Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Uitspraak 16: Dwangarbeid in het gemeenteplantsoen

park2.jpgIs een werkloze met een uitkering die verplicht moet schoffelen bij de gemeente slachtoffer van “dwangarbeid”? Of vervult hij een normale burgerplicht?

Met een reactie van Guus Heerma van Voss en Inge van der Vlies van het Nederlands Juristenblad

De zaak. Een werkloze man protesteert bij de bestuursrechter tegen een strafkorting van 40 procent op zijn bijstandsuitkering gedurende een maand. Die is hem opgelegd omdat hij weigerde mee te doen aan de verplichte werktraining van de gemeente Arnhem. Het werk bestond uit schoffelen en wieden of het in- of uitpakken van lijmtubes. De man moest zo arbeidsvaardigheden opdoen zoals op tijd komen, omgaan met collega’s, opdrachten aanvaarden. De gemeente wil zo zijn ‘afstand tot de arbeidsmarkt’ vaststellen.

Het juridisch conflict. Het stadsbestuur van Arnhem zegt dat ieder die een beroep doet op de wet Werk en Bijstand hieraan moet meedoen. Doel: sociale activering en arbeidsinschakeling. De vakbond Abva-Kabo zegt namens de werkloze dat diens mensenrechten worden geschonden, in het bijzonder artikel 4 van het EVRM, het Europese Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden. Dat hij tot werk wordt gedwongen dat ver onder zijn niveau ligt. En dat er niet naar zijn persoonlijke situatie is gekeken. Op straffe van verlies van inkomen moet hij verplicht werken. Dat is arbeid onder fysieke of psychische dwang en derhalve volgens twee internationale verdragen verboden dwangarbeid. Ook als hij daar toestemming voor gaf, bijvoorbeeld door een contract te tekenen.

Is verplicht schoffelen bij de gemeente dwangarbeid?
De rechtbank vindt dat zo’n trainingscentrum een redelijk, binnen de democratische rechtsorde passend middel is om werklozen aan het werk te krijgen. Verplicht kiezen tussen schoffelen of inpakken is “in z’n algemeenheid” niet als dwangarbeid te zien. Ook was meedoen voor deze burger geen excessieve belasting en ook niet “disproportioneel” hoewel hij kennelijk beter gekwalificeerd is. De rechtbank sluit niet uit dat hij enig voordeel had kunnen hebben. Maar als hij eerst een maand of drie had meegedaan en daarna voortzetting had geweigerd was dwangarbeid wel denkbaar geweest. Maar dan moet het wel ‘volstrekt duidelijk’ zijn dat de werkloze niet sneller aan een baan zou komen als hij blijft schoffelen.

Maar desondanks ….
Krijgt de gemeente ook nu geen gelijk. Je mag niet zomaar iedere bijstandsgerechtigde een overall aantrekken met de mededeling ‘dat is goed voor u’. Deelname is in zijn algemeenheid geen normale burgerplicht, zoals de gemeente betoogde. In de wet wordt aan de uitkering niet de plicht tot (onbetaalde) arbeid verbonden. Wie te horen krijgt dat niet meedoen leidt tot verlaging van de uitkering zit wel degelijk in een dwangpositie. Zeker omdat de uitkering al op het niveau van het bestaansminimum zit. Er is ‘manifeste ongelijkheid’ tussen gemeente en burger. Dwangarbeid mag dan overdreven zijn, een “werkervaringsovereenkomst” mag je zoiets ook niet noemen.

Moet de gemeente dan maatwerk bieden?
Ja, althans meer dan nu is gebeurd. In de wet staat volgens de rechter dat zo’n trainingsprogramma “noodzakelijk” moet zijn om de werkloze weer aan een baan te helpen. Het “zonder meer” verwijzen van iedere werkloze naar het “uiterst beperkte” aanbod van schoffelen of inpakken is niet genoeg. In dit geval was bovendien duidelijk dat deze aanpak voor deze persoon niet nodig was.

