Nadat ik stop: Dus lach!
De mensen.. Fotocollage NRC / Raoul de Jong
Hallo lieve mensen! We waren er nog niet helemaal. Want Marseille bereiken was nooit het enige doel van deze reis. Door vanuit een ander perspectief te kijken naar mijn wereld, hoopte ik onderweg iets te vinden wat ik thuis niet meer zag. En nee, nee, dat was niet mezelf. Dus voor we definitief afscheid nemen, eerst nog even dit: De Conclusie.
‘Op de voet door Europa met een busje peperspray’ was een van de titels die ik voor deze serie bedacht, de dag nadat het duidelijk werd dat ik dit werkelijk zou gaan doen. Want net als toen ik naar Afrika vertrok, ging ik er half van uit dat ik onderweg zou worden vermoord. Toen door malariamuggen, nu door Europese freaks. En ik was niet de enige die daar zo over dacht. Vrienden hadden “intuïties”, voorgevoelens, vreemde dromen. Ik kreeg mailtjes van mensen van wie ik al in tijden niks had gehoord: wees voorzichtig! Pas op! Want maar heel weinig is enger dan de wereld om ons heen.
Toch vertrok ik, eigenlijk, met niks. Misschien met wat hoop, maar zonder peperspray, zonder voorbereiding, zonder slaapzak, zonder tent en zonder route. Ik was geheel afhankelijk van waar ik het meest bang voor was: De Ander. En dus lachte ik. Ik keek de ander in de ogen en liet hem weten hoe hard ik hem nodig had. En dat was het rare: vanaf het moment dat ik de deur achter me dichttrok lachte iedereen terug.
De dag dat ik vertrok. Foto NRC
Iedereen is aardig, overal. Iedereen heeft een verhaal, iedereen is interessant en van iedereen kun je houden, dat is wat ik deze reis begreep. We zijn allemaal familie. En wat we allemaal het liefste willen is samenzijn. Het enige wat je hoeft te doen om dat te merken is kenbaar maken dat dat zo is voor jou.
De Ander is niet onze vijand, hij is onze allergrootste kracht. We hebben hem nodig om groot te worden. Ik begreep het door te lachen. Naar alles wat er op mijn pad kwam. Door toe te geven hoe klein ik was. De rest gebeurde eigenlijk vanzelf.
Nu kan ik u in dit laatste stukje wel toegeven dat het normale leven inmiddels alweer een tijdje geleden begon. Er gebeurde elke dag wel wat tijdens deze reis, terwijl de stukjes maar eens in de twee dagen verschenen. En ja, ik heb het er best een beetje moeilijk mee gehad; alles wat ik deze reis begreep proberen vast te houden tussen de uitlaatgassen, de mobiele telefoons en de permanente belaging van de belastingdienst. Niet alles wat ik deze reis geleerd heb, is iets waar ik thuis per se wat aan had.
Inmiddels ben ik bij Gianluca in Parijs. Om precies te zijn: om 9.22 uur in een bed, achter mijn laptop, zonder ontbeten te hebben, met in de asbak mijn eerste sigaret, al drie dagen struggelend met dit stuk wat op woensdag af had moeten zijn. Op dit soort momenten is het niet heel duidelijk te zien wat deze reis nou werkelijk verandert heeft. Ik ben nog even ongedisciplineerd, nog even chaotisch en nog steeds niet gestopt met roken. Maar wat ik nu wel weet en toen niet, is dat dat er niet toe doet.
Het doel is niet om te functioneren als een geoliede robot. Het doel is om te leven. Dat doe je door de deur achter je dicht te trekken en te lachen. Want iedereen is aardig en het avontuur ligt op de stoep.
Dag lieve mensen. Ik hoop dat jullie weten hoe blij ik werd van jullie reacties. Ze waren een onderdeel van deze reis, van alles waar ik het boven over had. Tot een volgend avontuur. En tot die tijd: bedankt. Uit naam van de Geheime Orde des Puck.
Raoul kreeg voor zijn tocht van de ANWB Human Nature travel gear, een rugzak en een jack van The North Face en een iPad van Mangrove. Hij kreeg een korting in de jeugdherberg van Mechelen, van Bruxel en in bed en breakfast Le Val du roy in Joinville. Vanaf Foulain reisde hij met een fiets die hij kreeg van woongemeenschap Centre Lothlorien, die werd opgeknapt door fietsenwerkplaats La Rustine. Hij kreeg een pizza van de bakker in Villefranche-sur-Saone, een kopje koffie van de bakker in Gorges en een pakje sigaretten van de jongen voor het station van Valance en is al zijn sponsors voor eeuwig dankbaar.
