De Wondergrot
De wondergrot. Foto NRC / Gianluca Fratantonio
Een paar weken voor ik besloot om te gaan lopen, stond ik met mijn vriendin Catinca een sigaret te roken voor het Schieblock in Rotterdam. Zij werkte daar, ik was er om wat spullen op te halen. Snel, snel, stressy stressy. Want ik moest verder en zij moest door. Zuchtend, bijna kreunend, zogen we aan onze sigaretjes. Met elke hijs de stress nog net iets erger makend, dat wisten we heus wel, maar wat moesten we dan?
Catinca komt uit Roemenië, had gelazer met haar werkvergunning en moest weg uit haar huis. Ze studeerde interieur architectuur, maar werd op dat moment vooral ingezet om stoelen klaar te zetten voor conferenties.
Ik was net klaar met een verschrikkelijke crowdfundingcampagne om een boek te financieren waar ik al een aantal jaar aan bezig was. Het geld was verzameld, maar nu deed de uitgever vervelend. Was ik niet populair genoeg? Moest ik zorgen dat ik weer met mijn hoofd op tv en in de bladen kwam? In leuke kleren naar de juiste feestjes en daar praten met de juiste mensen? Actiever worden op facebook, meer en leukere updates plaatsen? Naar Amsterdam verhuizen? En wat dan? En waarom?
Hoe lang, vroegen we ons af, zou dit nog duren? Al die shit waar je doorheen moet, voordat je eindelijk eens vrij bent om te doen waar het je eigenlijk om gaat? Komt dat moment ooit? En als het ooit zal komen, is dit, de weg ernaartoe het dan echt de moeite waard?
Ondertussen in ‘A walk across America’ waarin Peter en Cooper net aankomen in The Farm, een enorme hippiecommune die in 1971 was gesticht door Stephen Gaskin.
Stephen Gaskin had in de jaren zestig lesgegeven aan de universiteit van San Francisco. Zijn lessen werden zo populair dat er speciaal een nieuwe zaal moest worden gehuurd.
Hij vertrok op een reis door door het land en zijn trouwste volgelingen reisden in een karavaan achter hem aan. Na elke stad werd de karavaan langer. Tot de hele bups stopte op een leeg stuk land ergens in Tennessee om daar hun eigen, nieuwe wereld te stichten. Geweldloos, met respect voor de aarde.
Er woonden zo’n 1500 mensen toen Peter er was. En The Farm bestaat nog steeds.
Even zagen we het voor ons: hoe we vandaag, nu, hier, met al onze ploeterende, overwerkte vrienden in een busje konden stappen om hetzelfde te doen: gewoon gaan. Net zo lang tot we een plekje zouden vinden waar we het leven opnieuw konden uitvinden. Dit keer op onze manier. Al wisten we dat het waarschijnlijk nooit zou gebeuren, het idee alleen al maakte ons gelukkig, een paar dagen lang.
Vanmiddag moest ik er weer aan denken, lopende naar Signy L’Abbeye. Stel dat het mogelijk is, dat het mag? Een nieuwe wereld scheppen? Hoe zouden we het doen? Zouden er mensen zijn die het hebben gedaan? Die individueel of in groepen, een oplossing hebben gevonden, een alternatief? Met humor en fantasie? Iets wat mij en de mensen voor wie ik dit schrijf blij zou kunnen maken, hoop zou kunnen geven? En hoe zou ik ze onderweg naar Marseille kunnen vinden?
Precies op dat moment zagen we een grot met een beeld van Maria en overal tegels met ‘merci’. Het was duidelijk: hier werden wonderen verricht. In Italië zagen we ooit ook zo’n grot en de wens die ik toen deed werd nog geen 5 minuten later vervuld.
‘Lieve Maria...’ schreef ik op een briefje. Eens kijken hoe lang ze er dit keer over doet.
Raoul kreeg voor zijn tocht van de ANWB Human Nature travel gear, een rugzak en een jack van The North Face en een iPad van Mangrove.
