Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Uitspraak 29: Moet iedere fotograaf toestemming vragen?

Moeten professionele fotografen voortaan voor iedere foto die ze maken en willen bewaren toestemming vragen? Met commentaar van NJB-redacteur Corien Prins en NJB-medewerker Remco Nehmelman

De Zaak. De afdeling verloskunde in een Grieks ziekenhuis staat een fotograaf toe iedere pasgeborene te fotograferen, om afdrukken aan de ouders te kunnen verkopen. Dat gebeurt eind maart 1997 ook met Anastasios. Dit jongetje ligt echter om medische redenen in een steriele ruimte, waar alleen medisch personeel toegang heeft. De fotograaf stapt er ook binnen. De ouders vinden het fotograferen achteraf een risico voor de zwakke gezondheid van hun zoon en bovendien een schending van zijn privacy. Ze vragen de negatieven terug. Maar de kliniek weigert – het kind zou nog te klein zijn om privacy te kunnen claimen, de foto’s waren alleen bedoeld voor de ouders en niet voor verdere publicatie. De ouders verliezen in Griekenland alle procedures en in 2002 het Europese Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg een oordeel.

Welke mensenrecht is hier in het geding?

De procedure draait om privacy, artikel 8 van het Europese verdrag voor de rechten van de mens, waarvan de uitleg ook voor Nederland directe gevolgen heeft. ‘Een ieder heeft recht op respect voor zijn priveleven, zijn familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn correspondentie.’

En werd Anastasios’ privacy ook geschonden? Het Hof herhaalt dat privacy een breed begrip is, waaronder het recht op bescherming van je eigen identiteit valt. Een afbeelding ‘onthult je unieke karakteristieken’ en ‘omvat een van de belangrijkste kenmerken van je persoonlijkheid’, zegt het Hof. De effectieve bescherming van het recht om je afbeelding te controleren ‘veronderstelt verkrijgen van toestemming op het moment waarop de foto werd genomen en niet alleen wanneer eventuele publicatie aan de orde komt’. Daaronder valt ook ieders recht om zich tegen het nemen van een foto te verzetten, tegen het bewaren ervan en het reproduceren. Het belangrijkste in deze zaak vindt het Hof dat de foto’s ook tegen de zin van de ouders werden bewaard. De Griekse rechters hebben het recht op privacy van het jongetje onvoldoende beschermd. Griekenland verliest de zaak. De ouders krijgen 8000 euro schadevergoeding.

Heeft dit oordeel gevolgen voor Nederlandse media? Volgens mediarecht-advocaat Remy Chavannes wel. Hij schreef in zijn column op nu.nl dat ‘fotografen in heel Europa voortaan eerst toestemming [zullen] moeten vragen voordat zij een medemens fotograferen ‘al is het alleen maar om afspraken te maken over het verdere gebruik van de foto.’ Dat is dus praktisch onuitvoerbaar, schrijft hij. Volgens hem kan ‘alleen al het zonder toestemming maken van de foto inbreuk maken op de persoonlijke levenssfeer’. Daarmee zou het geldende portretrecht op z’n kop zijn gezet.

Deze uitspraak reikt nog verder. ‘Hetzelfde geldt voor de opslag van gegevens, ongeacht verdere toegang daartoe door opsporingsautoriteiten.’ De EU-richtlijn die verplicht telecommunicatiegegevens 18 maanden te bewaren ligt nu bij de Eerste Kamer. Chavannes trekt uit dit arrest de conclusie dat die wetgeving niet (Europees) grondwettig is.

Lees hier de column van advocaat Chavannes. Het arrest van het Europese Hof voor de rechten van de mensin de zaak ‘Reklos et Davourlis c. Grece’ is hier te vinden.

Een handzame samenvatting van het portretrecht is hier te vinden. (De gevolgen van deze uitspraak zijn daarin nog niet verwerkt)

Reageren? Achternaam verplicht. Nuanceren en argumenteren verplicht.

Geplaatst in:
Civiel recht
Lees meer over:
EVRM
media
mensenrechten
vrijheid van meningsuiting

16 reacties op 'Uitspraak 29: Moet iedere fotograaf toestemming vragen?'

