Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Rechters in Haarlem zijn flutzaken en slechte gratis advocaten zat

konijnDe rechtbank Haarlem is gesubsidieerde flutzaken en dito advocaten zat. Zowel in mei als juni stuurden Haarlemse rechters  kopieën van uitspraken aan de Raad voor de rechtsbijstand in Amsterdam. Daarin werd ‘verbazing’  uitgedrukt over de financiering die klagers kregen om een proces te voeren. In juni kreeg ook de deken van de Orde van Advocaten een kopie, uit onvrede over de advocaat. De meest recente zaak (LJ BM 8466) die hier is te vinden, gaat over een familieruzie die zo warrig  is dat de rechter de gehele dagvaarding maar in zijn uitspraak heeft opgenomen.  De klager eist een spreek- en contactverbod tegen een buurtbewoner die haar gehele familie met rust moet laten. Kennelijk is de zus van de eiseres recentelijk ontslagen en gescheiden en daarna onderwerp van allerlei  roddels geworden.

De rechter besteedt in rechtsoverweging 4 precies vier zinnen aan de kwestie, waarin de advocaat en diens zaak  geheel worden afgebroken. De feiten waar het over zou gaan ‘zijn volstrekt onduidelijk’  gebleven, de rechtsgrond (onrechtmatige daad) is ‘op geen enkele wijze onderbouwd’. Op vragen van de rechter daarover kon de advocaat geen duidelijk antwoord geven. En verder zijn al die andere familieleden met wie de gedaagde geen contact meer zou mogen hebben geen partij in het geding – dus alleen al daarom kan de vordering tegen hen niet worden toegewezen.

De rechter stoort zich duidelijk aan de slecht onderbouwde, juridisch wankele zaak, die werd gevoerd door een advocaat die dat mocht doen met financiering door  de overheid. En daarom wordt de ongebruikelijke stap genomen de uitspraak aan de deken van de Orde én de Raad voor de Rechtsbijstand te sturen en dat te vermelden in het openbare vonnis. Een zeldzaam publiek standje voor de advocaat, mr. H.B. Chr. Stratman en de Raad. Deze instantie wordt geacht behalve het inkomen van de klager ook de inhoud van de klacht te toetsen. Gefinancierde rechtsbijstand is niet ‘voor ieder wissewasje’ heet het, hier op de website van de Raad. De deken van de Orde van Advocaten in Haarlem zegt het vonnis inderdaad te hebben ontvangen, maar ook een klacht van de eiser over zijn (gefinancierde) advocaat. Binnen drie maanden hoopt deken mr. S. Linthorst een onderzoek te hebben afgerond, waarna de kwestie volgens hem mogelijk doorgeleid kan worden naar de Raad van Discipline.

De Haarlemse rechter ergerde zich al eerder aan een advocaat die subsidie kreeg om te procederen namens de eigenares van konijn Punkie. Lees hier de uitspraak (LJ BM 4040) uit mei. In deze kwestie eiste de voormalige eigenares van konijn Punkie te vernemen waar haar konijn is gebleven en hoe het met het diertje gaat. Die vragen moesten beantwoord worden door degene bij wie zij Punkie zelf had ondergebracht. Het diertje was thuis niet meer te handhaven. Deze persoon had als hobby het ‘herplaatsen’ van kleine huisdieren en had Punkie  op een zorgboerderij ondergebracht. Zij weigerde echter de voormalige eigenaresse te vertellen waar precies, ‘vanwege de privacy wetgeving’. De zorgen ontstonden toen de opvanger per email had gerapporteerd dat de eerste poging om Punkie aan een nieuwe groep konijnen te laten wennen op een vechtpartij uitliep ‘waarbij de plukken in het rond vlogen’. Ook hier claimde de advocaat een onrechtmatige daad. Volgens de advocaat is ‘de volharding in het weigeren verdere informatie over het welzijn van Punkie te verstrekken’ in het maatschappelijk verkeer onbetamelijk en ‘strijdig met het ongeschreven recht’.

De rechter zegt in rechtsoverweging 4.3  dat  een oud gezegde luidt: ‘eens gegeven blijft gegeven’. Van een schenking onder voorwaarden, bijvoorbeeld rapportage over welzijn en adres, was niets gebleken. Van een verplichting om adresgegevens te vertellen ook niet – en zoiets valt ook niet zelfstandig uit het recht af te leiden. Maar de eiser ging  niet helemaal met lege handen weg. Ter zitting werd duidelijk dat Punkie nog leeft en dat de gedaagde bereid is dat te bewijzen. Zij zal zorgen voor ‘een foto van Punkie met daarop tevens een krant van de dag waarop de foto is genomen’.

