Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Wie jong is en ziek wordt kan het vonnis nog meebeleven

housepainterEen beroepsziekte kun je het best krijgen als je jong bent en lid van een vakbond. Eerder deze maand bevestigde de Hoge Raad dat  Hunter Douglas aansprakelijk is voor de ernstige ziekte van een operator die hem eind 1999 trof. En dat Hunter Douglas toch echt moet betalen. Voor de hoogte van die vergoeding is wel een nieuwe procedure nodig. Marian Schaapman van het bureau Beroepsziekten van de FNV is, blijkens dit bericht, boos over de vertragingstactiek van het bedrijf. De man werd in maart 1999 na elf jaar werken op 34 jarige leeftijd ziek, waarna een lang proces van keuren, herkeuren en soebatten over oorzaak en aansprakelijkheid begon.

In 2006 kende de kantonrechter  de werknemer een voorschot van 35000 EURO toe, omdat zijn klachten hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt werden door de oplosmiddelen waarmee hij als operator moest werken. Hunter Douglas, fabrikant van zonwering en lamellen, ging in hoger beroep en daarna in cassatie. De man leed aan OPS, Organisch Psycho Syndroom, een hersenziekte die met depressie gepaard gaat en ook wel ´schildersziekte´ wordt genoemd. Lees daarover hier informatie van de Hersenstichting. Of hier van de FNV. Of bekijk deze voorlichtingsvideo van de Vereniging van OPS patienten.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=A50s1C9thXY[/youtube]

De Hoge Raad maakte deze maand  in dit ultra beknopte arrest korte metten met de bezwaren van Hunter Douglas tegen het arrest van het Hof Den Haag uit 2008. Het bedrijf kreeg een zogeheten art. 81 R.O. uitspraak aan de broek. De klachten van het bedrijf ´nopen niet tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling´. Dat is nette taal voor een cassatieverzoek dat zo evident overbodig is dat de Hoge Raad daar geen tijd aan hoeft te besteden.

In de conclusie van advocaat-generaal Clementine De Vries Lentsch-Kostense onderaan het arrest, staat  vanaf overweging 10  te lezen waarom. Het bedrijf klaagt dat de rechter had moeten ingaan op een zogeheten bewijs aanbod dat de werkgever deed. Het bedrijf wilde aantonen dat de klachten van de werknemer niet werden veroorzaakt door de arbeidsomstandigheden. Maar dat hoeft alleen maar, zegt de onafhankelijk adviseur van de Hoge Raad, als de gestelde feiten voldoende gemotiveerd zijn betwist. En dat was niet het geval. De werkgever erkende dat de operator met oplosmiddelen werkte, dat de man ernstig ziek is geworden en dat er een onderzoeksrapport lag dat een causaal verband daartussen vaststelde. Dat rapport was voldoende betrouwbaar. Verder heeft de werkgever geen medisch tegenbewijs gepresenteerd waarmee de  diagnose van de operator werd betwist ´hetgeen wel van haar verwacht had kunnen worden´. De lagere rechters hebben dus volkomen begrijpelijk geoordeeld dat de werkgever de stelling van de werknemer ´onvoldoende gemotiveerd heeft weersproken´. Ook staat voldoende vast dat Hunter Douglas geen veiligheidsmaatregelen had getroffen. Dus waar hebben we het over, is de teneur van de conclusie. De advocaat van Hunter Douglas, Mirjam Franke van Streefkerk Advocaten, krijgt van de AG  te horen in welke studieboeken zij de regels over bewijslastverdeling nog eens kan opzoeken. Namelijk in Hugenholtz/Heemskerk, Hoofdlijnen van het Nederlands Burgerlijk Procesrecht, 2009, nr. 92. En in W.D.H. Asser, Bewijslastverdeling, 2004, p. 113.

Het oordeel van het Gerechtshof Den Haag uit 2008 was dus volgens de AG bepaald ´niet onbegrijpelijk´, het criterium waarop de Hoge Raad beoordeelt. Die is het daar zo mee eens dat het de zaak afdoet met een pro forma afwijzing: geen inhoudelijke behandeling waard. Einde oefening.

Maar  Hunter Douglas heeft toch weer twee jaar het betalen van schadevergoeding op weten te houden, constateert de FNV bitter. De operator eist nu 335000 euro schadevergoeding. Hij is nu 45 jaar oud.