NJB-redacteur Corien Prins

Rémy Chavannes loopt wel erg hard van stapel met zijn conclusie dat fotografen voortaan, alvorens zij een foto van iemand maken eerst toestemming moeten vragen. Wat mij betreft terecht dat het Europese Hof in deze specifieke zaak de persoonlijke levenssfeer liet prevaleren boven de belangen van het ziekenhuis. Maar privacy is een grondrecht dat vorm en inhoud krijgt in een specifieke context. Kortom, in een geheel andere situatie kan het maken van een foto zonder toestemming wel degelijk nog steeds door de ‘privacy-beugel’. Bovendien, privacy is geen absoluut recht. Het zal in het geval van het maken en publiceren van foto’s iedere keer weer afgewogen moeten worden tegen de uitingsvrijheid (het belang van beeldverslaggeving) beschermd door artikel 10 EVRM. Overigens liet hetzelfde Hof al eerder duidelijk weten dat privacy soms moet prevaleren boven fotografen. Beroemd is de uitspraak van 24 juni 2004 naar aanleiding van de klacht van prinses Caroline van Monaco. Zelfs een publiek figuur als de prinses hoefde van het Hof niet knarsetandend, maar machteloos toe te zien dat foto’s over haar privéleven overal en nergens in de Duitse tabloids opdoken.

En wat betreft het lijntje dat Chavannes doortrekt naar de bewaarplicht van verkeersgegevens: dat is wel erg appels en peren vergelijken. Maar los hiervan. Het Europese Hof heeft de afgelopen jaren het recht op privacy wel degelijk van wat scherpere tanden voorzien. Ook wat betreft ongebreideld monitoren van internetgebruik, bijvoorbeeld wanneer dat gebeurd onder het mom van een belang als de (openbare) veiligheid. Illustratief is het arrest Copland v. United Kingdom van 3 april 2007, waarin het Hof concludeerde dat controle op e-mailverkeer en internetgebruik een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer is en derhalve altijd de toets moet doorstaan van legitimiteit, legaliteit en proportionaliteit. En voor wie nog wat andere voorbeelden van de scherpere privacytanden van het Hof wil zien: S. & Marper (over DNA-profielen en vingerafdrukken) en Liberty v. United Kingdom (over massaal opnemen, filteren en profileren van digitale communicatie), beide uit 2008.

Metin Yirtici

Ik vind -op dit moment- dat je het verkeerd bekijkt.
Er wordt hier een verkeerde vraag gesteld naar mijn idee. De vraag moet niet zijn: “Moet iedere fotograaf toestemming vragen?”, maar eerder: “Moet je de wensen van de gefotografeerde personen respecteren?”.

Ik vind niet dat je bij elk situatie het moet gaan vragen of ze het goed vinden of niet. Maar in situaties zoals deze, lijkt me het een verstandige keuze. Je bent niet alleen een fotograaf, maar ook een mens. Vergeet niet dat een ander dat ook is. En in een situatie als dit, dus wanneer een vader vraagt of je zijn kind niet wil fotograferen, moet je dat gewoon accepteren/respecteren. Plaats jezelf in de schoenen van de vader. Iemand wilt foto’s van jouw zieke kind maken en je bent er niet van gediend. Dan zou je ook klacht kunnen indienen.

Ik ben ook een fotograaf, maar niet een fotograaf zoals hem en verdien mijn brood op een andere manier van fotograferen.

Hugo Arlman

Een interessante uitspraak in dit verband is ook het arrest van het Amsterdamse Hof uit februari j.l. in de zaak van de jogster die zonder daarvoor toestemming te geven werd gefotografeerd. De foto werd via Hollandse Hoogte gepubliceerd in de Consumentengids.
In de NOVA-code hebben we geprobeerd het evenwicht tussen privacy en (praktische) persvrijheid te behouden door de volgende formulering: “Mensen zonder publieke functie wordt toestemming gevraagd voor herkenbaar optreden in beeld tenzij de context zodanig massaal en/of openbaar is – popconcert, voetbalwedstrijd, partijcongres, drukke winkelstraat e.d. – dat het vragen van toestemming aan individuele personen ondoenlijk is, terwijl aan de andere kant belangstelling van de media vaak te verwachten is.”
Met dit kriterium in de hand heeft de jogster zo op het oog recht van spreken maar het vegetarische Unox-meisje op Nieuwjaarsdag niet.

