Je zou ook ‘I heart you’ kunnen roepen

Slim van de Paus om er nét voor Valentijnsdag mee op te houden. Tenminste, ik zie het wel echt als een signaal aan alle homo’s op leeftijd over de hele wereld: „Mannen, ik ben weer beschikbaar, stuur me maar een kaartje!”Het valentijnskaarten sturen: ik ken geloof ik niemand die dat wel eens serieus heeft gedaan. En met serieus bedoel ik: een anonieme kaart sturen aan iemand waar je verliefd op bent. Dus niet: mensen die al jaren een relatie hebben en dan nu ineens een half-ironische kaart sturen. Of, engheid der engheden: een moeder die haar zoon een kaart stuurt omdat ze ervan overtuigd is dat hij anders niets krijgt (kom er maar in, Freud!).

Valentijnskaarten sturen: ik ken geloof ik niemand die dat wel eens serieus heeft gedaan

Of misschien ken ik de echte Valentijnen wel, maar houden ze het verborgen. In Nederland hebben liefdesverklaringen namelijk vaak iets gênants. Onder invloed van Amerikaanse sitcoms is het wel iets gebruikelijker geworden, want daar wordt aan het eind van elke telefoongesprek „I love you” gezegd. (En nu ik het toch over sitcomtaal heb: vanwege de Cosby Show, waar om de haverklap „Cliff, can I speak to you in the kitchen?” werd gezegd, is het in Nederland salonfähig geworden om hardop te zeggen: „Kan ik je even onder vier ogen spreken?”)

Nederlanders verbergen grootse uitspraken het liefst in bijzinnen. „Heb ik je al verteld dat ik van je hou?”

Of ze nemen hun toevlucht tot een andere taal en zeggen: „I love you.” Dan komt het wat minder hard aan dan in je moedertaal.

Overigens zijn Amerikanen ook niet altijd bereid om elkaar meteen de liefde te verklaren. Te snel zeggen dat je van iemand houdt kan desastreus zijn voor een prille relatie. ‘Dropping the L-bomb’ wordt dat genoemd. Om de L-bomb te vermijden is het de laatste jaren onder jonge Amerikanen gebruikelijk om het woord ‘heart’ te gebruiken. „I heart you!” kunnen ze roepen.

Dan houden ze van je, maar love is nog te eng.

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief