Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Snelle schifting voortaan ook op het politiebureau

Openbaar ministerie en politie zijn in vijf grote steden gestart met ‘triage‘. Met deze selectiemethode uit de geneeskunde zijn sinds begin maart 4800 zaken meteen bij binnenkomst op het politiebureau door justitie beoordeeld. Boete, taakstraf of schadevergoeding zijn binnen een paar uur tot maximaal drie dagen afgehandeld.

Politie en OM hopen volgend jaar de methode landelijk in te invoeren. De eerste resultaten van het proefproject werden gisteren bekend gemaakt. De werkwijze komt binnen justitie voort uit de aanpak van voetbalvandalen. Volgens de projectleider, hoofdofficier Johan Bac vermindert deze ‘versnelde afdoening’ bureaucratie, spaart het tijd en neemt de kans op fouten en miscommunicatie af. Zowel met de dader als tussen politie en justitie. Daardoor mislukken ook minder taakstraffen.

Op vijf hoofdbureaus van politie wordt inmiddels in ploegendienst door officieren en parketsecretarissen zeven dagen per week een centrale ‘selectietafel’ bemand. De politie legt daar alle processen-verbaal voor. Daar wordt besloten of er wordt vervolgd of geseponeerd. Maar ook wat er nader wordt uitgezocht, wat wordt afgehandeld en wat naar hulpverlening wordt verwezen. Versnelde afdoening kan alleen als slachtoffers hun schade vlot kunnen taxeren.

Verdachten die elders in een politieregio zijn aangehouden kunnen per beeldverbinding worden gehoord. Reclassering, advocatuur en jeugdzorg zijn indien nodig binnen die termijn geraadpleegd, zegt Bac. De snelste afdoening van een zaak betrof een winkeldievegge die binnen twee uur met een afspraak voor een taakstraf kon worden vrijgelaten. „Dat kon vroeger maanden duren”.

In het arrondissement Utrecht werd een auto-inbreker zo gedwongen binnen 24 uur de ingeslagen ruit te vergoeden. Vooral eenvoudige misdrijven, zoals vernieling, belediging of mishandeling komen in aanmerking voor de versnelde afhandeling. Het gaat dan om bekennende verdachten of zogenoemde ‘heterdaadjes’. In de huidige praktijk kunnen eenvoudige misdrijven maanden in behandeling blijven.

Op dit voorlichtingsfilmpje van het OM wordt op nogal eenvoudige toon uitgelegd hoe het werkt.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=dgns64V91yE[/youtube]

Wat vindt u van deze benadering?

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht.

Geplaatst in:
Strafrecht
Lees meer over:
openbaar ministerie
politie
taakstraf

4 reacties op 'Snelle schifting voortaan ook op het politiebureau'

Reinier Bakels

“Triage” in de geneeskunde is geen methode maar een beleidslijn die wordt gevolgd in noodsituaties (oorlog, rampen) als er onvoldoende medische capaciteit aanwezig is. De bedoeling is dat er alleen geen tijd wordt verspild aan werkelijk hopeloze gevallen, maar als er echt te weinig medische capaciteit is zullen ook zwaargewonden die nog wel enige (maar niet veel) kans hebben worden “afgeschreven” om meer prioriteit te geven aan degenen die betere kansen hebben – maar ook dringend medische hulp nodig hebben.

Het gebruik van dit soort oorlogsjargon geeft een sfeer aan die blijk geeft van weinig respect jegens verdachten.

Van nabij ken ik het geval van een verdachte die veel langer dan normaal op het politiebureau werd vastgehouden, omdat het OM “snel” een beslissing moest nemen. Dat is in strijd met de wet: ze mogen je slechts vasthouden zo lang als nodig voor het onderzoek.

Toen deze verdachte besloot om niet op de aangeboden transactie in te gaan maar de zaak te laten voorkomen was de Officier van Justitie not amused. “Bent u soms een jurist?” Pas na hoger beroep kwam het tot een “ontslag van rechtsvervolging”. Uiteindelijk had deze verdachte er niet verkeerd aan gedaan om niet meteen op de transactie in te gaan.

Het komt ook wel voor dat de politie een verdachte voorhoudt dat hij moet betalen als hij een acceptgiro in de bus krijgt omdat hij anders “gesignaleerd” wordt – en dus misschien wel moeilijkheden krijgt als hij op reis wil. De politie doet dat vooral graag als zij zwak staat! Maar het is pure intimidatie. Het is een grondrecht dat je je geschil aan een rechter mag voorleggen (art. 6 EVRM). En dat is maar goed ook.

Al zijn de bonnenquota officieel afgeschaft, de politie heeft de smaak te pakken. Kwantitatieve taakstellingen maken eenvoudige delicten populair bij de politie. Die kun je snel afhandelen, en zo scoren ze hoog met het “oplossingspercentage”. Zware criminaliteit leidt tot slechts scores, dat laten ze liever zitten. Perverse prikkels, je hebt ze overal. In de bankwereld moesten de zaken helemaal in het honderd lopen voordat de geesten rijp waren voor kritiek. Marktwerking was toch het parool?