Tim de Booys

Zoals Folkert Jensma terecht opmerkt en in aanvulling op de bijdrage van Corien Prins, moet ook gewezen worden op overweging 42 van het arrest, dat Remy Chavannes kennelijk over het hoofd ziet.

Daar overweegt het Hof dat een bijkomende, maar “niet onbelangrijke”, omstandigheid is dat de negatieven door een derde worden bewaard tegen de uitdrukkelijke wil van de ouders worden bewaakt. Later wordt dit door het Hof zelfs tot “kernpunt” bestempeld. M.i. vormt juist dit feit de grond om schending aan te nemen. Gezien de nadruk die het Hof hierop legt, lijkt mij niet dat het Hof bij toepassing van de geformuleerde regel elk achterwege blijven (het vragen van) toestemming altijd als schending zal aanmerken.

Dit is ook te lezen in de formulering van de regel. Het Hof stelt namelijk dat “in principe en in omstandigheden vergelijkbaar met dit geval” op het moment van fotograferen toestemming gevraagd moet worden. Hieruit is al af te leiden dat de vraag of (voorafgaande) toestemming vereist was, afhankelijk is van het feitencomplex.

NJB-medewerker Remco Nehmelman, hoofddocent staats- en bestuursrecht

De meerwaarde van de geselecteerde uitspraak ligt in het gegeven dat het recht op de eigen afbeelding als zodanig wordt erkend en niet afhankelijk is van de vraag over de al dan niet openbaarmaking van de foto’s. Erkend wordt dat de eigen afbeelding onderdeel uitmaakt van het veelomvattende recht op privacy en gezinsleven zoals vervat in art. 8 EVRM. Het ‘redelijk belang’-vereiste in art. 21 Auteurswet (portret niet in opdracht gemaakt) is daarmee op losse schroeven komen te staan, waardoor de bewijslast in zekere zin wordt omgedraaid. Moest voorheen in de Nederlandse jurisprudentie de geportretteerde aantonen dat het ging om een redelijk belang aan zijn kant (commerciële aspecten of privacyaspecten), met de kennis uit deze uitspraak ligt de bewijslast onverkort bij degene die de foto’s neemt, dan wel heeft laten nemen of de negatieven van de foto’s in bezit heeft. Die persoon moet aangeven wat het belang is om de foto’s dan wel negatieven niet aan de geportretteerde terug te geven of te vernietigen. Een redelijk belang aan diens kant zou bijvoorbeeld kunnen zijn de nieuwswaarde die een foto of afbeelding heeft. Het blijft daarmee weliswaar een kwestie van belangenafweging, maar de lijn die het Hof in deze zaak heeft ingezet lijkt mij de juiste. Het mag duidelijk zijn dat de omstreden foto’s in deze zaak van een pasgeborene totaal geen nieuwswaarde hebben voor de samenleving, en enkel voor de naaste familie relevantie hadden; maar juist de ouders van de pasgeboren zoon waren tegen het nemen van de foto’s, met name ook vanwege het grote infectierisico dat hun zoon daarmee liep. Ten slotte is het goed te zien dat het Hof art. 8 EVRM steeds meer ziet als een rechtsbron. Een bron waaruit nieuwe belangen bescherming kunnen genieten. In die zin fungeert art. 8 EVRM als een soort rechtsbeginsel.