Lees het arrest hier, de samenvatting van de rechtbank hier en het verzoekschrift van de advocaat hier

Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht

Geplaatst in:
Bestuursrecht
Lees meer over:
EVRM

19 reacties op 'Uitspraak 16: Dwangarbeid in het gemeenteplantsoen'

Inge van der Vlies, hoogleraar staats- en bestuursrecht

De rechtbank merkt op dat er in beginsel geen sprake is van dwangarbeid in de zin van de internationale verdragen. Betrokkene hoeft immers de arbeid niet te verrichten, maar kan gewoon ander werk gaan doen. Dwang kan echter ook een andere vorm aannemen. De rechter onderzoekt genuanceerd in welke mate de vrijheid van betrokkene wordt aangetast bij het sluiten van de werkervaringovereenkomst en de uitvoering van het programma. Het weigeren van de overeenkomst of de weigering het programma te volgen komt de betrokkene te staan op een korting van 40%, terwijl de bijstandsuitkering al een minimumuitkering is. De korting wordt gelijkgesteld met een straf, ook al heeft zij technisch gezien geen punitief karakter. De keuze om het werk al dan niet te verrichten kan onder de dreiging van zo’n maatregel niet meer in vrijheid worden gemaakt. Daar hij aan de andere kant mogelijk voordeel heeft van het volgen van het traject, vindt de rechtbank niet dat het verrichten van werk gedurende een beperkte tijd disproportioneel is. Van verplichte arbeid in de zin van het verdrag is daarom toch geen sprake.

Daarmee is de zaak nog niet klaar. Interpretatie van de Nederlandse Wet werk en bijstand leidt tot een andere uitkomst. Die vraagt maatwerk en dit aanbod van de gemeente is standaard en past niet bij het klantprofiel van betrokkene. Daarbij is ook van belang dat bij de totstandkoming van de wet is gezegd dat het aanbieden van werkervaring niet mag dienen als budgetvriendelijke oplossing voor het doen verrichten van maatschappelijke activiteiten waarvoor geen of onvoldoende publieke financiering voorhanden is. Dat riekt naar dwangarbeid. Bij goede toepassing van de wet wordt de verplichting tot dwangarbeid vermeden. Dat wordt door de rechter gelukkig precies getoetst. De rechtbank legt de bewijslast bij de gemeente. Zij moet aantonen dat het aangeboden programma op het individu is toegewezen. Past de gemeente de wet niet goed toe, dan kan betrokkene niets worden verweten. Als er onder omstandigheden toch een maatregel moet worden opgelegd, moet dat zeer zorgvuldig gebeuren. Al is korting dan geen punitieve sanctie, zij is er wel mee gelijkgesteld. Het opleggen van dergelijke maatregelen stelt, terecht, eisen aan de gemeente en de rechter.

Guus Heerma van Voss, hoogleraar sociaal recht

De laatste jaren wordt weer actiever werk gemaakt van het inzetten van werklozen, met name in de bijstand, met het oog op terugkeer in het arbeidsproces. De reden daarvoor is dat in het verleden deze mensen veelal zelf werden geacht werk te zoeken en daarbij weinig begeleiding kregen. In veel gevallen staan met name de langdurig werklozen in de bijstand te ver af van de arbeidsmarkt om een reële kans te hebben om werk te vinden, bijvoorbeeld door het ontbreken van arbeidsritme, te weinig scholing, verslaving, onaangepast gedrag etc. Voor deze groepen zijn programma’s opgezet om toch een inschakeling, al dan niet in lichte vorm, in het arbeidsproces te bereiken. Daarin zit uiteraard een dwangmatig karakter, maar daar staat tegenover dat zij ook een uitkering ontvangen waar iets tegenover mag staan. Dit is tegenover de samenleving beter te verantwoorden als er ook een tegenprestatie wordt geleverd, al is het maar in de vorm van het leveren van een inspanning. Daarnaast is er het punt dat het voor de betrokkenen zelf zinvol kan zijn om op deze wijze een maatschappelijke functie te vervullen en dat zij lang niet altijd in staat zijn om dit zelf vooraf te onderkennen. Dit is natuurlijk paternalistisch, maar het gaat hier wel vaak om mensen met een zeer beperkt vermogen om hun situatie reëel te beoordelen.