Voor de politie is het parool dat ze het land veiliger moeten maken. Dat kan ook uit de hand lopen. In haar scoringsdrift verspeelt de politie gezag – de ze terug probeert te krijgen door strengere straffen. Hallo! respect krijg je niet door straffen.

Niek Heering

De overheid is altijd juichend over haar eigen resultaten, de slager die zijn eigen vlees keurt, dus dat zegt niets. Ik ben voor een snelle schifting en een lik op stuk-beleid, maar een evaluatie met name over de zorgvuldigheid van het juridische proces zal wel door een onafhankelijker instelling moeten gebeuren! Het voorbeeld van #1 Reinier Bakels toont dat dat geen overbodige luxe is.

Max Molenaar

Onderzoek effecten van veel zwaardere straffen
De voor- en nadelen van deze nieuwe ‘triage-aanpak’ moeten via onderzoek zorgvuldig tegen elkaar worden afgezet. Ik verwacht op basis van Nederlandse experimenten met snelrecht in de afgelopen twee jaar, dat deze aanpak beslist NIET zal leiden tot een substantiële vermindering van het aantal misdrijven.

Het is dus maar de vraag of de mogelijke extra kosten te verantwoorden zijn. Hoewel stroomlijning van een bureaucratisch proces op zich natuurlijk wenselijk is.

Ik denk dat het veel beter helpt om straffen te geven die de (criminele) status van de veroordeelde jongen in zijn sociale omgeving vele jaren lang verminderen, die dus zijn aanzien bij zijn vrienden en bij verminderen. En vooral die zijn aanzien bij meisjes vermindert!

Dat kan door een verbod op een autorijbewijs en verbod op rijden op een scooter, verbod op bezit en gebruik van mobieltje, bezit van tv, hond, luxe kleding, eigen woning, spaargeld en sieraden.

Ook kan dat door een verbod op het betreden van horeca, horecagebieden en hangplekken. En door een verbod op contact met andere veroordeelden. En door verbanning naar een schuurtje in een afgelegen weiland in een verre provincie.

De meeste criminele jongeren zijn denk ik totaal niet onder de indruk van een werkstraf van veertig uur voor een ‘eenvoudige’ mishandeling, zoals beschreven in bovenstaand filmpje. Die zeer lichte straf geeft alleen maar een verhoging van hun criminele status en wat afwisseling in hun leven.

En een mishandeling daarentegen geeft een dader vaak een verslavende ‘kick’ en extra status bij zijn vrienden. Geweld plegen is voor gewelddadige mensen vaak verslavend gedrag. Bovendien is de pakkans verwaarloosbaar klein en heeft de politie qua opsporing alleen tijd voor zeer zware misdrijven.

Ik denk dat criminele jongeren meer onder de indruk zijn als een werkstraf in zo’n geval tweehonderd uur duurt bij een eerste veroordeling en elke volgende keer verder wordt verdubbeld. Want dat resulteert na vijf herhalingen in een zeer langdurige straf.

En bovendien kan de veroordeelde tijdens het uitvoeren van een taakstraf veel minder makkelijk een misdrijf plegen, dan wanneer hij op straat rondhangt met criminele vrienden.

Ook moet het slachtoffer van een eenvoudige mishandeling zonder ernstig letsel, waaraan hijzelf geen schuld heeft, een smartegeld krijgen van tienduizend euro. Want de psychische gevolgen kunnen voor het slachtoffer ernstig en zeer langdurig zijn.

Theo de Ruwe

Nadenken.

Een jongen van 14 had sinds 2 dagen een twitteraccount. Hij twitterde op zaterdagavond aan een vriend, dat hij maandag de school zou opblazen.
Aansluitend twitterde hij driemaal, dat het een grapje was.
Een nn.volger las de dreigtwitter en mailde deze naar de school.

Op maandag belde de school de politie, die ter plaatse kwam.
Op advies van de politie, deed de school aangifte van bedreiging, de jongen werd uit de klas gehaald, aangehouden, overgebracht naar het bureau, voorgeleid en ingesloten.

(keurige jongen, geen antecedenten, meewerkende ouders)

De hulpofficier vroeg aan de jongen of hij rechtsbijstand wilde. Dat wilde de jongen wel.
In afwachting van de advocaat, werd de jongen inverzekering gesteld.
De advocaat kwam echter de volgende dag, dus de jongen mocht een nacht in de cel slapen.
De volgende dag, na bezoek raadsman, werd de “verdachte” verhoord.

Tijdens het verhoor, in bijzijn van zijn vader, vertelde deze jongen, dat hij een grapje had gemaakt en de gevolgen daarvan niet had overzien.

Na triage werd besloten, tot het opmaken van een dossier en inzenden naar het O.M.

Kosten inzet mensen/middelen???? (veel)

Praktisch;
Het voorbeeld bovennoemd, had in een goed gesprek tussen schoolleiding, politie, ouders en jongen, met een uurtje afgedaan kunnen worden.

Protocollen, richt- en beleidslijnen, triages ect, mooi en goed, maar laten we vooral praktisch blijven denken en ons afvragen waar het echt om gaat.