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding.

Geplaatst in:
Civiel recht
Lees meer over:
arbeidscontract
schadevergoeding

3 reacties op 'Wie jong is en ziek wordt kan het vonnis nog meebeleven'

Guus Harten

De teneur van dit artikel is wat suggestief, en wat flauw ten aanzien van mw Franke. Folkert Jensma wekt de indruk dat Hunter Douglas bewust aan het vertragen is geweest, maar dat lijkt me gezien enerzijds de gevorderde bedragen en anderzijds de kosten van een cassatieprocedure niet waarschijnlijk. Als ik de conclusie lees op http://www.rechtspraak.nl is het bovendien geen onverdedigbaar standpunt van Hunter Douglas. Een zeer groot percentage cassatieverzoeken bij de Hoge Raad strandt op art. 81 R.O dus er moet meer aan de hand zijn om het lichte dedain van Jensma te verklaren. Dat meerdere is er zo te zien niet.
Op de site van Streefkerk Advocaten waar u een link naartoe heeft aangebracht, staat bovendien dat mw Franke docent Burgerlijk Recht is geweest in Leiden. Ik ga er dus vanuit dat zij de hoofdregels van bewijslastverdeling c.a. wel kent. Dan is het wat flauw om te zeggen dat in de conclusie fijntjes wordt verwezen naar standaard leerstukken in handboeken. Iedere conclusie wordt immers onderbouwd met bronverwijzingen. Dus waar hebben we het over …

hans migchels

Weliswaar gaat het in dit geval om een zaak betreffende arbeidsrecht, niettemin vind ik er ook een belangrijk stuk strafrecht aan hangen. Het thema van de zeer gevaarlijke oplosmiddelen is al vele jaren bekend, en ik vraag mij af of de ongelukkige medewerker niet met sukses een strafklacht zou kunnen indienen tegen H.D. op grond van b.v.
Wetboek van strafrecht 2e boek misdrijven titel 21
• Artikel 308
o 1.Hij aan wiens schuld te wijten is dat een ander zwaar lichamelijk letsel bekomt of zodanig lichamelijk letsel dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van zijn ambts- of beroepsbezigheden ontstaat, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de vierde categorie.
o 2.Indien de schuld bestaat in roekeloosheid, wordt hij gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vierde categorie.
Waar blijft het O.M. ?

Johan van Schaik

Zoals Harten al aangeeft is de vertraging in de procedure waarschijnlijk geen inzet van Hunter Douglas geweest. Maar dat heeft een andere reden: het lijkt namelijk meer dan waarschijnlijk (en de term waarschijnlijk gebruik ik alleen omdat aansprakelijkheidsverzekeraar weer eens effectief buiten het zicht blijft) dat ook in deze procedure de aansprakelijkheidsverzekeraar als de genius achter het tijdrekken moet worden beschouwd.

Ook wie nog maar enkele malen met een aansprakelijkheidsprocedure te maken heeft gehad, zal bemerkt hebben dat de verzekeraar die zich alras voor de aangesproken partij stelt, een advocatenkantoor inhuurt dat – in naam – gaat optreden voor de aangesproken partij. In dit geval dus voor Hunter Douglas, en niet – wat de feitelijke situatie is – voor Nationale Nederlanden, Centraal Beheer of een van de andere verzekeraars, die daartoe zelfs hele advocatenkantoren in eigendom of welhaast eigendom hebben.