De uitspraak van de rechtbank maakt nu duidelijk dat deze programma’s te verenigen zijn met het verbod op dwangarbeid. Wel is een voorwaarde dat het gevraagde in verhouding staat tot het probleem. En daar ontbrak het in de onderhavige zaak aan. Je kunt niet zo maar iedere bijstandsgerechtigde naar een project sturen waarbij hij moet gaan schoffelen of inpakken. Eerst moet gekeken worden of hij passend werk kan vinden. Vormen van ‘werkverschaffing’ zijn met name van belang bij mensen die nauwelijks inzetbaar zijn of die niet bereid zijn mee te werken. Om dat vast te stellen, moet eerst individueel worden bekeken wat de mogelijkheden van betrokkene zijn, In de hier berechte zaak betrof het iemand die wel wilde meewerken aan inschakeling in het arbeidsproces, maar die een niet op hem toegespitste behandeling kreeg. We kunnen hieruit de les trekken dat ook gemeenten soms nog ervaring moeten opdoen bij het juist toepassen van de mogelijkheden. Het is van belang om zaken individueel te beoordelen en maatregelen toe te spitsen op de persoon die het betreft.

Frank Lenssen

Interessante discussie, die niet alleen in Nederland speelt. Naar ik meen is in Duitsland onlangs ‘jede Arbeit zumutbar’ geworden (kortom: het begrip ‘passende arbeid’ vervalt, maar zó durft men het weer niet te formuleren, waarschijnlijk omdat het zo te eerlijk geformuleerd wordt).
De politieke trend naar ‘tewerkstelling’ (ja, Hitler deed dat, en Haider wilde dat; maar waarom een passend begrip taboeïseren?) heeft ook in Nederland voet aan de grond gekregen – hoewel staatssecretaris van Sociale Zaken Aboutaleb juist vanmiddag in het vragenuurtje weer op ‘individuele maatvoering’ aandrong.
Persoonlijk vind ik de voorbeelden die ik vernomen heb, waaronder het voorliggende uit Arnhem, verschrikkelijk. De eenvoudigste boerenknecht uit voorbije eeuwen, die tegen kost en inwoning werkte, zal tóch nog meer het gevoel hebben gehad dat zijn arbeid zinvol en gekozen was, dan iemand van vandaag, wellicht hoog opgeleid, die lijmtubes moet inpakken en zich onderhouden met collega’s die van een ander niveau zijn. Ja, je kunt vijf minuten over GTST of een wedstrijd in de kelder van de Jupiler League kletsen, maar niet acht uur per dag. Als dit ‘toeleiding naar de arbeidsmarkt’ moet heten, dan is mijn naam Jan Klaassen. Nee, het is een cynische dwangpolitiek die hier toegepast wordt, met de afschuwelijke bijbehorende leugens en eufemismen – mutatis mutandis hoogst populair in terreurdictaturen, trouwens (Noord-Korea?).
Ikzelf zou bij het bovengenoemde werk binnen twee weken knettergek zijn – en de gedachte dat het dít zou moeten zijn, of geen wonen en eten (=bédelen), zou mogelijkerwijs tot suïcidale gedachten leiden.
Nee. Het is, hoe je het ook bekijkt, dwangarbeid. Geestdodend, tegen ultralage vergoeding, en inclusief de chantage met de dreiging van onmisbare levensvoorwaarden.
Alleen Schreibtischtäter kunnen zoiets uitvoeren: je hebt geen empathie, en doet alleen wat de regels zeggen. Rechtse bedenkers en hun vazallen praten dan graag over ‘eerbaar, nuttig werk’, of over ‘wie niet werkt zal niet eten’, of in het onderhavige geval: ‘een mooie toeleiding naar de arbeidsmarkt’. Engelse auteurs op een ander board dat ik bezoek zeggen in zulke gevallen: ‘bollocks!‘. En gelijk hebben ze.

