En God schiep de fiets
God schiep de fiets. Foto NRC / Gianluca Fratantonio
Zoveel lopen als ik de afgelopen maanden heb gedaan maakt het lopen als pijnlijden. Pijn is iets waar je voor wegrent normaal gesproken, terwijl wij het elke dag alleen maar erger maken. Omdat we door moeten, dus is het enige wat je kan doen met die pijn, die pijn accepteren. Je negeert hem niet, wordt er niet boos van of verdrietig, maar voelt hem helemaal voor wat hij is, zonder er op te reageren. Zo wordt de pijn een ding op zichzelf, iets wat buiten je staat. Je overstijgt de pijn en wat je daarvoor terugkrijgt is een gevoel van rust, van openheid en van liefde.
Tijdens de pelgrimstocht naar Rome die Gianluca en ik een paar jaar terug liepen was dit precies het punt: wat het lopen met je lichaam deed en hoe je je daardoor voelde. Dit keer is dat niet zo. Het gaat niet om het lopen zelf, maar om wat ik door het lopen tegenkom.
Naast pijn overstijgen, moeten er dingen worden meegemaakt, slaapplekken en wifi worden gevonden, routes worden uitgestippeld en stukjes worden geschreven. Maar het lopen is zo intens, dat er weinig tijd en energie overblijft voor de rest. Juist het lopen begint het gevoel van openheid steeds vaker in de weg te staan. Niet in de laatste plaats vanwege mijn minimale budget.
Marie France vertelde ons dat alle pelgrims die ze zag passeren op hun eigen manier invulling aan hun reis. En door onze dagen op de boot begreep ik dat je dezelfde staat waarin het lopen je brengt ook op andere manieren kunt bereiken.
Grotere kaart weergeven
We waren nu bijna op de helft naar Marseille, vanaf Dijon zou ik alleen verder gaan en voorlopig over een fietsroute. Zou ik een stukje mogen fietsen? Fietsen gaat iets sneller, waardoor ik langer op plaatsen zou kunnen blijven. Bovendien zou ik op de fiets een tentje kunnen meenemen. Waardoor ik minder geld kwijt ben aan slaapplekken, die in mijn eentje sowieso al een stuk duurder zouden zijn. Wat vond het universum? Hoe kon ik dat weten? En hoe kwam ik aan een fiets?
Het antwoord kreeg ik eigenlijk als vanzelf. Gianluca ging met Renny en Deborah naar een Emmaus-winkel in de buurt van het Centre Lothlorien en ik vroeg Gianluca naar fietsen te kijken. Gewoon, oriënterend, zodat ik later een besluit kon maken. "Zoek je een fiets?" vroeg Thimo. Want zij hadden er hier nog wel een. Lucas toverde hem met een grote grijns te voorschijn: een krakend mountainbikeje in felle kleurtjes, mèt bagagedrager èn dikke banden. Voor mij als ik hem wilde.
Gianluca kocht er eentje voor een tientje in de Emmaus en zo vertrokken we dan. Rollend, niet lopend. Van het heuveltje terug naar het kanaal, met de wind in het gezicht. Ik persoonlijk in een soort lachkick die pas over ging toen ik een half uur later tussen mijn benen begon te voelen wat normaal omschreven wordt als zadelpijn.
Zadelpijn, de blaar van het fietsen? En dan pijn in de nek. Van het voorovergebogen zitten over het lage stuur. En de dijbenen, die voelen slapjes als je stopt. Maar als je stopt zie je dat je zomaar ineens tien kilometer hebt gedaan. En als je weer doorgaat voel je dat je daadwerkelijk hebt uitgerust. Is de zadel- nek- en dijbeenpijn daadwerkelijk verdwenen en fiets je weer vrolijk door. Tot het tijd is voor een volgende pauze. Want pauzes nemen kan. En onderweg is er tijd om te denken.
Robin. Foto NRC / Gianluca FratantonioRobin. Foto NRC / Gianluca Fratantonio
In vier dagen fietsen we via Langres door naar Dijon. Waar Gianluca de trein terug naar Parijs zou nemen. Voor het zover was had hij nog een plannetje: wat als we zijn fiets inruilden voor een opknapbeurt van de mijne?
In fietsenwerkplaats La Rustine wilden ze dat wel. Een prachtige houten schuur, een beetje buiten het centrum, waar je gratis een oude fiets kunt halen en samen met de mensen die er werken kunt opknappen. Gianluca maakte nog snel wat foto’s en rende toen naar de trein. Er was geen tijd om te huilen, want ik bevond me in een ruimte vol mecaniciens.
Ik werd geholpen door Philippe, een van de oprichters. Philippe had geen passie voor fietsen, zei hij. Maar wel voor hiken en recyclen. Twee dagen werkten we aan dit project. Eigenlijk deed Philippe dat vooral en ik assisteerde. De remmen werden aangedraaid, het zadel ging omhoog. Het spatbord achterop een stukje vooruit, zodat het het achterwiel niet afremde. En bovenop de bagagedrager plaatsten we een mandje.
Samen keken we naar het resultaat, trots als nieuwe ouders. J’etais deja tres heureux avec mijn fietsje, maar nu hield ik ook echt van hem. Hij is precies wat ik nodig heb nu ik weer alleen ben: een kleine kameraad.
Hij heeft dezelfde smaak als MC Hammer. En we noemden hem Robin, naar Batman’s beste vrind.
Met Philippe in La rustine. Foto NRC / Gianluca FratantonioMet Philippe in La rustine. Foto NRC / Gianluca Fratantonio
Vergadering over wat te doen met Robin. Foto NRC / Gianluca FratantonioVergadering over wat te doen met Robin. Foto NRC / Gianluca Fratantonio
Outils. Foto NRC / Gianluca FratantonioOutils. Foto NRC / Gianluca Fratantonio
Philippe met een outil. Foto NRC / Gianluca FratantonioPhilippe met een outil. Foto NRC / Gianluca Fratantonio
Robin op de operatietafel. Foto NRC / Gianluca FratantonioRobin op de operatietafel. Foto NRC / Gianluca Fratantonio
Raoul kreeg voor zijn tocht van de ANWB Human Nature travel gear, een rugzak en een jack van The North Face en een iPad van Mangrove.