En tenslotte haalt de rechter nog zijn gram: geheel los van de beslissing ‘wil de voorzieningenrechter niet onvermeld laten dat hij zich heeft verbaasd over het feit dat door de Raad voor Rechtsbijstand voor het onderhavige geschil een toevoeging aan [eiseres] is verstrekt.’ In een reactie zegt de landelijke directie van de Raad dat de toevoeging van een advocaat in de zaak van het konijn een vergissing is geweest die werd veroorzaakt doordat de advocaat zijn subsidieaanvraag ‘buitengewoon compact’ heeft gehouden. De advocaat vermeldde niet dat het om een konijn ging, maar had het over een ‘huisdier’ gehad. De Raad heeft nu de instructies voor advocaten die over huisdieren willen procederen ‘verscherpt’. In de aanvraag om als advocaat aan de zaak te mogen worden toegevoegd schreef  de advocaat  dat hij voor de eigenaar een sommatie (aanmaning) wilde schrijven en dat er sprake was geweest van een ‘vechtpartij’.

De Raad zegt dat het in beide zaken ‘wettelijk onmogelijk’ is om de subsidie terug te vorderen.

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding.

De Raad onderzoekt dergelijke signalen actief en heeft de Rechtbank voorgesteld om tot een overleg te komen waarin dit soort zaken worden besproken.
In de zaak van konijn Punkie heeft de Raad aan de advocaat geschreven dat de zaak niet toevoegwaardig was. Het besluit van de Raad beruste op een vergissing onzerzijds, die mogelijk werd omdat de toevoegingsaanvraag buitengewoon compact is aangeboden. Het woord ‘konijn’ valt niet (wel een keer ‘huisdier’), maar verder gaat het vooral over juridische werkzaamheden, een vechtpartij en sommatie. De Raad heeft de interne werkinstructies met betrekking tot het verlenen van toevoegingen in zaken die betrekking hebben op huisdieren aangepast om herhaling te voorkomen. Het terugvorderen van de toevoegingsvergoeding bleek juridisch onmogelijk.
Geplaatst in:
Civiel recht
Lees meer over:
advocatuur
bedreiging
privacy

11 reacties op 'Rechters in Haarlem zijn flutzaken en slechte gratis advocaten zat'

P. lamers

Hoewel ik het eens ben met de strekking van het stuk, laat zij een onderdeel onderbelicht.
Degelijke zaken halen zelden het ‘normale’ nieuws, maar bevolken de columns van b.v een Telegraaf (maar ook andere op populistische leest geschoeide media).
Het fungeert enerzijds als een ‘Kop van Jut’ waar we ons met zijn allen aan kunnen ergeren, anderzijds is het ook een bliksemafleider van rechtszaken die dezelfde inhoudelijke (non)-kwaliteit bezitten, maar ernstiger zijn voor de betrokkenen.
En dat komt niet in het nieuws, hoeveel zaken zouden er wel niet zijn die dankzij beperkt functionerende advocaten, maar ook rechters die geen zin hebben om eens aan de bel te trekken, grote gevolgen hebben voor die betrokkenen?
Die zaken waar we nooit wat van horen, zijn nog veel schadelijker voor het recht, dan die paar waar we ons over mogen opwinden.

Evert Evenbleij

Misschien is dit het niveau dat een aantal rechters net aan kan. Velen zijn flutrechters zat. Zoals Maarten’t Hart zeg: Je moet zorgen uit de klauwen van die ellendelingen te blijven. OM en zittende magistratuur vormt een eng, gevaarlijk wereldje dat vrijwel geen verantwoording hoeft af te leggen ivm zogenaamde onafhankelijkheid.

J v Bijsterveld

Wat je als rechters zaait zul je oogsten, denk ik dan. Ik vermoed dat een aantal rechters bang zijn om op moeilijke lastige punten (zelf) knoppen door te hakken. Door die houding sturen ze zelf bewust en onbewust welke rechtszaken ze voor hun neus krijgen.

Kijk maar naar deze reeks. Bijvoorbeeld die huurster die lastig gevallen werd. Wel schuldig maar geen straf? Hoe kun je als rechters nog duidelijker maken dat je niet lastig gevallen wilt worden met zulke zaken en als je er dan toch niet onderuit kan om iemand te veroordelen toch duidelijk maken dat het geen zin heeft (lees: dat je er geen zin in hebt).