Frank Lenssen

(oeps: ik bedoelde: chantage met de dreiging met het afnemen van onmisbare levensvoorwaarden.)

Bennie Beck

Deze zaak handeld dus over mij en ik wil u danken voor (eindelijk) ook eens genuanceerde behandeling van een schrijnende problematiek

maar zal er iets veranderen?

of moet ik door tot het EVRM?

Bennie Beck

Louis van Overbeek

In de Arnhemse dwangarbeidzaak heeft de rechter de eiser in het gelijk gesteld vanwege strijd van de hem oplegde ‘maatregel’ met de Nederlandse wet, i.c. de nieuwe Nederlandse bijstandswet, de in 2004 ingevoerde Wet Werk en Bijstand (WWB). De uitspraak zal grote gevolgen hebben voor zowel de Nederlandse gemeenten als voor bijstandsgerechtigden.

Echter aan erkenning van het feit dat in deze zaak sprake is van strijd met internationale mensenrechtenverdragen (bijvoorbeeld met artikel 4, lid 2 van het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens, EVRM) en het feit dat eveneens de hele WWB zelf daarmee in strijd en dus onhoudbaar is – het pas echt interessante punt in deze kwestie – heeft deze rechter in lagere aanleg, waarschijnlijk mede onder druk van de reeds jaren in een toestand van arbeidsverdwazing verkerende politiek, zijn vingers niet willen branden en dus maar ‘gepolderd’.

Dit ondanks het feit dat dit principiële punt in de argumentatie van de eiser en diens vakbondsadvocaat wel nadrukkelijk was aangevoerd en in het vonnis ook wordt verklaard ‘dat er in het concrete geval wel degelijk sprake kan zijn van verplichte arbeid in de zin van de hierboven vermelde verdragsbepalingen’. Het is de vraag of de rechter in eventueel hoger beroep (in dit geval bij de Centrale Raad voor Beroep, CRvB) dit wel zal aandurven. Waarschijnlijk zal hierover pas bij mogelijke behandeling van de zaak voor het Europese Hof worden beslist. De eiser en diens advocaat hebben reeds aangegeven de strijd om deze principezaak zover te willen voortzetten, ook al zal deze in dat geval dan waarschijnlijk voortslepen tot 2011.

(Louis van Overbeek is freelance publicist en heeft zich van het begin af aan intensief met deze zaak beziggehouden)

