Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

‘Tijd van natuurlijk gezag rechter is voorbij’

corstens

De mooie tijd’ van het natuurlijke gezag van de rechter bij de burger ‘is voorbij’. Rechters moeten meer hun best doen om hun oordelen aanvaard te krijgen. De zaak Saban B. maakte duidelijk  dat rechters meer rekening moeten houden met de impact  van hun beslissingen. Gistermiddag trok de president van de Hoge Raad, Geert Corstens, conclusies uit twee ‘turbulente weken’ voor de rechtspraak.

In een toespraak voor de beroepsvereniging van rechters en officieren brak President van de Hoge Raad Corstens, een lans voor betere motiveringen en meer aandacht voor eventuele maatschappelijke reacties. Opvallend was vooral zijn constatering, voor het eerst, dat het vertrouwen in de rechterlijke macht bij de burger volgens hem afneem

Dat is een ‘serieus probleem’, dat deels wordt veroorzaakt door politici die zich ‘onbesuisd’ mengen in lopende rechtszaken. En deels door de toegenomen media-aandacht. Rechterlijke uitspraken worden niet steeds ‘zonder meer’ geaccepteerd. Als voorbeeld noemde hij de Deventer moordzaak, waarin de rechter de dader veroordeelde zonder dat het veel effect had op het publieke debat. Daar wordt nog steeds breed getwijfeld aan diens schuld. Lees hier de berichtgeving. Corstens vindt dat een zorgelijke ontwikkeling, maar ook een realiteit waar de rechters zich aan moeten aanpassen.

De kwestie van de verdachte mensenhandelaar Saban B. die van het Gerechtshof Arnhem een weekje met verlof mocht, greep Corstens aan voor een korte openbare les in communicatie. De rechter mag nooit bang zijn om een onpopulaire beslissing te nemen. Hij heeft de ‘plicht te mishagen’ als dat nodig is. En moet dus een verlof gunnen als dat rechtvaardig is, zo verdedigde hij de Arnhemse raadsheren.

Maar zij moeten ook weten wat ze doen en hoe dat zal landen. En dus voorbereid zijn op kritiek, op aanvallen, op reacties van groeperingen ‘die zich in de kou gezet zullen voelen’. Rechters moeten dus over maatschappelijke en politieke intuïtie beschikken en ‘een goed voorstellingsvermogen’. Als een rechter verwacht dat zijn beslissing omstreden zal zijn moet hij tijd, energie en inspanning besteden aan een goede motivering. Wie dat niet opbrengt brengt het vertrouwen in gevaar ‘dat zo broodnodig is om de centrale positie van de rechter te waarborgen’. Daarin lag de nodige kritiek besloten op de Arnhemse raadkamer, die de Saban B. uitspraak helemaal niet motiveerden.

Dat rechters overigens wereldvreemd zouden zijn wierp Corstens verre van zich. Er is geen beroepsgroep die de zelfkant van de samenleving zo goed kent als rechters. Weinigen zien meer dieven, verkrachters en moordenaars als zij. Over het plan van het kabinet om verlofbeslissingen voortaan aan gevangenis directeuren over te laten is Corstens niet enthousiast. ‘De rechter is bij uitstek aangewezen en in staat om onafhankelijk en onpartijdig dergelijke vaak lastige afwegingen te maken‘.

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding.<–>

Geplaatst in:
Staatsrecht
Lees meer over:
Hoge Raad
rechtersambt

7 reacties op '‘Tijd van natuurlijk gezag rechter is voorbij’'

Henry Beenh

“Er is geen beroepsgroep die de zelfkant van de samenleving zo goed kent als rechters. Weinigen zien meer dieven, verkrachters en moordenaars als zij.” Oei, dat deed pijn. Let op, er staat dus niet: “Weinigen zien meer SLACHTOFFERS, dieven, verkrachters en moordenaars als zij”. Strafrechters zijn dus wél wereldvreemd.

Co Stuifbergen

Niet wereldvreemd?

Ik herinner mij een recent bericht waarin bleek dat rechters niet op de hoogte waren wat een taakstraf inhield en na hoeveel tijd een gedetineerd (vervroegd) vrijkomt in de praktijk.

Verlofbeslissingen moeten inderdaad niet aan een gevangenisdirecteur overgelaten worden, maar dat heeft NRC in een commentaar al duidelijk beargumenteerd.

B. Mulder

“Er is geen beroepsgroep die de zelfkant van de samenleving zo goed kent als rechters. Weinigen zien meer dieven, verkrachters en moordenaars als zij.” Oei, dat deed pijn. Let op, hier wordt een wel heel flagrante taalfout gemaakt. De heer Jensma zou toch beter moeten weten (in de voordracht van Corstens komt de bewuste zin niet voor).

Hans van der Made

We lezen geen woordelijk verslag, dus beoordelen op dit detail is vreemd.
Daarnaast zegt de opmerking over de dadergroep niets over het zien van slachtoffers, of het belang daarvan, net als dat de stelling “de autoverkoper ziet de meeste rode auto’s” niet uitsluit dat hij ook de meeste groene auto’s ziet.

Wat “wereldvreemd” is aan de rechtspraak, is dat rechters geleerd hebben om gebeurtenissen niet direct vanuit hun gevoel te beoordelen. Laat iets aangrijpends zien op televisie over een ernstig misdrijf, en iedereen weet vanuit zijn gevoel al wel wat de dader verdient. Dat is niet eerlijk, want je kent de feiten niet op dat moment. Je hebt alleen een verhaal gehoord.