Ik denk dat rechters met hun uitspraken heel sterk sturen welke rechtszaken een kans maken en dus door advocaten/het OM worden omarmd. Eigenlijk zou iedere rechter in opleiding verplicht moeten worden om een keer iemand te helpen aangifte te doen van iets dat bewijsbaar is maar waar het “systeem” geen zin in heeft. Je (toekomstige) zelf eens bekijken vanuit een andere hoek.

mr drs R. Winter

De vrouw heeft volgens de rechter geen recht op rechtsbijstand omdat ze geen geld heeft. Het betreft m.i. geen flutzaak, maar het betreft wel de onderkant van de samenleving (gelet op de scheldwoorden), waar de rechter zich niet mee bezig wil houden. Dit is het terrein van de GGZ-hulpverleners en Bureau Jeugdzorg, die de onderkant van de samenleving op orde moeten houden, door de mensen die gepest worden buiten de maatschappij te plaatsen.

E. Helterman

Deze blog is mij te tendentieus. Als ik goed lees, is er sprake van één flutzaak (het konijn) en één zaak waarin het mogelijk wel een zaak was maar de advocaat er een zooitje van heeft gemaakt (zie overweging 6). De titel dekt op geen enkele manier hierdoor de lading: Rechters in Haarlem zijn flutzaken (?) en slechte gratis advocaten (?) zat. Ik lees echter over één flutzaak en één slechte advocaat. Jammer dat hierdoor een vrij negatief beeld ontstaat. Helemaal omdat de rechters in kwestie de Raad op een mooie manier hebben geïnformeerd. Zij ondernemen actie: het systeem werkt.

P lamers

#5 E. Helterman; het leek mij wel duidelijk dat de bovengenoemde zaak vooral als voorbeeld werd opgevoerd, en een reactie is op een overvloed van discutabele zaken die aan rechters worden voorgelegd.
Dit gecombineerd met het beroep op de gratis rechtsbijstand, mag wat mij betreft zeer zeker aan de kaak gesteld worden.
De rechtspraak heeft inderdaad wel wat beters te doen en het geld daarvoor kan beter besteed worden, dat is mijns inziens de achtergrond van bovenstaand voorbeeld, jammer dat dat beeld in uw ogen negatief overkomt, maar er zijn mensen geweest die deze zaken door laten gaan, en dus niet hun hersens hebben gebruikt en ook al niet tegen de betrokkenen hebben gezegd dat dit wat ver gaat. Tel daar de advocaten die er met de pet naar gooien (met rechtsbijstand betaald) bij op en zie het vertrouwen in de rechtspraak nog verder onnodig afkalven.
Als u een andere methode weet om, dit soort idioterie te stoppen laat het ons weten.
Maar mijn indruk is dat toch er soms wel heel makkelijk meegegaan wordt met dit soort onzin, als ze nu het vuur uit hun sloffen hadden gelopen voor relevante zaken oké, maar voor bovenstaande onzin mag je best wat langzamer lopen, of heb gewoon het lef de mevrouw in bovenstaand voorbeeld duidelijk te maken dat er wel wat beters te doen is!

mr M. van Brakel

1. Dat de rechter een openbaar standje uitdeelt, zij het aan de verkeerde persoon en instantie, juich ik toe. Vol verwachting wacht ik op de openbare standjes die nu uitgedeeld gaan worden aan de wetgever voor het scheppen van een rechtsorde waarin ambtenaren, medisch specialisten, advocaten, dieven met topsalarissen (lees: financieel toxische produkten), huiseigenaren en andere groepen privileges worden toebedeeld die volstrekt niet nodig en absoluut onrechtvaardig zijn en de belastingbetalers veel geld kosten! Of wat te denken van een zogenaamd christelijke premier die een onrechtmatige oorlog steunt waarin tienduizenden “broeders en zusters” aan flarden zijn gebombardeerd en die wegkomt met een redenering over “met de kennis van toen” (wat staat daarin dan… in die oude Bijbel?! – Een boodschap van haat?…)… Maar ik vrees dat ik nog lang moet wachten… Want soms zijn rechters ijdel en denken zij de maatschappij een dienst te bewijzen als zij over kleine dingetjes standjes uitdelen en verzuimen het te doen over de grote onrechtvaardigheden. Want soms zijn rechters geen uitvoerders, maar laffe meelopers tot zelfs handlangers van criminelen. Bijvoorbeeld wanneer zij zwijgen over systemen en rechtsregels die tot gevolg hebben dat slachtoffers van Dutchbat in Srebrenica met lege handen achterblijven (dan wordt een uitspraak een financieel toxisch produkt), klokkenluiders het leven zuur wordt gemaakt (en toekomstige bekendmakers van misstanden worden afgeschrikt) en werkgevers die de verhoudingen verstoren voor elkaar krijgen dat diegene die niets verkeerd heeft gedaan toch mag worden ontslagen. En dit is aan de orde van de dag in onze “rechtspraak” die soms wel een grossier lijkt in effectuering van verwerpelijke ideeën. Op kosten van de belastingbetalers.
– Wie het grote verzuimt is het kleine niet waard.

