Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Rechter verbiedt ontslag ombudsman De Volkskrant, hoofdredactie terecht gewezen

De Volkskrant mag ombudsman Thom Meens niet ontslaan. De kantonrechter in Den Haag deed gisteren uitspraak in een opvallend arbeidsconflict. Daarin krijgt de hoofdredactie de opdracht de breuk alsnog te lijmen. “Er moeten daartoe beslist mogelijkheden te vinden zijn”. De gevolgen van een ontslag voor Meens, die een ’onberispelijke staat van dienst’ heeft, zijn ‘te ernstig’.

Lees hier de uitspraak (LJ BP7409), waarin de kantonrechter stevige kritiek heeft op de hoofdredactie van De Volkskrant. Tussen Meens en zijn hoofdredacteur, Philippe Remarque, was medio december een conflict ontstaan over de contractueel vastgelegde datum waarop zijn functie als ombudsman zou eindigen. Die was bepaald op half juni dit jaar. De hoofdredactie wenste hem echter al op een termijn van twee weken, namelijk per 1 januari als eindredacteur aan te stellen. Als motivering voerde de Volkskrant onderbezetting op de eindredactie aan en de behoefte aan een nieuw gezicht. De Volkskrant wilde als eerste een vrouwelijke ombudsman kunnen benoemen en daarmee ook de aandacht kunnen trekken. Dat NRC Handelsblad eind vorig jaar ook al een ombudsman aanstelde werd mede door de hoofdredactie aangevoerd als reden om Meens te vervangen. De presentatie van de nieuwe ombudsman zou bovendien samen moeten vallen met de lancering van een nieuw katern van de krant.

Meens voelde zich half december door deze aankondiging overvallen. Na een paar dagen bedenktijd besloot hij niet op zo korte termijn uit zijn functie te willen. Hij had ook bezwaren tegen de functie van eindredacteur. In de gesprekken die volgden zou hij zich vervolgens onvoldoende flexibel hebben opgesteld. Dat Meens juridisch advies vroeg aan de Nederlandse Vereniging van Journalisten, interpreteerde de hoofdredactie ook als een vorm van ‘vertrouwensbreuk’. Daarop begon de krant een ontslagprocedure tegen Meens, die sinds 1 januari 2004 als ombudsman fungeerde.

De kantonrechter constateert nu in zijn uitspraak van afgelopen donderdag dat de Volkskrant op de zitting niet heeft weersproken dat Meens een ‘onberispelijke staat van dienst’ heeft gedurende een dienstverband van 20 jaar. Als de krant aan ‘een dergelijke fraaie loopbaan’ een abrupt einde wil maken moeten er ‘zeer ernstige en voldoende zwaarwegende bezwaren zijn’. Die zijn er niet volgens de rechter.

De uitspraak van de kantonrechter leest daarna als een cursus ‘goed werkgeverschap’. Zo had de hoofdredactie de redacteur enige dagen bedenktijd moeten gunnen, nadat hem was meegedeeld dat zijn functie eerder beëindigd zou worden dan contractueel was vastgelegd. “Uit niets is gebleken dat een korte bedenktijd op redelijkerwijs onoverkomelijke bezwaren zou zijn gestuit”. Dat een werknemer na een paar dagen alsnog te kennen geeft de afgesproken termijn te willen uitdienen mag ook niet uitgelegd worden als een blijk van onbetrouwbaarheid. Die bedenktijd had de werknemer sowieso gegund moeten worden.

De manier waarop de hoofdredactie zich opstelde in het conflict deugde evenmin. “Zij had als goed werkgeefster meer begrip moeten tonen voor de bezwaren van [verweerder] en zij had de gemoederen tot bedaren moeten laten komen in plaats van de confrontatie te zoeken.” Dat Meens zó acuut bij de eindredactie nodig was en zo snel plaats zou moeten maken, wil er bij de kantonrechter ook niet in. De kans om met een nieuwe ombudsman ‘voorpaginanieuws’ te maken moet gerelativeerd worden. Als de hoofdredactie organisatorisch wat ‘vindingrijker’  was geweest, was die kans er ook geweest als de nieuwe benoeming was uitgesteld. Een ‘gezonde organisatie’ moet dat kunnen opbrengen, meent de rechter.

Ook het feit dat Meens bij de NVJ juridisch advies inwon kan de redacteur ’bezwaarlijk’ worden aangewreven als vorm van  vertrouwensbreuk. Dat er in Meens in het geheel geen vertrouwen meer zou bestaan, wil er bij de kantonrechter tenslotte ook niet in. Het verzoek van de Volkskrant hem te ontslaan  “is veeleer te lezen als de gebruikelijke, enigszins gechargeerde retoriek in procedures als de onderhavige. Er zal alsnog getracht moeten worden de breuk te lijmen. Er moeten daartoe beslist mogelijkheden te vinden zijn, wellicht alsnog met behulp van mediation.”

