomstig is.

Renald Siemerink

Natuurlijk is het niet goed een fiets mee te nemen van een ander ook al ben je in de veronderstelling dat het jouw gestolen fiets is.
Begrijpelijk is die handelswijze in deze tijd wel. Zoals ik het bericht lees dan vraag ik mij af wat bij Philips een zero tolerance beleid is en hoe ze er mee omgaan? Handelden zij hierin wel objectief en verantwoordelijk of is hier sprake van willekeur.
Want als de schuldige in deze verder clean is (en dus niet de bedoeling had andermans fiets te stelen) en altijd als een goed medewerker te boek heeft gestaan, dan getuigd de uitspraak van de rechter(en trouwens ook het besluit van Philips)niet van een goed en zeer weloverwogen besluit. Helaas vormen deze twee geen uitzondering,want achter besluiten van werkgevers kunnen vaak hele andere motieven schuil gaan. Bij rechters heb ik de indruk dat ze meestal niet met een (laat staan met twee) been in de modder staan en daardoor tot soms zeer steriele uitspraken kunnen komen. Hopelijk mis ik in het bericht nog belangrijke achtergrond-informatie want anders is dit wel een zeer trieste
afloop van een (achteraf beschouwd) “klein” onbedoeld vergrijp.