R. Donker

Gericht aan de redactie van NRC handelsblad,

In het kader van het bericht dat een werkloze met een uitkering verplicht moet schoffelen volgens een gemeente word hier artikel 19 tot en met 20 van de Nederlandse Grondwet behoorlijk geschonden. Deze gemeente schend ook daarmee het Europees sociaal Handvest wat betreft de vrijheid van arbeiskeuze en het recht op een uitkering voor levensonderhoud.
Ik verblijf in Zwolle in een nachtopvang Nel Banninkhuis en overdag in de dagopvang Bonjour van het Leger des Heils en daar worden dak en thuislozen waaronder asielzoekers aan het werk gezet met papierprikken wat hun 5 euro per uur oplevert.
Dit onder het mom van sociale activering maar wat erop neerkomt dat zij de rotzooi op moeten ruimen die andere burgers op straat en in parken achterlaten.
Bij de opvang aan de Pannekoekendijk worden daklozen verplicht om vanaf 9.30 tot 12.30 uur ook papier te prikken wat hun over 3 uur werk ook maar 5 euro oplevert en waarbij de daklozen constant worden gecontroleert of zij niet gaan zitten,zelfs in de stromende regen zijn zij verplicht om papier te prikken.
Deze verplichting word hun opgelegd met het CAD,leger des heils in samenwerking met de CDA wethouder Zorg en Welzijn en maatschappelijke opvang de de Hr. E. Dannenberg,voorheen directeur van het CMO Zwolle van het leger des Heils.
Ook in Zwolle opgericht het uitzendbureau Paurpus bv. voor de zogenaamde bijzondere doelgroepen waaronder dak en thuislozen vallen.
Daklozen worden verplicht om 4 dagdelen van elk 8 uur per dagdeel zware werkzaamheden te verrichten en krijgen daar per uur 50 eurocent voor.
Komt de dakloze niet opdraven voor deze werkzaamheden
dan word hij of zij gekort op de uitkering vor levensonderhoud of de uitkering word stopgezet.
De dakloze mag maximaal 20 euro per week verdienen bovenop zijn uitkering met dit gegeven dat daklozen maanden moeten wachten op toewijzing van een uitkering en waarbij een voorschot van 90% niet word toegekend op de uitkering tot de rechtmatigheid is bewezen.De eerste Kamer heeft besloten dat met ingang van januari 2007 de bijstandsgerechtigde recht heeft op dit voorschot voor levensonderhoud. Veel gemeentes houden zich niet aan deze verplichting
Het gegeven van de slavenarbeid bij Pauropus bv ligt bij de Vakcentrale FNV en Twwede kamerfracties maar er word niets mee gedaan.
Pauropus bv. is opgericht door ambtenaren van de afd. bijzondere doelgroepen Zwolle in 2004 en werd ondersteund en gesubsidieerd door het ministerie van SWZ.
Daklozen worden ook onbetaalt te werk gezet in en rondom de WRZV hallen voor het opbouwen van evenementen en de kerk op zondag en bardiensten op feestavonden en tijdens het zaalvoetbal door de stichting SSW die de halen beheert en de Hr. Joop van Ommen directeur van deze hallen die hij huurt van de gemeente Zwolle en waar deze Joop van Ommen al jaren bewwert dat hij een praktisch opgeleid hulpverlener is met verstand van de psychiatrie en zogenaamd sociaalbevlogen is met het lot van dak en thuislozen maar waar het alleen omgaat om de subsidies voor eigen gebruik.
Dit is een algemeen publiek geheim dat ontkend word door het gemeentebestuur die de welzijnswet van 1994 niet heeft nageleefd mede omdat er geen toezicht is vanuit de Rijksoverheid op het autonoom beleid van gemeentes en waar de 43 centrumgemeentes die zich bezig houden met maatschappelijke opvang de niet geoormerkte specifieke uitkering voor de opvang voor andere doeleinden gebruikt hebben te controleren via de gemeentelijke rekenkamer commissies.
Christelijke partijen binnen het college van B&W en de gemeenteraden kennen de subisidies toe aan hun geloofsgenoten van de zogenaamde Christelijke Welzijnsorganisaties het leger des Heils etc. en hebben daar nog persoonlijke belangenverstrengelingen bij zoals werkgelegenheid en inkomsten zie webtitel:http://www.groephop.nl/zwolle.htm.
Uberhaupt is er in Zwolle geen 24 uursopvang met zorg en hulpverlening voor dak en thuislozen en word de opvang uitbesteed aan het Leger des Heils en een illegale opvang de Herberg achter de WRZV hallen in Zwolle waar de drie Zwolse woningcorporaties woonunits financieren met huurdersgeld en waar RIBW Zwolle e.o. beweert zorg en hulpverlening te bieden aan dak en thuislozen wat niet zo is en waar deze Herberg 153.000 euro ontvangt van de gemeente voor 15 slaapplaatsen.
Inlichtingen te verkrijgen bij de landelijke vereniging voor thuislozen te Amsterdam lvt@thuisloos.net en jettyalberts@home.nl de voorzitster van de LVT woonachtig in Emmen.
En de nachtopvang Nel Banninkhuis is niet geschikt voor verblijf en overnachting en waar de verwarming al maanden kapot is en waar de Inspectie voor de Gezondheidszorg niet komt controleren.
Groetjes R. Donker

J v Bijsterveld

Rechters ontbreekt het aan inzicht in de sociale wetenschappen. Neem dit simpele voorbeeld van een therapie om iemand zogenaamd meer kansen te geven op de arbeidsmarkt.

