De God Ventoux

Vele wegen leiden naar Marseille, en toch geloof ik dat maar een route de juiste is. Want de route naar Marseille is niet het enige wat we zoeken, antwoorden zoeken we ook. Om straks als deze reis voorbij is mee terug te nemen naar huis, dat was waarom we aan deze reis begonnen. Na mijn onderzoek naar communes, naar mensen die een alternatief hadden gevonden op de wereld waar uit ik vertrok en na de Kwestie God, leek het logisch om meer te weten te komen over de natuur. Ik wilde de relatie tussen natuur en mens ontdekken die wij waar ik vandaan kom vergeten zijn. We zijn er een onderdeel van, maar voelen niet meer wat dat betekent. Ik wilde weten of wij daardoor, of ik daardoor, ook een deel van onszelf zijn kwijtgeraakt.

Nu heb ik van te voren nooit een route uitgestippeld, de route vormde zich onderweg. Door de adviezen die ik kreeg, door waar ik slaapplaatsen kon vinden en door de kriebels in mijn buik. Een beetje van mezelf en een beetje van Maggi, zoiets. Alles wat ik hoefde te doen om mijn vragen beantwoord te krijgen, begreep ik na een tijdje, was die route volgen. Hij leidde automatisch naar de antwoorden die ik zocht, dat was het magische.

View Larger Map

Maar vanaf Orange liep het spoor dood. Er waren geen slaapplekken, geen kriebels in de maag, geen vreemde toevalligheden die indiceerden welke route ik moest nemen. Er was alleen de Mont Ventoux. Ik zag hem niet en toch was hij er ineens. In de verhalen van de mensen, in de antwoorden op de vragen die ik stelde in een poging hun leven en daarmee het mijne te begrijpen. Groot en indrukwekkend, mythisch en mistig boven ons uittorenend, als een God. Alle wegen leken er naar toe te leiden, behalve de weg naar Marseille. En dus duurde het even voor ik begreep dat het desalniettemin de plek was waar ik zou vinden wat ik zocht.

Wat er gebeurde: Na mijn nachtje in het drie sterren hotel arriveerde mijn vijfde en laatste medereiziger in de Geheime Orde Des Puck, mijn beste vriendin Anne-Wil Hop. Anne-Wil was na twee jaar non stop werken twee maanden op betaald verlof. Ze had een maand lang door Cambodja gereisd en had geholpen met olifanten verzorgen en was de dag ervoor teruggevlogen naar Rotterdam. De hele maand had ze zich daarop verheugd: lekker koken voor haar vriendje, sporten, tijd maken voor haar vrienden. Maar dat was ze vergeten: thuis is iedereen gestresst. En als je zelf niks hoeft te doen, doe je zelf ook niks. Dan ga je wachten tot je vriendje thuiskomt. Dat was gister. ’s Avonds eindigend in een oceaan van whisky.

De eerste kwestie was: lopen of verder fietsen? Ik had geen mooie bestemming voor Robin gevonden en niemand kon ons helpen met een mooie wandelroute, maar wel met een goedkope tweedehands fiets, dus dat leek duidelijk.

Dan was er de route: vanaf Orange konden we doorreizen via Avignon of via Carpentras. Anne-Wil had het meeste zin in Carpentras, dus gingen we zo, hopend dat er onderweg vanzelf iets zou gebeuren. Dat deed het: net voorbij Orange kreeg ik een klapband en brak er een regenstorm uit.

Trillend en doorweekt vonden we een bed & breakfast in het huis van een chique vrouw. Ik vroeg haar naar een wijze man, iemand die ons iets zou kunnen vertellen over de magie van de natuur. Een sourcier, of een herder of een medicijnman. Die kende ze allemaal niet, zei ze. En ze wist niet waar zoiets zouden kunnen vinden, behalve dan bij de Mont Ventoux.

Toch reisden we door naar Carpentras. In het Office du Tourisme vroeg ik weer naar een wijze man en ze gaven me twee nummers. Van Paul Peyre, een professor die alles wist over de legendes uit deze regio, maar woonde aan de voet van de Mont Ventoux. En Claude Ayme, een journalist, die de volgende dag in Carpentras was. We ontmoetten elkaar op een terrasje naast een grote markt met locale producten.

Claude is een zakenman, maar schrijft in zijn vrije tijd voor een tijdschrift. Over de Mont Ventoux. Hij vindt experts, die werken aan de onderwerpen die hij interessant vindt en die laat hij aan het woord. Archeologie boeit hem het meest.

Wat kunnen we begrijpen uit de relatie die mensen hier vroeger hadden met de natuur? Water was heel belangrijk in de prehistorie, zegt hij. Gereedschappen vind je op de plekken waar water was. Net als de steden en dorpen waarin wij nu leven.

Wat kunnen wij daarvan leren? Hij zegt: vroeger was de mens een onderdeel van de natuur. Nu denken we dat we de baas zijn. Je mag nemen wat je nodig hebt, maar met mate. Je hoeft niet in het verleden te leven, maar vandaag mag morgen niet vernietigen.

Ik vraag hem of de natuur voor hem God is. Daarop antwoord hij lachend: Ja. Dat is vrij logisch. Als er geen natuur meer is, is er ook geen mens meer. Je kunt de natuur nooit helemaal begrijpen en dat is het mooie. Het mooie is het mysterie en welk mysterie is groter dan het leven?

En ja, hier is dat makkelijk om te voelen door de Mont Ventoux. Die zoveel groter is dan wij. Die er altijd is geweest en ook altijd zal blijven. Als de natuur God is, is de Mont Ventoux zoiets als Jezus. Maar als we hier meer over willen horen moeten we toch echt naar Paul Peyre. Zijn professor, de oude wijze man die hem alles geleerd heeft wat hij weet.

Voor ik kon protesteren belde Claude hem op en hadden we een afspraak. Dus gaven we ons over aan het lot. Op onze fietsjes terug naar het noorden, richting de berg die steeds mythischer en mistiger, groter en indrukwekkender, voor ons opdoemde.

Raoul kreeg voor zijn tocht van de ANWB Human Nature travel gear, een rugzak en een jack van The North Face en een iPad van Mangrove.

• Volg nrc.nl op Twitter en op Facebook