2. De landelijke Raad voor Rechtsbijstand kan kritisch gevraagd worden waarom een hond of een kat of welk huisdier dan ook meer is dan een konijn en in de toekomst, als zij “Animal farm” van George Orwell, uit 1945, eindelijk heeft gelezen, aangeklaagd voor discriminatie van huisdieren. (Nu krijg je er natuurlijk geen financiering – van enige Raad – voor…).
– Het is allemaal van de ratten besnuffeld!

Paul Kirchhoff

De rechter zou zo verstandig moeten zijn om een zaak die zeer slecht wordt aangebracht door een advocaat terug te verwijzen met een bericht naar de Raad voor de rechtsbijstand over de prestaties van de betreffende advocaat.

Bedenkelijker is dat er kennelijk rechters zijn die zich aanmatigen het belang van een zaak voor een eiser of gedaagde te moeten laten meewegen.
Dat is niet de taak van een rechter.
Daarom voorlopig maar even niet procederen in Haarlem?

Ismail Adiyaman

Het is een grote schande dat de Rechtspraak gekleurd is door dit soort rechters. In Nederland zijn slechts ruim 2000 rechters. Als rechters kleur gaan bekennen dan is het einde zoek en kan er helemaal geen sprake zijn van onafhankelijke rechtspraak. Dat rechters zwichten voor de druk van niet gefinancierde advocaten en indirekt zwichten voor de druk van de partij die hoog van de toren blaast wordt ook wel bestempeld als klasse-justitie. De kwaliteit van de rechtspraak daar schort het ook wel aan in Nederland. Dit mede gezien het feit dat Nederlandse rechters al te vaak door hogere Europese rechters op hun vingers getikt worden. Dat is natuurlijk niets bij de almacht, onkunde en willekeur van met name kantonrechters in Nederland. Het einde is nabij als rechters politiek gaan voeren.

Antje Hages

Het zou bij deze wanprestaties ook goed zijn om te lezen dat de declaraties ten laste van de gemeenschap niet werden ingestuurd of betaling zou zijn geweigerd.

mr. S. Arts, Advocaat

Als praktiserend Advocaat ben ik van mening dat niet-functionerende advocaten, rechters of Officieren van Justitie zeker aan de orde moeten kunnen worden gesteld. De wijze waarop deze Haarlemse rechter echter meent zich een oordeel te moeten aanmatigen, middels doorzenden aan Deken en pers – het zal immers bekend zijn dat uitspraken worden gepubliceerd – vind ik wel zorgwekkend. Het is immers – in beginsel – niet aan een rechter om zijn ongenoegen over de wijze waarop een procedure voor hem of haar wordt gevoerd, via een ‘schandpaal methode’ te ventileren. In beginsel dan: Er zijn natuurlijk gevallen die zo ernstig zijn, dat de Deken kan worden benaderd om een onderzoek in te stellen. De Advocatenwet kent die mogelijkheid en naar mijn weten komt dit zelden voor. Heeft de rechter in casu overigens de advocaat gebeld en uitgenodigd voor een gesprek? Ook dat is namelijk mogelijk. Het is mij niet duidelijk…

Waarom niet de ‘schandpaal methode’ door een rechter? Een advocaat moet voor zijn client in alle vrijheid kunnen optreden en procederen, zonder dat hij of zij het risico loopt het (publicitatie) doelwit te worden van
- bijvoorbeeld – een rechter. Andersom zou ook niet goed zijn: Indien een client of Advocaat die ontevreden is over de kwaliteit van een uitspraak (dat komt in de praktijk ook regelmatig voor), direct de pers hierover zoekt om de kwaliteit van een rechter ter discussie te stellen. Niet in het belang van – die ene – mogelijk slechte advocaat of rechter (ik doe uitdrukkelijk geen uitspraak over het optreden van de advocaat in deze zaak nu ik de inhoud van de zaak nauwelijks ken), maar in het belang van de scheiding der machten en de onafhankelijkheid van optreden. Ook is het publicitaire effect van deze (ene) zaak merkwaardig: Hoeveel ‘flutzaken’ zouden er danwel zijn tussen de vele gevoerde procedures? Elke vorm van deugdelijk onderzoek ontbreekt kennelijk.

Het Tuchtrecht kent al afdoende mogelijkheden voor een cliënt om zich over het optreden van een advocaat te beklagen. Ik hoop dat Advocatuur en Rechtspraak met respect voor elkaar zelfstandige positie zullen blijven optreden en oordelen.