Gerrie Vis

Het is in de zaak van portretrecht zo dat foto’s gemaakt in een openbare ruimte zich hier aan ontrekken door het feit van de veelheid van mogelijkheden. Dit maakt dat het ondoenlijk wordt om vooraf toestemming te vragen.
Ook het bewaarrecht is met de opkomst van de digitale camera aan dit adagium onderhevig, gelet op het feit dat niet alles wordt bewaard en niet meer als negatief wordt opgeslagen.
Bij het betreden van de privesfeer wordt de zaak anders. Dan is het mogelijk om afspraken te maken waar en hoe de beelden worden opgeslagen. Dit met het oog op art. 8 EVRM. Dit zelfde verdragsartikel is bij de wetgever in ongenade gevallen door sociaalrechterlijke jurisprudentie. Er is wetgeving in de maak die van dit artikel weinig heel laat, tenzij betrokkene bereid is een hoge prijs te betalen in de vorm van verlaging of weigering van een uitkering van pensioen, AOW of andere uitkering.

Olga van Ditzhuijzen

Volgens mij gaat het in deze casus om een commerciële fotograaf, niet om een persfotograaf. Die laatsten moeten trouwens al lang toestemming vragen aan de ouders als ze kinderen op de kiek willen zetten. In elk geval is de stelling die in de krant zelf wordt geponeerd “Mag een persfotograaf zomaar iedereen fotograferen” misleidend; in dat geval botsen namelijk twee andere grondrechten, namelijk die van persvrijheid en privacy.

Erik Terwiel

Het hangt allemaal erg van de inhoud en de bedoeling van de foto af. Het zou onzinnig zijn om een fotografe, als zij op een drukke markt op zaterdagmiddag niet de markt zou mogen fotograferen, en aan iedere persoon in beeld toestemming zou moeten vragen. De individuen zijn niet rechtstreeks van belang voor de inhoud van de foto: het maakt niet uit wie er op staat, ALS er maar iemand op staat.
Bij portretten en andersoortige close-ups ligt dat wezenlijk anders. Het individu is daar de grondslag voor de foto. Of er ook commerciele motivering in het spel is, maakt dan niet meer uit, lijkt mij.

De actie van het Griekse ziekenhuis en de fotograaf geeft mij een ziekmakende knoop in de buik.
Het zou een goed idee zijn om in ziekenhuizen te verbieden te fotograferen.
Stel dat je een leuke carriere aan het opbouwen bent en je komt in het ziekenhuis je baas tegen ? Dat zou hetzelfde zijn als wanneer hij een foto, in het ziekenhuis genomen, in de krant ziet staan.
Of de fotograaf biedt je een leuke foto van je terminale moeder te koop aan ?

Wildchild

Ik was ervan overtuigd dat er verschillende wetten bestonden die de privacy garanderen van onze medeburger. Foto’s kunnen gemaakt worden zolang ze geen schade geven aan de gefotografeerde in vorm van smaad of ridiculiseren.

In Belgie (en andere landen) gaat het een beetje verder; waar zelfs een nationaal monument zoals het Atomium auteursbeschermd is en niet mag gefotografeerd worden zonder toestemming of betaling naar Sabam. Vroeger, was het een open cultuur waar veel schilderijen, tekeningen, foto’s en teksten gemaakt werden; die ons leren kennis maken met oude, nieuwe en uitgestorven culturen die we hebben meegemaakt.

Vrede, oorlog en leed zowel als blijheid, angst en passie worden getoond in een afbeelding die de tranen en blijheid van wel duizenden mensen kan opwekken… Dit soort van recht limiteert de toekomst enorm door het verleden te blokkeren; maar enkelen zullen foto’s maken van onze nationale monumenten terwijl er dozijnen foto’s verdwijnen onder de vorm van “piraterij”.

Zolang je in publiek bent, vind ik dat het een recht moet zijn om foto’s te KUNNEN nemen; net zoals de wet voorschrijft zolang het geen schade aanbrengt aan de eer van de persoon. Toestemming vragen bij bepaalde foto’s kan nooit kwaad, een ja kan je krijgen; een nee heb je altijd…

Daarnaast snap ik niet dat mensen vechten rond privacy voor een foto terwijl de privacy stelselmatig verdwijnt van onze overheden uit.

Hetgene in Griekenland gebeurd is, was tevens voor medische redenen waarvoor ze de zaak gewonnen hebben.