Een dergelijk bevel de verhoudingen te herstellen is tamelijk ongebruikelijk. Meestal accepteert de rechter het gegeven van ‘verstoorde arbeidsverhoudingen’ en volgt er een schadeloosstelling.

De Volkskrant heeft in de krant van vandaag geen melding gemaakt van de verloren rechtszaak tegen de ombudsman. De ombudsman heeft bij de krant een boegbeeldfunctie en bewaakt de kwaliteit van de krant aan de hand van het stijlboek en de algemene journalistieke normen van zorgvuldigheid.

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding.

Geplaatst in:
Civiel recht
Lees meer over:
arbeidscontract
media

12 reacties op 'Rechter verbiedt ontslag ombudsman De Volkskrant, hoofdredactie terecht gewezen'

Paul Kirchhoff

Een evenwichtig en wijs vonnis waar de Volkskrant hopelijk iets van leert.
Het kan zijn dat er bij de Volkskrant een machtsstrijd gaande is waarbij ook medewerkers met een lange goede staat van dienst niet ontzien worden.
Overvallen van deze aard op goed functionerende medewerkers kunnen alleen maar gezien worden als de wens van de werkgever eens flink opruiming te houden onder het personeelsbestand.
Welke functie heeft de HRM afdeling bij bedrijven als de Volkskrant wanneer hun activiteiten zich beperken tot het beheren van vakantie dagen en het langs bestaande salarisschalen periodiek uitdelen van promoties?

Het management van de Volkskrant moet zich diep schamen dat het heeft aangestuurd op een confrontatie met een werknemer die uiteindelijk door de rechter moest worden beoordeeld.

Niek Heering

Het geval doet mij denken aan de journaliste Lisette Lewin die 20 (?) jaar geleden door Vrij Nederland op schandalige manier aan de kant werd gezet. Een tijd later hield VN een prijsvraag voor het beste verhaal over slecht gedrag van een werkgever t.a.v. een werknemer, en Lewin stuurde het verslag van haar ontslag onder een schuilnaam in. Zij won daarmee de eerste prijs: zoete wraak. Moraal van dit verhaal: in theorie politiek vooruitstrevend is niet hetzelfde als in de praktijk sociaal progressief.

Harm Dost

“De ombudsman (…) bewaakt de kwaliteit van de krant aan de hand van het stijlboek en de algemene journalistieke normen van zorgvuldigheid.”

Mooi geformuleerd. Ik vroeg me namelijk al heel lang af, wat nu precies de taakomschrijving van de functie van Thom Meens was en omdat ik meer op de inhoud van zijn stukjes af ging, betitelde ik hem dus steevast als “de ALIBIMAN”.

Een van de vaste columnisten van de Volkskrant is Amanda Kluveld. Deze dame had grote bezwaren tegen Tariq Ramadan. Dat kan natuurlijk, ieder zijn mening, maar toen ze daar in 12 achtereenvolgende weken in 12 achtereenvolgende stukjes lucht aan gaf, leek me dat teveel op een hetze en ik diende dus een klacht in.

Het antwoord liet nogal op zich wachten. Ik drong aan en omdat Amanda Kluveld ook de vader van Tariq Ramadan erbij sleepte om haar verdachtmakingen kracht bij te zetten, omschreef ik mijn klacht nader en sloot af met:” Wat deed jouw vader eigenlijk?” De reactie kwam onmiddelijk:

of ik zo netjes wilde zijn om zijn vader er buiten te laten.

Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij mijn klacht eigenlijk helemaal niet gelezen had (behalve het laatste zinnetje dan) en indien wel, dat hij de inhoud absoluut niet begrepen had. Dat verbaasde me wel, want ik ben van mening dat ik best wel de kunst versta om mij helder uit te drukken.

Om hem dat duidelijk te maken heb ik hem toen maar bedankt voor het antwoord, in de verwachting dat hij met betrekking tot Amanda Kluveld dezelfde mening toegedaan zou zijn en vroeg hem dit dan ook in het openbaar te kennen te geven. Het hoeft geen betoog, dat dit er bij het boegbeeld van de Volkskrant niet vanaf kon. Er kwam zelfs in het geheel geen reactie op. Toen ik aangaf dan maar onze e-mails te zullen plaatsen, kwam -weer onmiddellijk- het antwoord, dat dit schending van het briefgeheim zou betekenen (?!).

Nee, een begaafd communicator is Thom Meens niet.

Dit is maar één voorbeeld uit vele, want ik heb kennis genomen van nog meer buitengewoon ontevreden reacties. Ik zou me dus kunnen voorstellen dat er meer redenen bestonden voor een functiewisseling. Maar ja, je wilt niet rot doen tegen een trouwe medewerker en rekent op wat wederzijds begrip en medewerking….

Maar daar scoor je natuurlijk uiteindelijk bij de rechter geen punten mee.

J.v.Loveren

En dan te weten dat men het ontslagrecht zelfs nog wil versoepelen.
Een wat snellere manier om ook mensen met een onbesproken staat van dienst makkelijkere te kunnen ontslaan. Natuurlijk heeft iedereen recht op bedenktijd en is er na inwinning van advies nog altijd geen sprake van een vertrouwensbreuk. In dit geval voelde de heer Meens zich min of meer overvallen door het voorstel van de Volkskrant. Het gaat hier niet om een wanprestatie van de ombudsman. Het gaat hier meer om een ordinaire vorm van vervanging die beter paste in de plannen en voorstellen van de hoofdredactie van de Volkskrant. De kantonrechter heeft op grond van de feiten nu eens niet de gebruikelijke weg gevolgd om dit alles te beschouwen als een verstoorde arbeidsverhouding, waar gewoonlijk een schadeloosstelling op volgt. Gezien de lange staat van dienst en inzet van de heer Meens is er dan ook op passende wijze rechtgesproken. Duidelijk is wel dat door het gelijk van de heer Meens de arbeidsverhouding er niet beter op is geworden. Zeker nu er aan de kant van de Volkskrant het woord vertrouwensbreuk al is gebruikt. Duidelijk is ook dat de ombudsman niet langer past in de plannen van de Volkskrant. Het is dan ook maar de vraag of de hoofdredactie de ontstane breuk nog wil of kan lijmen.

S. Buikje

Het is zoals het is. Maar mag ik er wel op wijzen dat deze “Ombudsman” al een hele tijd het onderwerp is van ernstige kritiek op zijn schrijven en functioneren? De kwaliteit van zijn ‘oordelen’ en de manier waarop hij die opschrijft is ver, maar dan ook ver onder de maat voor een landelijk dagblad. Dit neemt uiteraard niet weg dat hij fatsoenlijk moet worden behandeld. Maar dit als kanttekening ‘goede staat van dienst’, dat is dus bepaald niet zo. Zie vk.nl voor vele voorbeelden.

j. Jan Willem van Waning

Hoewel ongebruikelijk dat een hoofdredacteur kritiek levert op een ‘collega’-hoofdredacteur,
ben ik het hier volkomen eens met Folkert Jensma.

Als (ook) lezer van de Volkskrant, heb ik het altijd gewaardeerd dat die krant zulk een objectieve ombudsman heeft die nooit schroomde kritiek uit te oefenen op zijn eigen
krant.

Dit bleek o.a. bij de uiterst kwalijke Canard met pagina-breed uitgemeten, volstrekt ongegrond gebleken, ‘martel’-aantijgingen tegen onze Mariniers in Irak in 2007.

Philippe Remarque zegt in een vraaggesprek hierover:

“We hadden toen een goed verhaal, hebben er alleen een te enthousiaste kop boven gezet. Daar breng je de krant veel schade mee toe. Voor zulke dingen probeer ik goed op te passen.’

Vorige week stortte de Volkskrant zich met hernieuwde moed op ‘Misstanden bij de Koninklijke Marine’. De hele voorpagina van ‘het Vervolg’ van 5 maart is gevuld met
een foto van twee fregatten liggend in de haven van Den Helder, onder de vette
kop “Misstanden en zelfverrijking bij de Koninklijke Marine”.

Het onderdeel waar de misstanden plaats vonden ressorteert echter sinds 2004
rechtstreeks onder de Defensie Materieel Organisatie (DMO), dat NAAST de KM
rechtstreeks onder de ambtelijke en politieke leiding van het ministerie van Defensie valt.

(Als oud-marineman ben ik geneigd te denken dat de in 2004 genomen beslissing om dit onderdeel uit de KM-organisatie te halen, verkeerd is geweest).

Gaandeweg is men bij de Volkskrant er ook achter gekomen dat de leiding van de KM
niet verantwoordelijk is voor het reilen en zeilen bij de DMO, maar een correctie, laat
staan excuses, heb ik nog niet gelezen.