Je kan pas op de stoel van de rechter gaan zitten als je alle stukken gezien hebt en afgaand op de reacties bij nieuwsberichten lezen mensen zelfs de uitspraak niet even na, voordat ze hun verontwaardiging spuien. Wat mij betreft mag dat wat minder.

Redactie De Uitspraak
Folkert Jensma

Nieuws uit de postkamer:
- zes reacties verwijderd wegens taalgebruik, gebrek aan samenhang, persoonlijke aanvallen etc.
- vier reacties staan in de wacht en worden gepubliceerd, mits ‘anthony’, ‘wim en ‘mieke’ hun achternaam alsnog opgeven. en ‘paardestaart’ zijn of haar echte naam wil opgeven. via het reactieveld hieronder.

rob zijlstra

Citaat uit de toespraak van Corstens: ‘Het begint er volgens mij mee dat rechters hun beslissingen steeds goed zullen moeten motiveren. Zij zullen moeten uitleggen waarom zij een bepaalde beslissing hebben genomen.’

Dat is wel heel mooi gezegd, maar wat is de praktijk?

Op een vast tijdstip in de week doet de meervoudige kamer van een rechtbank uitspraak in strafzaken die twee weken eerder op zitting zijn behandeld. Er worden op dat vaste tijdstip vier, vijf, acht vonnissen uitgesproken. Soms is de verdachte daarbij aanwezig, maar meestal niet. Soms is de advocaat er, maar ook lang niet altijd. Vaker is de zittingszaal leeg.
Met een beetje geluk is er een rechtbankverslaggever aanwezig die luistert.

Het vonnis wordt (bijna) nooit integraal voorgelezen. Meestal blijft het bij de korte mededeling welke tenlastegelegde feiten wel en niet kunnen worden bewezen, hoe de bewezen feiten worden gekwalificeerd (afpersing of diefstal met geweld, poging tot doodslag of toch mishandeling) en vervolgens welke straf de rechtbank passend en geboden vindt.
Er zijn rechters die hier een vlot en samenhangend verhaal van kunnen maken, er zijn ook rechters die zich hakkelend door het vonnis heen worstelen, er blijk van geven de zaak inhoudelijk niet te kennen en soms vergeten te vermelden dat een deel van de opgelegde straf voorwaardelijk is.

Zo worden in tien minuten tijd vier, vijf, acht vonnissen uitgesproken, soms ook afgeraffeld. De rechtbankverslaggever vindt dat vaak niet heel erg; over tien minuten begint immers zijn volgende zaak. En wil hij echt van de hoed en de rand weten weten, dan belt hij de voorlichter die het vonnis op papier naar de perskamer brengt of op de mail zet.

Alleen in grote zaken – dat zijn doorgaans zaken met veel media-aandacht, nog geen drie procent van alles – worden de vonnissen op rechtspraak.nl gepubliceerd. Maar negenenveertig van de vijftig keren verdwijnen vonnissen door een meervoudige strafkamer uitgesproken – hoe goed ook de motivatie is – ongelezen in de archieven van de rechtbank.

Het begint er volgens mij mee dat rechtbanken alle vonnissen op een toegankelijke wijze publiceren, al dan niet met een samenvatting en vooral ook toegankelijk zonder dat de geinteresseerde lezer over een LJN-nummer hoeft te beschikken.

De rechtbank van Groningen – als voorbeeld – publiceerde dit jaar actief over zes mk-vonnissen van de tot nu toe ruim 250 behandelde meervoudige strafzaken. Dat is niet zo veel. Het ging ook zes keer over moord dan wel doodslag, nou net een van de minst voorkomende strafbare feiten in Groningen.

Rechters kunnen wel uitleggen en goed motiveren, maar als (bijna) niemand luistert, is het als water naar de zee dragen.

Tot slot nog dit.

In zijn toespraak zegt Cortsens dat vonnissen ook begrijpelijk moeten zijn, begrijpelijk vooral ook voor niet-juristen. Op dat punt laat Corstens een beetje zijn oren hangen naar de papegaaien. Vaak wordt beweerd dat rechtbankvonnissen onnavolgbaar en ingewikkeld zijn. Maar volgens mij wordt die stelling vooral gebezigd door hen die nooit een vonnis lezen.
In de meeste vonnissen staan weinig woorden Spaans, veel vaker staan vonnissen garant voor rooie oortjes.

Rob Zijlstra
rechtbankverslaggever, Groningen.

Liudger Silva

Helaas krijgt de rechter van de boven hem/haar geplaatste managers niet de tijd om te goed te motiveren. Ze moeten een X aantal zaken in Y tijd afhandelen. Stroomlijnen met een mooi woord.
Resultaat: niet rechters motiveren, maar griffiers af anderen. De rechter zelf heeft de tijd niet.
Nog een gevaar hiervan: de rechter kan men eventueel wraken, maar wat als de griffier andere belangen heeft?
Zo kan het voorkomen, dat de rechter ongeveer een uitspraak doet ter zitting, maar dat het vonnis haaks hierop staat: het blijkt, dat een stagiair dit vonnis had geschreven en de rechter dit klakkeloos had overgenomen.