Een sociale wetenschapper zal meteen realiseren dat dit niet de intentie is. Immers een hogeropgeleide 3 die 3 maanden schoffelen op zijn CV heeft omdat hij onaangepast of lui zou zijn, vindt nooit meer een baan.

Je kunt hem net zo goed brandmerken zoals ze in de middeleeuwen deden. Hij komt de poort van arbeidsmarkt niet meer binnen.

Over 3 maanden kan hij een goedonderbouwde schade claim indienen. Probeer daar maar eens onderuit te komen. Je hoeft alleen maar zijn CV voor 10 werkgevers te leggen en kijken hoe ze reageren.

Als ik een rechter was dan zou ik het beoordelen vanuit de invalshoek van contractrecht. Dat reintegratiebedrijf belooft die man aan het werk te helpen. Je kunt zien dat dit niet de intentie is. Ze plegen dus contract breuk.

Emile Michel Hobo

Als ik verplicht werk moet doen heb ik helemaal geen tijd meer voor mijn eigen werk. Wil ik aantonen dat dit ook mijn werk is, dan is dit flink moeilijk. Als ik vraag of ik een competentie test of iets dergelijks mag doen, dan wordt mij medegedeeld dat ik een “normale gezonde jongen ben en dus alles moet aannemen dat mij aangeboden wordt”. Maar normale gezonde jongens kunnen ook niet alles. Ik krijg niet per definitie het recht om dit te bewijzen.

Pas als ik in het traject zit waar ze me in willen hebben mag ik de tests doen waar ik in het algemeen recht op heb om het juiste traject te bepalen. En dan nog wordt er naar de uitslag van de eigenlijke tests niet gekeken. Ze kijken alleen naar het antwoord op de eerste vraag van de test: mijn diploma (dat overigens op basis van compleet verkeerde aannames behaald is).

Het werk dat je wilt doen is niet iets waar je recht op hebt in Nederland. Het wordt je zelfs vaak van jongs af aan afgeraden. Je kan beter iets “maatschappelijk verantwoords” of iets dergelijks doen, zeggen ze dan. Dat zijn toevallig ook meestal de beter betaalde banen. Maar het feit dat je met iets dat je niet leuk vindt niet op een eerlijke manier geld kan verdienen komt niet bij die mensen op.

Wat mij betreft mogen mensen alleen nog maar het werk doen dat ze in volledigheid willen uitvoeren. Dan nemen ze ook niet iemand anders arbeidsplek in.

Anders dan dat dient er een herwaardering van alle beroepen te komen, waarbij alle mensen binnen alle beroepsgroepen zich gewaardeerd voelen. Niet om mensen alles aan te laten namen dat ze aangeboden wordt, maar om te zorgen dat allerhande “bestuurders” van nu gewoon weer het werk gaan doen dat ze horen te doen. Dan hoeven ze zich ook niet beledigd te voelen.

Rob Nuijten, Amsterdam

Een werkloze minister krijgt wachtgeld. Moet hij/zij ook gaan schoffelen?

Rob Nuijten, Amsterdam

Als de gemeente blijkbaar vindt dat het schoffelwerk gedaan moet worden voor het onderhoud van de stad, zou het betekenen dat er een echte baan voorhanden is en dat deze baan hoort te worden aangeboden bij het arbeidsbureau. Degene die dat werk doet kan je dus niet behandelen als een werkloze en minstens het minimumloon hoort te worden uitbetaald. Wanneer een ander beter geschikt is voor deze schoffelbaan vist de ‘werkloze’ achter het net, en hoort hij/zij een uitkering te krijgen. En geen schoffelbaan in te pikken van een ander voor wie die baan perfect is.