Anders dan Hunter Douglas hebben zowel die advocatenkantoren als de verzekeraars een economisch belang bij het voeren van een procedure. Voor de advocatenkantoren is procederen hun professie, dus het kan hen, op de keper beschouwd, niet kwalijk genomen worden dat zij maar al te graag de (vaste stroom) opdrachten van hun broodheer uitvoeren; het betekent tenslotte een gegarandeerde stroom van inkomsten. Je kunt je echter wel de vraag stellen in hoeverre de onafhankelijkheid van de advocaat door deze praktijken niet in het gedrang komt. Meer echter nog de vraag – waar de verzekeraars op deze wijze welhaast elk kantoor van enige importantie aan zich weten te binden – of er voor degene, die als slachtoffer zijn recht probeert te halen, nog wel een kantoor is te vinden dat vrij kan opereren tegen een aansprakelijkheidsverzekeraar. Het kantoor Streefkerk in elk geval niet. Hoewel ik mij wel afvraag in hoeverre het kantoor ook daadwerkelijk naar buiten toe ook zal aangeven niet vrij te staan in zaken tegen verzekeraar X of Y; mijn ervaring is dat advocaten in een positie als mevrouw Franke er geen been in zien om te verzwijgen dat zij – de facto – niet voor Hunter Douglas optraden, maar voor de aansprakelijkheidsverzekeraar van HD, en vervolgens vrolijk – de facto – tegen die zelfde aansprakelijkheidsverzekeraar gaan optreden, omdat die verzekeraar in die procedure evenmin zijn gezicht laat zien, en ook dan alleen de formele tegenpartij in zicht komt. Een slachtoffer-client van een advocaat in een positie als mevrouw Franke zal er dus niet verbaasd over moeten zijn als zij voor hem/haar verrassend snel tot een (ondermaatse) schikking met de verzekeraar weet te komen. That’s part of the game. Wat dat betreft had het slachtoffer dus daadwerkelijk geluk dat hij een beroep kon doen op de juridische afdeling van FNV, die in elk geval vrij staat van deze verzekeraarskuiperijen.

Het “traineren” van schadezaken van enige importantie door verzekeraars is daarnaast voor de verzekeraar ook niet zonder economisch belang. Hoewel het geval HD niet geisoleerd kan worden gezien, er zijn tenslotte duizenden procedures die verzekeraars op deze wijze voeren (vast beleid is bij de meeste verzekeraars om bij schades boven de 5000 euro te gaan dreigen met procedures, en bij schades boven de 10.000 euro ook daadwerkelijk tot een procedure over te gaan), hanteer ik hier toch maar even de verzekeraarscasus HD, voor de duidelijkheid, op zich:

De schade bij Hunter Douglas en de proceskosten zijn al in 1999 in de boeken van de verzekeraar gezet. Dat afboeken levert al direct de eerste winst op. De verzekeraar betaalt immers op dat moment nog niets. En de advocatenkosten zijn middels de vaste contracten toch al betaald – door de brave premiebetalers – dus ook dat kost de verzekeraar niets. De schadepost HD wordt vervolgens, met alle andere schades die in dat jaar worden geboekt, de basis voor een nieuwe premieberekening. Alle verzekerden gaan dus vanaf 1999 – middels premieverhoging – de fondsen aanleggen voor de straks aan het slachtoffer van HD uit te keren schade. Als het tenminste zover komt. Er leiden tenslotte ook wel eens procedures tot voor het slachtoffer teleurstelledne uitkomsten. En misschien zwicht het slachtoffer ook wel onder druk van de hoge proceskosten of de emotionele belasting van een procedure, en neemt hij, al snel, of lopende de procedure, genoegen met een aalmoes als schikking, die dan “coulancehalve” wordt verstrekt. Dat zijn in de praktijk meer dan 70% van de slachtoffers, dus als verzekeraar maak je dan een dubbele slag; de premiebetalers die nog druk aan het sparen zijn voor de begrote en al ingeboekte schade, bericht je natuurlijk niet dat de premie weer omlaag kan omdat je een slachtoffer murw hebt gekregen.

De verzekeringsbranche houdt op deze wijze een goed deel van de economie in stand, en veel lieden, van advocaten tot call-centra medwerkers, van de straat. En dat is te prijzen. Maar dat neemt niet weg dat ik het een grote stap voorwaarts zou vinden als in zaken als deze niet “Hunter Douglas” als procespartij zou worden genoemd, maar de aansprakelijkheidsverzekeraar, of ten minste, mede de aansprakelijkheidsverzekeraar. Daarmee zou dan tevens transparant worden welke advocatenkantoren optreden voor welke verzekeraars. Zodat je als gelaedeerde niet per se lid van FNV hoeft te zijn om onafhankelijke rechtsbijstand te verkrijgen. Maar vooral omdat het zichtbaar maken van de verzekeraar die zich als initiator van al dit traineren tot nu toe succesvol weet te verstoppen, er automatisch toe zal leiden dat procedures worden verkort. Met als keerzij dat de premies dan misschien wel iets omhoog moeten, hoewel het aantal gecontracteerde advocatenkantoren dan wel beduidend omlaag kan.