Buruma in de Hoge Raad
Zal de Tweede Kamer volgende week de Nijmeegse strafrechthoogleraar Ybo Buruma in de Hoge Raad benoemen? Deze keer is het geen hamerstuk, zoals meestal. De PVV kondigde aan zich tegen Buruma te verzetten omdat hij, volgens het Kamerlid Louis Bontes „veel te politiek is”. Buruma had in het Nederlands Juristen Blad Wilders en Mussolini in één stuk genoemd. Zijn benoeming zou „een enorme schande” zijn.De heisa, terecht of niet, is uniek voor een benoeming van een lid van de Hoge Raad. Het vestigt ook de aandacht op de selectie van raadsheren in dit hoogste rechtscollege. Dat gebeurt geheel achter gesloten deuren. De leden van de Hoge Raad raadplegen hoofdzakelijk elkaar. Eén keer per twee jaar wordt er een advertentie geplaatst met een algemene oproep om zich te melden. Dan wel om geschikte kandidaten ‘onder de aandacht’ van de Raad te brengen. Kandidaten melden zich nooit zelf aan. Wie dat wel doet heeft het niet begrepen. De advertentie dient als ideeënbus, niet als loket. Voor de Hoge Raad wordt je gevraagd. Het lidmaatschap is namelijk een onderscheiding. Die vraag je ook niet zelf aan.
De Hoge Raad stuurt een ‘aanbeveling’ met zes namen aan de Tweede Kamer, met de meest gewenste kandidaat op één. De Tweede Kamer houdt dan een besloten Commissie vergadering. Met de kandidaat wordt daar een kennismakingsgesprek gevoerd. De Kamer kan de volgorde op de aanbeveling veranderen, maar doet dat nooit. Hooguit wijst de Kamer een eigen reserve kandidaat aan. Daar kan de Hoge Raad de volgende keer dan rekening mee houden. Na een symbolische hamerslag in de plenaire vergadering gaat de voordracht naar de ministerraad. Die neemt de volgorde over, waarna het staatshoofd benoemt.
Het komt er dus op neer dat de Hoge Raad zichzelf samenstelt, met het parlement als procesbewaker. Het enige publieke, democratische moment is wanneer de Kamer de voordracht van de Commissie goedkeurt. Als de PVV volgende week dus om een hoofdelijke stemming vraagt, valt er een steen in deze vijver van ‘ons kent ons’ en ‘hebben we nog iemand vergeten’.
Dat werd eigenlijk wel tijd. De benoeming van Buruma is er ook een mooie aanleiding voor. Hij is de bekendste strafrechtcommentator van dit moment. Hij kan zich kernachtig en genuanceerd uitdrukken in de krant en op tv en doet dat vaak. Als voorzitter van de commissie evaluatie afgedane strafzaken hielp hij een paar akelige rechterlijke dwalingen opruimen. Hij schrijft veel en goed en is ook nog plaatsvervangend rechter.
En precies zoals Bontes veronderstelt is Buruma ook ‘politiek’. Strafrecht gaat over veiligheid, politiek een belangrijk thema. Buruma heeft PvdA-sympathiën. Hij schreef mee aan het verkiezingsprogramma en adviseert de Kamer fractie van die partij. Vorig jaar publiceerde hij nog een een advies over de ‘softdrugsketen’ op zijn weblog. Nederland heeft volgens hem in Europa onbetwist de ruimte om daar niet tegen te hoeven optreden. De Hoge Raad kiest dus niet voor een studeerkamer geleerde, maar voor iemand met een publiek profiel. Dat is vooral interessant omdat de Hoge Raad de komende jaren meer rechtspolitiek zal bedrijven. De hoogste rechter krijgt immers selectiemacht over de aangemelde zaken. De ‘normstellende rol’ van de Hoge Raad wordt zo versterkt. Er komt een eigen rechtspolitieke agenda. Alle reden dus om kandidaten beter te bekijken. En daar ook meer in het openbaar over te spreken. Een hoorzitting in de Kamer met Buruma, dat had ik nou graag mee willen maken.
Eerder op dit blog: Supreme court kandidaat Sotomayor bleef overeind bij hoorzitting in Senaat VS
Dit is de eerste aflevering van de rubriek ‘Rechtsstaat’ die iedere zaterdag in NRC Weekend verschijnt.
