Rust, regelmaat en internetporno
De eerste echte heuvel! Foto NRC / Raoul de Jong
Het mooie aan zo’n reis als deze is, dat je eigenlijk niet weet waarom je er aan begint. Je begint er aan vanwege een kriebel in je buik. Vertrouwend op die kriebel spring je in het diepe en onderweg of misschien pas als je terug bent, begrijp je waarom je de kriebel had, wat de les was die geleerd moest worden.
Deze reis is nog in volle gang. We zijn nog vrienden aan het worden, ik ken hem nog niet. Dat is juist het spannende. Het doel van deze stukjes is om hem u samen te laten ontdekken met mij. En in het kader daarvan heb ik toch het gevoel dat ik een belangrijk stukje vergeten ben. Als dit een boek was, had ik het netjes tussen La Louvière en de lift naar Charleroi geplakt. Maar dit is een Artikel, dus wordt het een Flashback:
Ethan en ik praten heel veel, altijd. Dat deden we al toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, zes jaar geleden in New York. Samen met Gianluca en mijn vriendin Pauline, dagen en nachten lang, whisky drinkend, op de vloer van Ethan’s en Gianluca’s appartementje in Brooklyn. We deelden onze levens met elkaar, filosofeerden onszelf uit burn-outs, existentiële post-puberale crisissen en liefdesverdriet. En nu deden we dat weer.
Dit keer in Wallonië, tussen maïsvelden, door tunnels van brandnetels en over smalle paadjes achter huizen langs, op weg naar Anderlues.
Ethan is een gestudeerd man. Hij weet veel, heeft ontzettend veel gelezen en begrepen. Hij quote filosofen, antropologen en geschiedkundigen, heeft voor elke situatie een passend citaat. Ik ben slecht in namen onthouden, lees veel, maar vind het moeilijk dingen aan te nemen als ik ze zelf niet ook ervaren heb. En toch raken we nooit uitgepraat.
Allebei denken we veel. De wereld die voor ons het echtst is, is de wereld in ons hoofd. Routes vinden en volgen in de materiële wereld bleek voor Ethan net zo ingewikkeld als voor mij. Allebei houden we van Madonna.
We hadden het over onze normale levens. Allebei zijn we zelf verantwoordelijk voor het behalen van onze doelen en moeten zelf bedenken wat die doelen zijn. Niemand vertelt ons als we wakker worden wat er die dag moet worden gedaan.
We hadden het over hoe moeilijk het is om dingen te plannen, overzicht te houden, te begrijpen wat je wilt en hoe je daar moet komen. Hoe onmogelijk het soms lijkt om controle te houden en hoeveel energie er vaak verloren gaat. Soms gaat het goed. Sta je elke dag om zeven uur op, mediteert, jogt, maakt een fruitsmoothie, werkt, luncht, werkt, eet, werkt en gaat op tijd naar bed. Tot dan het doel bereikt is en dan ga je je een week te buiten aan alcohol en sigaretten en dan stort alles weer in en dan kijk je alleen nog maar internetporno. En dan voel je je schuldig. Meer dan schuldig, een slecht mens. Ethan moest lachen: raar leven.
We zagen prachtige graanvelden, de eerste echte heuvel en een vrouwelijke Puck bij een zigeunerfamilie. We spraken over hoe je vaak kan denken dat je alleen moet zijn om op jouw pad te blijven, maar is dat wel zo? Ik werk beter en ben veel gelukkiger als ik samen ben. Zoals tijdens deze reis. En ik dacht hoe ik steeds een beetje word als de vrienden met wie ik loop. Eerst Aldrin en nu Ethan. Soms zijn we samen zo één, alsof ik hen ben en zij mij. Ik hield al van ze, maar het is mogelijk nog meer geworden. En hoe mooi is het leven als dat bestaat?
Ethan vroeg wat ik zou kiezen: vliegen of onzichtbaar zijn? Vliegen. Of ik eeuwig zou willen leven? Nee! Over de dood. Dat hij er bang voor is. Ik niet, zei ik. En ik weet niet meer waardoor, maar ineens voelde ik me heel sterk: maar ik wil het nog niet! Door mijn vrienden, al dat houden van, door de zon, de weg voor ons, het is allemaal nog lang lang niet genoeg geweest.
Ethan had het over Kant. Die zei dat de wereld wel beschouwd moest worden als een commune, want hij is rond en niet oneindig. Ooit dachten de mensen dat de wereld plat was. Was hij dan ook oneindig of viel je er aan de rand van af? En hoe dachten ze daardoor over het mens zijn?
In elk geval wisten ze niet wat je zou tegenkomen als je je eigen plek verliet. En ik ben daar altijd nostalgisch over geweest, nu kennen we alles al.
Maar terwijl we daar liepen door een maïsveld besefte ik dat dat onzin is. De wereld zal nooit ontdekt zijn. Het maakt niet uit wie je bent, hoeveel je weet of in welk tijdperk je leeft. De wereld kan alleen ontdekt worden door hem met eigen ogen te zien. De enige die hem kan ontdekken ben jij zelf, dat zal altijd zo blijven. En dat is één van de voorrechten van het mens zijn.
Een vrouwelijke Puck met een mannelijke Waal, die we onderweg tegenkwamen. Foto NRC / Raoul de JongEen vrouwelijke Puck met een mannelijke Waal, die we onderweg tegenkwamen. Foto NRC / Raoul de Jong
De eerste echte heuvel! Foto NRC / Raoul de JongDe eerste echte heuvel! Foto NRC / Raoul de Jong
Raoul kreeg voor zijn tocht van de ANWB Human Nature travel gear, een rugzak en een jack van The North Face en een iPad van Mangrove.