Philippe Remarque, de ‘martel’-artikelen waren geen ‘goed verhaal’ en bij de ‘misstanden
bij de KM’ heeft u allerminst ‘goed opgepast’; ik ben blij dat ik Thom Meens nog om zijn oordeel kan vragen.

http://www.coenverbraak.nl/REMARQUE.html

http://www.defensie.nl/organisatie/defensie/

http://www.vkblog.nl/bericht/135963/De_Volkskrant_blijft_volharden_in_haar_%27Irak-martelpraktijken%27_stramien.

Marius van Huygen

““Rechter verbiedt ontslag ombudsman De Volkskrant, hoofdredactie terecht gewezen”

Er blijkt ook een zekere minachting uit voor de Volkskrant lezer aangezien de ombudsman bij deze krant een boegbeeldfunctie heeft en de kwaliteit van de krant bewaakt aan de hand van het stijlboek en de algemene journalistieke normen van zorgvuldigheid.
De volgende onbudsman bij de Volkskrant kan wellicht deze kwestie nog nader aan de orde brengen…

flip willemsen

Ik was een groot fan van de ombudsman en ben geschokt. De Volkskrant moet zich schamen. En wat goed dat Thom Meens zich verzet heeft. Na twintig jaar trouwe dienst. Wat is er aan de hand in krantenland? De crisis? De concurrentie? Bah.

J. van Zelhem

Het belangijkste aspect lijkt me hier dat het argument van de verstoorde verhoudingen niet geaccepteerd wordt en dat de werkgever wat beter zijn best moet doen om in een zakelijk conflict de verhoudingen goed te houden. Als dit in het algemeen meer door rechters zo bekeken wordt, dan krijgen werknemers een eerlijker manier om een zakelijk conflict te beslechten. Op dit moment kan nog steeds elke werkgever het verstoorde verhoudingen argument aanhalen om wie dan ook te ontslaan, bijna automatisch valt dan alsnog ontslag ook al heeft de werknemer gelijk.
In Amerika is het heel gewoon dat als een werknemer een zaak wint, de rechter oordeelt dat de werknemer recht heeft op zijn oude baan. De werkgever moet dus heel voorzichtig zijn om te voorkomen dat de ruzie uit de hand loopt. Als de werkgever de zaak verliest moet hij echt op eieren lopen om de werknemer weer op een goede plek binnen zijn organisatie neer te zetten.
Als dit in Nederland ook een dergelijke cultuur gaat groeien, gaan werkgevers die zich als een bully gedragen of die zich laten opfokken door de rauwe emotie ook wat voorzichtiger te werk.
Hopelijk hoeven werknemers niet 20 jaar ergens te werken alvorens toch als waardevol te worden gezien.

Reinier Bakels

@ Versoepeling ontslagrecht: zelfs de progressieve D66 is daar voor. Omdat je met ons huidige ontslagrecht nooit meer van een slecht functionerende medewerker af zou kunnen komen, zelfs als je bedrijf op de rand van het faillissement staat.

Als we de Verenigde Staten als voorbeeld willen nemen dan moeten we ons wel realiseren dat daar in feite elke werknemer een free-lancer is. Dat wordt daar niet als onsociaal ervaren. Als ik nog brood in huis heb ga ik vandaag niet naar de bakker. En Amerikanen ontslaan net zo makkelijk werknemers die ze even niet nodig hebben.

Is onze regering bereid bij een versoepeling van het ontslagrecht iedereen ook fiscaal als free-lancer te behandelen? Dat wordt nog kostbaar!

Kranten vechten keihard om te overleven. Schiet een zorgvuldig personeelsbeleid er dus bij in?

Paul Kirchhoff

Jammer dat door enkele reaguurders het bestaande ontslagrecht bij dit geschil tussen werkgever en werknemer betrokken wordt.
Nog spijtiger dat de volkomen misplaatste vergelijking gemaakt wordt met de rechtspositie van werknemers in de VS.

De rechtspositie van werknemers in Nederland en de VS is op geen enkele manier vergelijkbaar.
Daarvoor zijn de verschillen in sociale zekerheid en belasting systemen gewoon te groot.

Co Stuifbergen

Mij lijkt normaal dat een werknemer enkele dagen bedenktijd krijgt, als hem/haar gevraagd wordt een nieuwe functie te aanvaarden.

Ik begrijp echter dat al overeengekomen was, dat Thom Meens op termijn de functie aanvaarden zou (of zou hij op 1 juli anders werkloos worden?).
Als dit al eerder overeengekomen was, kunnen we ervan uitgaan dat Thom Meens over de capaciteiten beschikt om eindredacteur te worden.

Overigens vond ik dat Thom Meens als ombudsman opvallend vaak de redactie verdedigde. De term “alibiman” beschouw ik hiermee zeker op zijn plaats.
Dat hij een baan als eindredacteur in het vooruitzicht had, maakt het risico van belangenverstrengeling groot.