De elfencommune
Ze werden vernoemd naar een elfenland in Lord of the Rings, al noemen ze zichzelf geen elfen en dragen ze geen elfenoren. Elfencommune klinkt zo mooi, maar eigenlijk heten ze Centre Lothlorien. "An international, ecological and spiritual community which would like to reach out to everyone who is searching", stond er in mijn Eurotopia boek, het boek met een lijst van alle intentional communities in Europa. Deze was de tweede op mijn route.
Ze zijn gevestigd op een terrein van 14 hectare -met twee meren, een bos, drie gebouwen en kapelletje- in de buurt van een plaatsje genaamd Foulain. Een mix tussen een wooncommune en een camping. We lokaliseren de mensen die het terrein bevolken rondom een eettafel naast het hoofdgebouw. “Don’t be afraid, I come in peace”, zegt Gianluca, waar twijfelachtig om gelachen wordt. Want ondanks een rokende tipi, een lemen retraite hut en een kristal dat de energie op het terrein moet zuiveren, is Centre Lothlorien ook gewoon een stukje Nederland in Frankrijk.
Grotere kaart weergeven
Drie vaste bewoners kent de commune nu, daarnaast zijn er een aantal campinggasten en een groep mensen die diep in het bos bezig is met een Vision Quest en die we in de drie dagen dat we er blijven dus niet zullen zien. De dagindeling is ongeveer hetzelfde als in de Emmaus. Er wordt op vaste tijden gegeten en koffiepauze gehouden en tussendoor wordt er gewerkt aan de dingen die moeten worden gedaan. En dat is veel en altijd wat.
Het chateauHet chateau
Tijdens het oogsten van de wortels spreken we met Thimo, een van de vaste bewoners. Hij had een eigen installatie bedrijf, werkte zich jaren lang te pletter. Tot hij kapot was, letterlijk en figuurlijk. Hij kreeg rugklachten en werd overvallen door allerlei angsten. Niemand legt je dan uit dat er misschien wel iets verkeerd is aan de manier waarop je leeft, waarop de meesten van ons leven, ze geven je een pilletje. Nu is hij bezig aan een boek voor kinderen. Hij wil dat ze weten dat het anders kan. Juist omdat niemand hem dat vroeger heeft verteld.
Dan is er Ferdinand, de andere vaste bewoner en kok. Hij richtte in de jaren tachtig zelf een woongemeenschap op. Zijn woongemeenschap bestond vier jaar. Het ging mis toen de kinderen geboren werden. Er was te weinig ruimte. Iedereen had zijn eigen kamer, maar de woonkamer en de keuken werden gedeeld en op de lange termijn werkt dat niet. Toen hij over deze woongemeenschap hoorde kreeg hij kippenvel : Lothlorien was ook de naam van de zijne.
Deborah, een meisje van mijn leeftijd uit Antwerpen, is een van de tijdelijke gasten. Een privékok voor actrices en rijke mensen. Ze werkte heel hard, heel lang, en kreeg toen last van fysieke klachten. Ze kwam hier drie maanden om uit te rusten. Langzaam weer sterker te worden, haarzelf te dwingen om even niets te doen. Laatst was ze terug in Antwerpen. Wat raar, dacht ze, al die stenen waar ik op loop, al dat asfalt, al dat cement om me heen. De afgelopen maanden waren het alleen maar grind en aarde en groen geweest, pas toen besefte ze dat.
Ferdinand, Thimo en LucasFerdinand, Thimo en Lucas
En dan is er Lucas, 58 jaar, auteur van zes boeken en bedenker van de maya scheurkalender. De man die deze commune creëerde. Het grootste gedeelte van zijn leven werkte hij voor de ABN AMRO. Tot die bank een kant op ging waar hij niet mee kon leven. Tien jaar geleden vond hij dit terrein en stichtte deze nieuwe wereld. Op het hoogtepunt woonden er veertig mensen, nu zijn het er drie. Want mensen denken dat het makkelijk is, leven in een commune, wonen op het platteland. En daarom haken veel mensen ook snel weer af. Wonen in een commune is hard werken.
Lucas is een bijbel aan new age quotes. Hij heeft veel gelezen en gedacht en vind het duidelijk leuk daar over te praten. Over de Maya’s, de tempeliers, Tijd, 2012 en Het Systeem. Hij is in de ban van Lord of The Rings. Maar mij doet hij denken aan The Great Gatsby.
De laatste avond zit ik met hem in de huiszaal van het chateau, in gelig licht terwijl het buiten bliksemt. Soms is het best veel, zegt hij. Al die mensen de hele tijd. Hij houdt van mensen, maar hij houdt er ook van om alleen te zijn. Om te schrijven bijvoorbeeld, te werken aan een boek.
Het kapelletjeHet kapelletje
Of er een ding is dat hij de mensen die hier komen zou willen meegeven, vraag ik. En hij zegt weer wat duidelijk een thema begint te worden van deze reis: dat je je dromen moet volgen. Daarvoor zijn we hier op aarde. Als je denkt dat dat onmogelijk is: dat is het niet. En als je ergens geen zin in hebt, laat het dan gewoon, dat mag ook.
Dan vertelt hij over het Peace Festival, een festival dat hij hier in 2011 organiseerde in het teken van de vrede. Er waren workshops, muziek, afgevaardigden van verschillende Indianenstammen en bezoekers van over de hele wereld. Hij had Bob Geldof gemaild, Richard Branson, Unesco, Unicef, de Dalai Lama. Maar alleen de secretaris van de Dalai Lama mailde terug.
In 2013 is er weer een festival. En hij gaat ze gewoon weer allemaal mailen. Zijn ogen fonkelen als hij dat zegt. En dan kun je niet anders dan van hem houden.
Raoul kreeg voor zijn tocht van de ANWB Human Nature travel gear, een rugzak en een jack van The North Face en een iPad van Mangrove.