Olga van Ditzhuijzen

Sorry, kan niet nalaten om nog een reactie te plaatsen: een ziekenhuis is GEEN openbare plek, maar privéterrein. Een (pers)fotograaf heeft dus altijd toestemming nodig van de directie om te mogen fotograferen.
Overigens is een andere consequentie dat persfotografen niet eens meer ‘zomaar’ mogen fotograferen op een van de NS-stations (stel bijvoorbeeld dat een chaos is ontstaan omdat er vertragingen zijn of een ongeluk), omdat ook de NS “privaat” is en dus eerst een woordvoerder bereid moet zijn om toestemming te verlenen.

Beetje off topic in dit privacy-debat, ik weet het, maar ik wil maar zeggen dat je in de openbaarheid (de joggende dame die in de Consumentengids verscheen) nu eenmaal meestal vogelvrij bent – zo trof ik mijzelf nog op behoorlijk onflatteuze wijze aan op een foto van vijf kolommen in de Volkskrant, gefotografeerd in het publiek op een filmfestival…. tja, de offers die we moeten brengen voor persvrijheid…
Dit geldt overigens ook voor portretten: een actrice die uitgebreid in de studio heeft geposeerd en vervolgens zichzelf onflatteus op de foto vindt staan in de krant, heeft [helaas!] geen poot om op te staan als ze deze foto wil tegenhouden – persvrijheid, journalistiek.

Hoe dan ook zit deze zaak in Griekenland dus compleet anders in elkaar, een (particuliere) fotograaf verkoopt kiekjes van baby’s in het ziekenhuis en wil geen afstand doen van zijn “auteursrecht”. Je kunt het vergelijken met de fotografie in Artis. Mogen die fotografen deze bestanden eigenlijk bewaren op hun datakaartjes? Vermoedelijk wel, het is namelijk hun creatie, hun auteursrecht – tenzij ze die contractueel hebben overgedragen aan Artis, wat wel zo zal zijn. Of, de cruciale vraag dus, zijn de foto’s EN de bestanden eigendom van de Artisbezoeker, op grond van het privacybeginsel en het portretrecht? Dan hoeft de bezoeker ze dus ook niet te betalen! Leuk weetje voor het volgende dierentuinbezoek.

h.j.tjemmes

hallo, Ik ben een amateurfotograaf die veel fotos van mensen buiten maakt. daar staan soms enkele of tientallen of zelfs honderden mensen op
Zo met het verslepen van de Calatrava brug door rotterdam. ik heb daar ook veel kijkende mensen er op staan, die horen bij die reportage.deze fotos staan nu op http://www.mijnalbum.nl
zou ik nu al deze mensen apart moeten vragen of ik een foto van hun mag maken?
dan kan ik geen fotos meer maken.
Zo maak ik ook fotos van mensen op bijvoorbeeld de markt, moet ik al die mensen toestemming gaan vragen?
dan kan ik wel ophouden met fotograferen.
Of kan ik wachten tot iemand bezwaar maakt en dan de foto onherkenbaar maken of verwijderen?

Wim van Gruisen

Hugo Arlman zegt:
“In de NOVA-code hebben we geprobeerd het evenwicht tussen privacy en (praktische) persvrijheid te behouden door de volgende formulering: “Mensen zonder publieke functie wordt toestemming gevraagd voor herkenbaar optreden in beeld tenzij de context zodanig massaal en/of openbaar is – popconcert, voetbalwedstrijd, partijcongres, drukke winkelstraat e.d. – dat het vragen van toestemming aan individuele personen ondoenlijk is, terwijl aan de andere kant belangstelling van de media vaak te verwachten is.”
Met dit kriterium in de hand heeft de jogster zo op het oog recht van spreken maar het vegetarische Unox-meisje op Nieuwjaarsdag niet.”

