Bestuurder wil af van 'juridisch keurslijf'
Af en toe wordt het een bestuurder te veel: bureaucratie als gevolg van teveel regels. Deze week beklaagde VNG-directeur Kees-Jan de Vet zich over het ‘juridisch keurslijf’ waarin het binnenlands bestuur is terecht gekomen. Hij wil meer handelingsvrijheid voor het middenbestuur.
De Vet bepleit een staatscommissie die wethouders, burgemeesters, gedeputeerden en ministers meer vrijheid bieden om het land besturen. Lees hier het bericht. Volgens De Vet is het bestuurlijke verkeer „helemaal vastgelegd in juridische regels en afspraken”. Zo zou een Utrechtse ondernemer rekening moeten houden met regels en voorschriften van vijf ministeries. En een burgemeester heeft weliswaar veel bevoegdheden gekregen, maar die zijn volgens De Vet allemaal juridisch van aard. Het ambachtelijk overleg van wethouders en burgemeesters is „totaal juridisch ingekapseld”. Met als resultaat bestuurders die naar elkaar kijken om geen juridische fouten te maken.
Op de klacht van ondernemers tegen ‘regeldruk’ heeft het kabinet al actie ondernomen. Er bestaat zelfs een ‘meldpunt regelgeving’ waarop ondernemers melding kunnen maken van hinderlijke regels. Gemeenten zelf proberen hun burgers ook ‘meer service’ met ‘minder regels’ te bieden. Zie deze site met voorbeelden van ‘snelloketten’ en internetdienstverlening aan de burger.
Zie ook deze video :
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=SbI5aVVCi1c[/youtube]
Een overzicht van alle activiteiten om de regeldruk voor de burger te verminderen is hier te vinden. Het ‘juridische keurslijf’ waar De Vet op doelt komt daar terug in het voornemen van de overheid om de ‘interbestuurlijke lasten’ te verminderen. Eenvoudiger rapportages, meer vrijheid voor het middenbestuur.
De bestrijding van bureaucratie binnen de overheid is overigens ook een markt waarop dienstverleners actief zijn. Het bekendste voorbeeld is de zogeheten Kafkabrigade, die op projectbasis door overheden ingehuurd kan worden.
De Vet was tot zijn benoeming bij de VNG in 2008 achtereenvolgens burgemeester in Prinsenbeek, Westvoorne (waarnemend) en Leusden. Hij vindt dat bestuurlijk Nederland in de spiegel moet kijken. „Nederland is een land van wethouders. Maar als het zo doorgaat heeft de wethouder geen enkele manoeuvreerruimte meer.”
De Vet noemt twee voorbeelden om zijn stelling te onderbouwen. In de nieuwe Wet ruimtelijke ordening worden de verantwoordelijkheden zogenaamd bij gemeenten gelegd. Maar in de praktijk legt de minister van VROM er een algemene maatregel van bestuur (amvb) bovenop, waarin wordt vastgelegd dat elke provincie een verordening moet maken. Van elke gemeente wordt vervolgens verwacht dat die zich aan die verordening houdt.
Een ander voorbeeld van wat De Vet „overvloedige Haagse regeldrift” noemt. Wethouders sociale zaken moeten zich door de crisis ontwikkelen tot wethouders voor arbeidsmarktzaken. In Leeuwarden, Dordrecht en Maastricht vullen de wethouders dat ieder op hun eigen manier in. Vervolgens komt het ministerie van Sociale Zaken met een algemene maatregel van bestuur hoe gemeenten arbeidsmobiliteitscentra moeten inrichten. Waarom iets opleggen van bovenaf opleggen als het van onderaf goed draait, vraagt De Vet zich af?
Kent u evidente voorbeelden van overheden die elkaar met regelgeving nodeloos in de weg zitten?
Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Alleen volledige naamsvermelding. Geen pseudoniemen, alleen voornamen of alleen achternamen.