C. de Wijs

Het is duidelijk dat er een grijs gebied bestaat tussen dwangarbeid en de pogingen van de overheid om bijstandsgerechtigden aan het werk te krijgen, gezien de afhankelijkheid van bijstandsgerechtigden van die overheid. De pogingen om een gerechtigde aan het werk te krijgen moeten dus wel enig realiteitsgehalte hebben en toegespitst zijn op de betrokkene.
Welbeschouwd gaat het erom dat iemand een beroep doet op de publieke middelen (óns dus) om in zijn levensonderhoud te voorzien. Is het dan te veel gevraagd om daar iets tegenover te stellen, bijvoorbeeld door te proberen in een ritme te komen, zodat hopelijk de behoefte aan bijstand z.s.m. vervalt? In dat licht bezien gaat het mij te ver om bij verplichte deelname als hierboven meteen maar te spreken van dwangarbeid.
En als er voor een beter gekwalificeerde betrokkene geen alternatief voorhanden is (ondanks de welgemeende inspanningen van een gemeente daartoe, die dat zal moeten kunnen aantonen), dient het geestdodende inpakwerk in ieder geval het doel van een dagbesteding en een normaal leefritme. Een leven zonder wekker en vol met bankhangen (want je kúnt niet 40 uur per week sollicitatiebrieven schrijven) lijkt mij in ieder geval geestdodender, én schadelijker voor iemands kansen op de arbeidsmarkt.

Frank Lenssen

Ik ben blij met de reactie van Rob Nuijten (#11). Doet me namelijk denken aan het New York van burgemeester Giuliani. Van de ene dag op de andere werden duizenden vuilnisophalers (met een normaal salaris) ontslagen. Ze kwamen in de uitkering terecht. Maar als tegenprestatie werd van hen verlangd dat ze elk soort werk aan zouden nemen tegen die uitkering. Toen ze zuchtend ‘ja, laat maar horen’ zeiden, werd hen verteld dat er veel maatschappelijk nuttig werk in de vuilnisophaal te verrichten was. En doodleuk werden ze verplicht om hun oude werk voor de helft of minder en zonder verzekeringen en andere voorzieningen te hervatten. Dat is één van de mooie kanten van het radicale kapitalisme: je hoeft als bestuurder niets menselijks meer te voelen. De wet is de wet en de wet moet uigevoerd worden.

harald

@ Emile Michel Hobo
Ik vind dat je daar wat goed duidelijk maakt.

Alleen hebben de Reïntegratie bureaus allerlei beperkingen – maar zeker ook mogelijkheden.
Ze kunnen je eigenlijk overal plaatsen
maar daar waar het een bepaald niveau heeft
zal er een vereiste zijn.

Daarnaast zou iedereen werk moeten doen welke goed doet, en daarmee continuïteit ook gewaarborgd – alleen na een tijdje worden de kaarten geschud en moet iedereen weer wat anders gaan doen.
Door persoonlijke omstandigheden of markt veroorzaakte omstandigheden. Ik haat het net zo goed. Schoffelen is niet vormend – of je wordt er niet slimmer van? nee, niet echt, maar voor sommigen kan het meditatief zijn – en ik blijf voorzichtig in de benadering. Een keertje niet intellectueel bezig zijn kan ook heerlijk zijn. Sommigen trekken zich terug in een klooster. Anderen gaan een jaar in Afrika of om de hoek bij de daklozen zorgen.
Als die mogelijkheden er zijn en worden gecreërd en vervolgens aangeboden worden, lijkt me dat geweldig.

Wat is intelligentie?
Wat is capaciteit..

Piet Politiek

Voor zover ik kan nagaan zijn er heel veel mensen die werk doen dat ze niet aanstaat. Het verschil met dit voorbeeld uit de deze post is echter dat er een wet is welke je het minimum salaris garandeert – al het andere is onbetaald vrijwilligerswerk.

Ik begrijp dus niet goed hoe je het als dikbetaald reintegratie bureau kunt verkopen dat je mensen tegen een fooi zwart werk laat verrichten op straffe van een korting op het wettelijk vastgesteld minimum.

Zorgelijke ontwikkeling dus waar best eens wat meer op gesproken mag worden: Hoevaak komt dit voor ten lande, hoeveel mensen zijn hier de dupe van en welke organisaties maken zich hier schuldig aan?