Ik neem aan dat hij met het Unox-meisje naar deze foto refereert: http://www.pauze.nl/uploads/pictures/cache/newsartimage_3124_428_9999_scl.jpg

En als hij inderdaad die foto bedoelt, dan heb ik toch moeite met die interpretatie van de NOVA-code. Het Unox-meisje doet dan wel aan een massaal evenement mee, “zodanig massaal en/of openbaar is – popconcert, voetbalwedstrijd, partijcongres, drukke winkelstraat e.d. – dat het vragen van toestemming aan individuele personen ondoenlijk is”, dat meisje is wel duidelijk het enige onderwerp van de foto, en niet zomaar een van de vele mensen op de achtergrond. Het is inderdaad ondoenlijk om toestemming te vragen aan *alle* mensen op de foto, maar eigenlijk best wel eenvoudig om in ieder geval de hoofdpersoon aan te spreken voordat haar weinig verhullende foto paginabreed in de Telegraaf en op internet wordt geplaatst.

T vd Werf

Het lijkt me simpel: een foto, genomen op prive terrein, of een foto, waarin de gefotografeerde persoon/personen het middelpunt/onderwerp van de foto is, mag gepubliceerd worden na toestemming.
Een foto van winkelend publiek, juichende menigte, en noem maar op, valt daar niet onder.
Vanwege de massa’s mobiele telefoons met camera’s om je heen, is de kans dat je op een plaatje komt dan zo wie zo groter.
Als je niet gezien wilt worden, moet je binnen (kunnen ) blijven.

gustave claessens

ik vind dat iedere fotograaf toestemming moet vragen.
mij maakt het niet uit of dit een amateur is, of een persfototgraaf.
over het algemeen vind ik fotografen erg arrogant en eigengereid bezig, tonen weinig respect voor gefotografeerden.
dat ze het auteursrecht claimen van een foto is ook niet altijd zo vanzelfsprekend (opdrachtgever is altijd degene die dit recht heeft)
daarnaast exploiteren sommige fotografen hun werk, zonder dat de gefotografeerde hier in deelt.
Het zou van goed respect getuigen als fotografen vooraf altijd vragen of de persoon gefotografeerd mag worden en ook daarbij uitleg geven van de reden van deze actie en hoe het met de eventuele exploitatie gaat.
ik denk dat veel fotografen niet eens weten hoe overrompelend en ingrijpend hun activiteiten overkomen op anderen.

Reinier Bakels

Afgelopen maandag, toen het schitterend weer was, zat ik mij op het dek van een rondvaartboot te ontspannen na een vermoeiend congres, hier ergens vlak over de grens.
Tot mijn schrik liep daar ook een camerateam rond, en het volle uur dat de rondvaart duurde bleven deze lieden daar rondcirkelen. Ik heb geen zin op TV te komen. Waarom niet? Dáárom niet! Dat heet privacy, en privacy behoeft geen reden.
Maar journalisten koesteren een agressief “vrijheid van nieuwsgaring” ethos waarvoor de belangen van de gefotografeerden/gefilmden al snel meten wijken.
Het optreden op een (buitenlandse) TV zender is misschien nog minder erg dan de overlast van het grote “oog” van de camera dat je voortdurend begluurt.

R.Spruit

Ik ben lid van een fotografie hobby forum.
Als amateur fotograaf maak ik ook vaak foto’s van mooie koppies en mensen “in het wild” en bij voorkeur onbemerkt.
Wel vraag ik later instemming en maak dam de verplichte posefoto’s.

Hiermee ga je bewust altijd richting die privacy grens.

Kern van de zaak was, is en blijft : Als we met enige omzichtigheid en zorgvuldigheid opereren, is er niets aan het handje en hoeven we niet alleen maar modellen in te huren of geposeerde mensen te fotograferen
Ik vraag mezelf altijd af of ik mijzelf of moeder of vrouw wel zo gefotografeerd wenst te zien en in die situatie.
Hou je jezlef hier aan en je hebt en volgt een redelijke richtlijn lijkt me zo.

En dan denk ik dat het zinnig is snel met duidelijke jurisprudentie te komen die niet zo zaak specifiek is als hier het geval is, maar ook echt handvatten heeft in het gewone dagelijkse leven.

René Spruit

PS;
Tevens wil ik vragen of het goed is dat ik de uitleg aangaande de privacywetgeving in zijn geheel op mijn Fotoclub website mag plaatsen, natuurlijk met bronvermelding. Dit om ook hier bewustwording te vergroten. Het gaat hier om
http://forum.belgiumdigital.com