Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

'Provincies maken plaats voor regiobestuur'

regiobestuurProvincies, adieu. De toekomst heet  regiobestuur. De Vereniging voor Nederlandse Gemeenten gaat mee met het bestuurlijk vernieuwingsenthousiasme. Gemeenten, provincies en waterschappen moeten samen een ‘nieuwe, eerste, sterke overheid’ vormen, is de nieuwe lijn. Dicht bij de burger. Met de huidige stadsregio’s als voorbeeld. ‘Provincievrij’ waar het kan.

In een resolutie op het komende VNG-congres wordt een toekomst geschilderd van niet meer dan 26 lokale overheden, die regio’s kunnen heten of gemeenten. En passant wordt het aantal Haagse departementen teruggebracht tot ‘zes à zeven’. Onder het motto ‘Dit is het moment’. Lees hier de congresresolutie met toelichting, waarop de gemeenten tot vanochtend 10.00 uur amendementen kunnen indienen.

‘Andere overheden kunnen beter terugtreden uit het domein dicht bij de burger’ heet het in overweging 2.5 van de resolutie. Daarmee worden dus provincies en waterschappen bedoeld. De gemeenten ambiëren een groter takenpakket en een dito groter belastinggebied (4.3). Daarbij hoort schaalvergroting. In de lokale gemeenschappen organiseren de burgers zichzelf, zo denkt de VNG. Daar kunnen ‘wijkbudgetten’ aan worden toegekend. Maar daarboven vindt een ‘stroomlijning’ plaats waarbij efficiency voorop staat en een ‘integrale’ behartiging van taken. Het kan de burger immers niet schelen wie het doet, als het maar gedaan wordt.

Nederland houdt zo drie bestuurslagen. Ze heten alleen anders. Europa, Rijk en Decentraal, denkt de VNG. De huidige gemeenten gaan goeddeels op in grotere regio’s. Hoe dat moet staat in 5.3 De huidige lappendeken van regelingen en afspraken moet ‘niet vrijblijvend’ worden gebundeld. Als dat tot sterke regio’s leidt ‘wordt overgegaan tot overdracht van provinciale taken’ (5.4).

Zo verdwijnen de provincies en waterschappen dus langzaam uit het zicht en wel ‘binnen de grenzen van de grondwet’. Het wijzigen van de grondwet duurt namelijk altijd meer dan één kabinetsperiode – en dat wordt daarom algemeen als politiek onhaalbaar gezien. Ieder voorstel tot bezuiniging en sanering op de overheid zou dus binnen de huidige structuur moeten plaatsvinden. ‘Thorbecke 2.0′, zo is deze juridische handigheid omschreven.

De VNG komt nu uit op een soort saneringsmodel dus, waarbij de huidige, zogeheten ‘WGR-plus-gebieden’ uitgangspunt lijken te zijn. De ‘Wet Gemeenschappelijke Regelingen’ heeft al voor zeven stadsregio’s gezorgd: Amsterdam, Rotterdam, Haaglanden, Utrecht, Eindhoven, Arnhem-Nijmegen en Parkstad Limburg.

Is het probleem urgent? In de toelichting staat het volgende: “Er is sprake van overlap bij zowel de verschillende formele bestuurslagen (rijk, provincies en gemeenten) als een groot aantal tussenstructuren. Deze versnippering van de overheid leidt tot afstemmingsproblemen en dubbel werk. Het kan en moet efficiënter en transparanter.” Ook het kabinet kwam al met stevige opties om op het binnenlands bestuur te besparen bij de ambtelijke ‘brede heroverwegingen’. Daarover berichtte dit blog hier.

Kortom het kan en moet efficiënter en transparanterortom het kan en moet efficiënter en transparanter.

update 8 juni: De stemming over de resolutie op het congres is uitgesteld. Lees hier het persbericht. Te veel tegenstrijdige reacties, zo blijkt. De revolutie in eigen kring is dus  (weer) afgelast.

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding.

Geplaatst in:
Staatsrecht
Lees meer over:
middenbestuur

8 reacties op ''Provincies maken plaats voor regiobestuur''

Gerard van de Kuilen

Een argument dat mijns inziens ontbreekt (en nog belangrijker is dan efficiëncy), is de democratische legitimatie.
Het lijkt me van belang om vast te leggen waarvoor de nieuwe gemeenten verantwoordelijk zijn. Dit zijn taken als politie, brandweer, primair onderwijs, afvalverwerking, gladheidsbestrijding, ambulancevervoer en wellicht ook andere zorgterreinen (huisartsenposten, misschien in combinatie met spoedeisende zorg?). Stuk voor stuk voorbeelden van terreinen waar allerlei verschillende samenwerkingsverbanden tussen gemeenten zijn ontstaan.
Anders dan nu het geval is, zijn gemeenten verplicht om hier volledige zeggenschap over te houden. Dan kan een gemeente zich niet verschuilen achter de andere samenwerkingspartners en altijd worden aangesproken op het gevoerde beleid. Dan zou per saldo de overheid wel eens dichter bij de burger kunnen komen te staan…

