Ik zat in de tram toen Ajax net gewonnen had, wat aanvankelijk een beetje eng was, want het was allemaal met veel springen en veel roepen: „En wie niet springt die is geen jood.” Maar al snel merkte ik:

Laat ik het nou eens niet over het Koningslied hebben. Want zelfs als ik dat zou willen (quod non): het valt, terwijl ik dit schrijf, niet te voorspellen of dat lied nou wel of niet teruggetrokken wordt, en of

Vroeger kon je woorden op twee manieren beaccentueren. Lange klinkers kregen een accent aigu: ‘Maar kun je mij nu één reden geven om het níét te doen?’ Korte klinkers kregen een accent grave: ‘Ècht? Maar wèrk je dan nog

Bij mij in de buurt is een sleutelwinkel met een bordje voor het raam waarop staat: ‘Fietsen worden echt verwijderd’. Je realiseert je door zo’n bordje ineens dat de droge mededeling ‘fietsen worden verwijderd’ normaal gesproken niet meer is

Er was een tijd dat mensen niet zo veel voelden. Daar hadden ze het te druk voor. Ze waren twaalf uur per dag in een fabriek aan het werk en ze voelden het alleen als er per ongeluk een

Strips hebben ons veel gegeven. Een van de verworvenheden is dat we sinds de strip creatiever zijn geworden met het nabootsen van klanken. In strips worden gebeurtenissen vaak gelardeerd met grote letters waarmee de klank van het gebeurde wordt

Zouden deze grapjes nog gemaakt worden op Nederlandse scholen? Je neemt je rekenmachientje en toetst 707 in. Als je je rekenmachine omdraait, staat er ‘lol’. Tel bij ‘lol’ nogmaals ‘lol’ op, en dan staat er omgekeerd ‘hihi’. Dit werkt

Ik mail ongeveer vier keer per dag: „Ik mail even met het volgende.” Ik kan deze zin niet meer aanzien. Toch kom ik er ook niet vanaf. Wat is er zo irritant? Ten eerste dat ‘even’. Ik bedoel waarschijnlijk:

Eindelijk, het was mooi weer. Een jonge vrouw kwam aan bij het terrasje, waar een vriendin van haar al zat. „Lekkerlekkerlekker!” riep ze al van verre. „Zoooo lekker”, antwoordde de vriendin, „ik dacht echt van mán ik ga gewoon