*

Ook advocaten kunnen dwalen :: nrc.nl

Ook advocaten kunnen dwalen

door

De uitspraak van de dag komt voor rekening van Harm Brouwer, voorzitter van het College van procureurs-generaal, vanochtend bij het jaarcongres van de Orde van Advocaten in Den Bosch. „Waarom is er van uw kant geen evaluatie gekomen van Schiedam of van Lucia de B.? Is het vanuit uw taak in deze zaken, echt allemaal zo goed gelopen als het geroffel op de borst en uw verwijten aan OM en rechtspraak in de media, doen geloven?”

En inderdaad Brouwer heeft met de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken getracht alle lijken uit de kast te halen. Er is een duur verbeterprogramma voor officieren gekomen. De rechtbank Rotterdam en het Hof Den Haag hebben aan zelfonderzoek gedaan. Maar de advocatuur?  Die deed (nog) niets.
Landelijk deken Willem Bekkers besteedde er in zijn rede ook een passage aan. Hij wil een ‘gemeenschappelijk’ gewetensonderzoek: hoe het zover heeft kunnen komen. „Ze moeten uitzoeken hoe het zover heeft kunnen komen en vooral: hoe we dat in de toekomst kunnen voorkomen! Dat betekent: gewetensonderzoek in eigen huis.”
Dat belooft dus wat. Althans, dat valt te hopen.

Vindt U ook dat advocaten hun aandeel in justitiële dwalingen moeten onderzoeken?

Reageren? Argumenteren en nuanceren verplicht. Volledige vermelding van naam.

Geplaatst in:
Strafrecht
Lees meer over:
advocatuur

6 reacties op 'Ook advocaten kunnen dwalen'

j nivard

Het is aan de advocaat om de cliënt vrij te pleiten, je moet je natuurlijk terecht afvragen waarom een evaluatie achteraf wel tot duidelijke fouten, onvolledig heden etc komen en de advocaten op het moment dat het er toe deet hieraan voorbij zijn gegaan, althans niet overtuigend genoeg zijn geweest.

Is de huidige organisatie van de (strafrecht)advocatuur wel opgewassen tegen de huidig stand van zaken, technieken en wetenschap die noodzakelijk zijn bij een gecompliceerde rechtzaak. Wat we zien zijn vaak solistisch optredende top advocaten, maar de vraag is of dat wel de juiste gang van zaken is.
Is het niet noodzakelijk om ook de verdediging aan te pakken met een multidisciplinair team, in plaats van met een Top advocaat die de zaak moet zien te winnen. Hoe goed een advocaat ook is hij kan makkelijk de expert over het hoofd zien die op een cruciaal moment noodzakelijk is.

De huidige organisatie van de (straf) advocatuur is te zeer gericht op de inzet top advocaten en te weinig op de inzet van multidisciplinaire team.

J.L. Nijholt

“En inderdaad Brouwer heeft met de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken getracht alle lijken uit de kast te halen.” Ik laat deze zin op zichzelf staan, maar wilde dit graag verbinden met het hier ongenoemde plan van Justitie om nummerherkenning in te schakelen teneinde afluistering van vertrouwelijke gesprekken als tussen advocaat en cliënt door rechtsdienaren te voorkomen. Nu stelt de wet dat elke Nederlander geacht wordt de wet te kennen. Geldt dit dan niet in optima forma voor rechtsdienaren? Ik zie hier even af van het feit dat beide plannen een technische onmogelijkheid in zich sluiten, namelijk het voorkomen van een reeds plaatsgevonden hebbende misstap, voortvloeiend uit ofwel een gebrekkige kennis van de wet, dan wel een herhaald doelbewust negeren van de wet. (Namelijk het overtreden van de wet – door een rechtsdienaar! – en het vervolgens niet uitvoeren van de daarop staande wettelijke sanctie, waarbij ik bovendien voorbijga aan het feit dat dit niet tot vervolging van de overtreders wordt overgegaan.)

Mr. Dr. Astrid Klein Sprokkelhorst, juridisch adviseur en vertaler

Een collega heeft mij wel eens gezegd: er zijn twee soorten advocaten: slechte en hele slechte. Ook leden van de rechterlijke macht beklagen zich regelmatig over het matige niveau van de rechtsgeleerden die zij tegenover zich vinden: ‘Weinig kwaliteit, de goeden niet te na gesproken’. De ervaringen die ik zelf heb, zijn niet veel anders. Jongeren ontbreekt het aan kennis en juridisch inzicht, ouderen aan zin om zich nog werkelijk ergens in te verdiepen. Er worden veel fouten gemaakt, onnodig geprocedeerd en mensen gedupeerd. De cliënt/leek heeft daar geen erg in, maar betaalt wél het gelag én de (forse) rekening. De meester in de rechten is de rechten niet altijd meester. Het wordt tijd dat de advocatuur zich richt op méér kwaliteit, en dat geldt overigens niet alleen voor het strafrecht.

Muskens

De advocatuur.

Heel nodig op de schopstoel.
Wetgeving is hard nodig die het functioneren van de advocatuur aan strenge regels onderwerpt.
Ik pleit voor de invoering van het Duitse systeem voor vergoeding van de prestaties van de advocatuur.
In Duitsland is bepalend voor de hoogte van de vergoeding aan de advocaat de onderliggende waarde van de casus. In gevallen waar dat moeilijk is vast te stellen zoals bijvoorbeeld in verwaltungsrechtliche ( AWB ) procedures wordt door de rechter het belang en een geldswaarde van de zaak vastgesteld.
Op basis van deze onderliggende waarde bestaat een vaste vergoeding voor de advocaat. De client weet dus vrijwel vanaf het begin met welke kosten hij rekening dient te houden. Hoe vaak hij ook communiceert met zijn raadsman en ook onafhankelijk van de mate van inspanningen van de raadsman.

Mij dunkt een heel wat gezondere situatie dan zoals die bestaat in Nederland.
Iedere seconde telefoontijd wordt in rekening gebracht. Clienten wordt geadviseerd te procederen in zaken die volkomen zinloos zijn.
Mij werd door een advocaat van een zeer bekend kantoor in Nijmegen gevraagd “of ik een eigen huis had” Een vraagstelling die in het geheel niets met de casus van doen had. Wel echter met de vraagstelling hoe lang de advocaat kon procederen voordat de client blut was.
Hetzelfde kantoor verlangde een voorschot van Euro 2500,-, hetgeen door mij werd betaald. De opdracht luidde: Een brief naar de tegenpartij, daarna een Kort Geding. Volgens het adagium; degene die betaalt, bepaalt. De sluitende jurisprudentie werd aangeleverd. Van de zijde van de advocaat aarzelen, treuzelen, rekken. Na 4 weken was er nog steeds niets gebeurd, behalve dat er niet ter zake doende jurisprudentie werd opgeduikeld. Vervolgens besloot de begeleider van de ( nog jonge ) advocaat dat de zaak niet door hun kantoor zou worden gedaan wegens zogeheten “belangenverstrengeling”. Hoezo? Twee jaar eerder had deze begeleider een onderzoek voor het tuchtcollege gedaan tegen een andere advocaat. Een onderzoek dat niets met de actuele zaak te maken had.
Je zou zeggen. Niet gepresteerd, dan geld terug. Geen sprake van. Ook daar dus weer over procederen.
In Nederland is voor allen die niet zeer bemiddeld zijn of vrijwel op bijstandniveau leven wel haast onmogelijk te procederen.
De kosten van een advocaat zijn voor niemand buiten voornoemde twee categorieën op te brengen.
Een procedure voor een ontslagvergoeding van mijn partner ontaardde in het verleden in een rekening van de advocaat die 90% van de uiteindelijk verkregen ontslagvergoeding bedroeg.
Mijn stellige indruk is dat er in ieder geval in Nederland maar heel weinig behoorlijke advocaten zijn. Met behoorlijk bedoel ik, advocaten die hun zaakjes kennen, hun cliënten fatsoenlijk informeren, bij wet gestelde termijnen in acht nemen. Van deze categorie ken ik er maar drie.
De rest ???

G.J. Kemper, deken Amsterdamse Orde van Advocaten

Mijn spontane reactie op het voorstel van mr. Brouwer: Zinnig, goed idee. Vervolgens ben ik gaan nadenken. Zowel in de Schiedamse zaak als in die van Lucia de B. was er veel aanleiding voor parket, politie én rechters tot reflectie; het werd zeer waarschijnlijk dat er vanaf de aanvang van het onderzoek tot aan de einduitspraak denk- en onderzoeksfouten waren gemaakt, veroorzaakt door het nieuwe begrip “tunnelvisie”. Dat dwingt tot onderzoek.
Zijn er van advocatenkant fouten gemaakt of is aannemelijk dat het beter had gekund? Ik las indertijd het over de Schiedammer parkmoord opgestelde rapport en kwam er niets in tegen dat mij de indruk gaf dat advocaten steken hadden laten vallen. In de zaak van Lucia de B. ben ik zijdelings bij een uitloper van deze kwestie betrokken geraakt en vanaf dat moment geïmponeerd geweest door de inspanningen van advocaten én deskundigen om de juiste informatie ter tafel en over het voetlicht te krijgen. Daar zijn zij onvermoeibaar mee doorgegaan nadat de zaak was uitgeprocedeerd en vele anderen – begrijpelijk – het hoofd in de schoot zouden hebben gelegd.
Ik begrijp niet goed waarom mr. Brouwer advocaten in de eigen misère wil meenemen, want daar komt zijn suggestie eigenlijk op neer. Wat natuurlijk wél juist is, is dat advocaten altijd kunnen leren en ook móeten leren. De Orde bevordert dat door permanente educatie verplicht te stellen waarbij langzamerhand maar nog onvoldoende ook ‘peer review’ wordt gepropageerd. De twee dossiers zouden goed studiemateriaal kunnen vormen, zeker voor advocaten. Bovendien zou er misschien uit kunnen blijken dat er geen serieuze ‘equality of arms’ bestaat, in grote zaken waar een verdachte niet in staat is het eigenlijk benodigde team van advocaten en andere experts op de been te krijgen.

G.J. Kemper

g.deforce,ing

Europa gaat kapot aan advokaten.Iemand die toetreedt tot de orde van advokaten moet toch een eed afleggen van eer en deugd.Toch zijn er veel advokaten die schatrijk geworden zijn met crimineel geld en of zwart geld.Waarom niet zo snel mogelijk “no cure no pay” invoeren. In Belgie raadt men de studenten aan als ze niet goed genoeg zijn om havenarbeider te worden dan maar te studeren voor advokaat.Waarom raadt men de mensen niet aan geen advokaat te nemen in gevallen dat ze de zaak zelf aankunnen.Iedereen heeft het recht zijn eigen zaak te verdedigen en daar mag het OM niet in dicrimineren door mensen met een advokaat eerst te nemen.Vroeger waren het de mensen die niet konden lezen en schrijven die in het dorp iemand voor de verdediging zochten die wel kon lezen en schrijven.En niet vergeten dat er veel mensen zijn die hun zaak beter kunnen verdedigen dan advokaten die de zaak niet hebben meegemaakt.