Wat je als reintegratiebureau zou moeten doen is op basis van werkervaring en capaciteiten een persoonsgebonden traject aanbieden, vaak is dat niet meer dan het helpen bij het netjes opstellen van een CV, het evt. Organiseren van ‘banenmarkten’ en begeleiding bieden bij het sollicitatiegesprek. Bovendien vindt ik dat degelijke bureaus waarschijnlijk per saldo weinig tot niets opleveren; meet dus het rendement van deze bureaus op landelijk niveau en maak hun (non-)prestaties transparant.

Als je dan toch een financiele impuls wilt gebruiken, geef het dan een belonende structuur ipv een straffende structuur. te denken valt aan een

F.Munniksma

Laten we het eens over GELD hebben. Iedereen wakker?

Kort door de bocht en, ik geef toe, natte vinger in de lucht, kost ik de belastingbetaler als WWB-er (bijstand) pakweg 16.000 euro belastinggeld per jaar.

In mijn regio NW Fryslan is de “sociale” werkvoorziening, lees de dwangarbeidfabriek, Empatec verreweg de grootste werkgever met 1800 man personeel. Iedere Empatec werknemer kost de belastingbetaler 25.000 euro per jaar.

Ik kost de belastingbetaler als dwangarbeider dus aanzienlijk MEER dan als WWB-er. Merk op dat er minimaal 750.000 flexwerkers zijn in Nederland die er nu in hoog tempo uit worden geschopt. De WW bestaat niet meer dus deze mensen zullen massaal een beroep doen op de WWB. Willen we pakweg een half miljoen mensen door de Work First dwangarbeid molen halen? Kan een econoom eens uitrekenen wat dat kost?

Bart van Bemmelen

met verbazing de uitspraak gelezen, en met nog meer verbazing sommige reacties.

een inwoner met een bijstandsuitkering die naar een rechter gaat, bijgestaan wordt door een vakbondsadvocaat!!!!, om hij een werk-training weigert en gekort wordt.

In de context lees ik dat de heer Beck zich er gezien zijn opleiding te goed voor voelt om de schoffelen. Helaas is hij met zijn ‘opleiding’ niet in staat om in zijn eigen levensonderhoud te voorzien. Dhr Beck wil graag maatwerk.

Persoonlijk vind ik het onvoorstelbaar dat mensen niet in staat zijn werk te vinden, maar wel alles beter denken te weten.

‘zal ik door gaan naar het EVRM? nee, ga een naar een arbeidsburo.

De schrijnende problematiek is dat vele mensen een uitkering zien als inkomen. de luie hangmat in plaats van de springplank om weer deel te nemen aan de maatschappij.

Nog schokkender vind ik de reacties van sommige juristen. Bij de letter van de wet (wek en bijstand) hebben ze gelijk, maar er zit een filosofie achter. Die filosofie wordt te vaak vergeten bij juristen.

Waarvoor is de bijstand van origine bedoelt? en dient het doel de besproken casus? Heeft de heer Beck even wat hulp van de belastingbetaler nodig, zijn er voor hem mogelijkheden om dan maar ‘minder passend’ werk aan te nemen? is er in heel Arnhem geen enkele vacature vanwaar je zelf kan zoeken naar passend werk?

Het staat de heer Beck in zijn geheel vrij een bijstanduitkering te weigeren indien hij niet aan de voorwaarden wenst te voldoen. de gemeente betaalt, dus die bepaalt. In in casu is het de belastingbetaler die uiteindelijk betaalt en dus bepaalt. de belastingbetaler mag dat bepalen omdat hij de helft van de werkdag ‘dwangarbeid’ verricht om de uitkering van anderen te betalen.

belasting is dwangarbeid.

bennie beck

Geachte heer van Bemmelen,

Mag ik uit uw reactie concluderen dat u slechts de helft van uw belasting afdraagt?

Zoals u weet is dat volgens de wet niet toegestaan, elke jurist kan u dit vertellen, zij doen dit over het algemeen volgens de letter en verwijzen dromers door naar filosofen.

Bennie Beck

Bennie Beck

hierbij een fraaie visie van Paul Bordewijk

http://www.paulbordewijk.nl:80/artikelen/401