Frank Holten

laten we dit nu in godsnaam niet doen. Als we iets leren van dit soort ‘hervormingen’ dat dit alleen maar meer bureaucratie, meer verwarring en meer uitgaven oplevert, neem als voorbeeld maar de deelraden en deelgemeentes in verschillende grote steden.

rene gerritsma

bestuurlijk valt er veel winst te maken, en kleinschalig regionaal denken levert een enorme verspilling en verstrooiing op in de ruimtelijke ordening. Nu al wil elk dorp een eigen industieterrein en bijbehorende rondweg ontwikkelen. Slechte zaak en gaat ten koste van kwaliteit in leefbaarheid, natuur en landschap.

Gerrit van der Meij

De huidige versnippering van de overheid zou al op korte termijn wezenlijk kunnen worden verminderd door de ongrondwettige wildgroei op te ruimen: weg met de stadsgewesten dus. Die zijn bovendien niet democratisch gelegitimeerd.
Overigens moet er m.i. eindelijk zo snel mogelijk een constitutioneel hof komen om nieuw gesjoemel, zoals in de vorm van “Thorbecke 2.0″, uit te gaan sluiten. Dan blijft de hoofdstructuur als vanzelf efficient en transparant, en behoeft er niet weer eens een warrige en ondemocratische put te worden gedempt.

C Wildschut

Ik dacht dat de gemeenten de dicht bij de burger staande vorm van overheid wilde zijn? Hoe kun je als gemeente voor de burger bereikbaar blijven als je open moet staan voor een half miljoen inwoners? Het gezond verstand zegt: dat kan niet. Wat wel kan is natuurlijk dat met de groei van de gemeente de salarissen omhoog gaan en er extra managementlagen moeten komen omdat er nu eenmaal over meer mensen bestuurd wordt.

Antje Hages

We mogen toch hopen dat de deelraden/deelgemeentes subiet worden opgeheven bij de vorming van regiogebieden. En wellicht maar meteen ook. Dit scheelt 100-den miljoenen aan deelraadhuizen en deelraadambtenarij. Ook bij projecten als het Rijskmuseum hebben de deelraden zich laten kennen als overbodige struikelblokken die hun oren moeten laten hangen naar de fietsers die geen straatje om willen. Dit terwijl het algemeen belang daar toch duidelijk voor had moeten gaan op dit soort klein leed.

Frits Burghardt

Ik lees op Wikipedia: “Bestuurlijk was Denemarken tot 2007 verdeeld in 13 provincies en één autonome stad, Kopenhagen. Er waren 270 gemeenten. Lokale en regionale overheden hadden een grote mate van autonomie, die reeds was gegarandeerd in de grondwet van 1849. De Denen beschouwen de lokale autonomie als een van de meest verregaande in de wereld.
Sinds 1 januari 2007 bestaat Denemarken uit 5 regio’s (regioner) en 98 gemeenten.”
Als het daar werkt, kan het toch ook hier van toepassing zijn?

Michiel Jonker

@ Frits Burghardt

Het is hier ook allang van toepassing. De gemiddelde bevolkingsomvang van de 5 Deense “regio’s” is ongeveer even groot als die van de 12 Nederlandse provincies. Hetzelfde geldt voor de 98 Deense gemeenten in vergelijking met de paar honderd Nederlandse gemeenten.

Nog een andere vergelijking. Per 1 januari 2009 zijn in Finland vijf van de zes resterende provincies (“läänit”) afgeschaft (de zesde is de semi-autonome eilandengroep Aaland/Ahvenanmaa). De provinciale taken zijn overgeheveld naar één oude en twee nieuw gecreëerde administratieve eenheden: regio’s (oud), ely’s en avi’s. Verwacht wordt dat nieuwe herstructureringen in de toekomst nog zullen volgen. Of de Finse burgers hier iets mee opschieten, kan ik niet beoordelen.

Beetje oppassen met die vergelijkingen lijkt raadzaam. Ik denk bijvoorbeeld dat de mentaliteit van bestuurders en ambtenaren en de interne organisatie veel belangrijker factorn zijn als het gaat om efficiënt bestuur, dan de precieze omvang van de bestuurlijke eenheden. Zou het mogelijk zijn een graadmeter op te stellen voor “bestuurlijke gekte” of “ambtelijk contact met de werkelijkheid”, en deze dan langs Deense, Finse en Nederlandse overheidsorganisaties te leggen?