Filet Americain
Het strandfeest in La Louvière. Foto NRC / Raoul de Jong
De camping in Godarville had geen caravans, zoals de mensen ons onderweg op het hart hadden gedrukt. De dichtstbijzijnde plaats met een hotel was La Louvière, tien kilometer verderop. Het was half negen ‘s avonds, we hadden sinds drie uur niet meer gegeten en waren sinds elf uur ‘s ochtends onderweg. Over vijf minuten ging er een bus. Wat natuurlijk helemaal tegen de principes was, maar nu even niet.
En zo kwamen we in La Louvière, een oude mijnwerkerstad. Waar alles is wat je in andere steden hebt, maar dan helemaal anders. Dertig procent van de bevolking is van Italiaanse afkomst, misschien komt het daardoor.
Het kerkplein was gevuld met zand voor een 'beach style' party: palmbomen, plastic stoelen, een podium met gekleurde lichtjes waarop een band stond te spelen en een attractie waarin kinderen op en neer sprongen aan elastieken.
We sliepen in het hotel van Pino. Een mannetje met grote ronde buik en zwart haar, glad naar achter. In het café onder ons hotel zat hij samen met trainers van AC Milaan aan een centrale tafel garnalen te eten, in team outfit. "Are you crazy?" vroeg hij toen we vertelden wat we deden. En op samenzweerderig toontje: "Wel af en toe un peu de autostop toch?"
Grotere kaart weergeven
De volgende dag liepen we door over de GR en kwamen rond een uur of acht in Anderlues, een plaatsje in de stijl van Godarville. We waren een bezienswaardigheid, ik met maïskolf als loopstok, met gras in onze haren van het middagdutje. Maar niet op een vervelende manier, de mensen leken nieuwsgierig. Ze leken het leuk te vinden dat we er zijn.
Nu moet ik ook zeggen dat dat misschien iets te maken heeft met Ethan’s Amerikaanse Ernest Hemmingwayigheid. En met het feit dat we samen Engels spreken. Ethan is altijd een beetje bang hoe mensen zullen reageren als ik vertel dat hij uit de Verenigde Staten komt, maar tot nu toe vinden ze het alleen maar interessant. Ikzelf ook wel geloof ik, ondanks alles toch nog steeds een beetje het land van de dromen, onze grote broer.
Eric, Hugo, Lea en Laurence. Foto NRC / Ethan MillerEric, Hugo, Lea en Laurence. Foto NRC / Ethan Miller
We aten een pizza op het terras van het enige restaurant en vroegen de serveerster of er een plek was waar we konden overnachten hier. Nee, zeiden de mensen aan de tafel naast ons, alleen in Charleroi. En er ging een tram. Het zou snel donker worden, lopen zou nog drie of vier uur duren. Dus er zat niets anders op.
Maar een beetje pijn deed dat toch ook wel. Om weer te zondigen tegen de regels van de Geheime Orde des Puck. "Volgens die regels zou iemand mij nu een lift aan moeten bieden", zei ik. En het bizarre was dat dat niet veel later zomaar ineens gebeurde.
Het jongetje van een familie die achter ons zat tikte me op de rug: "Als jullie naar Charleroi willen kunnen wij jullie brengen." Hij keek heel trots toen hij het zei. Zijn kleine zusje stond naast hem, met net zo’n grote lach als hij. Ik keek naar hun moeder. "Net als Peking Express," zei zij. Of zij er ook heen moesten? Nee, ze woonden 200 meter verderop, maar waarom niet, het was vakantie.
We stopten onze rugzakken achterin hun auto. De maïskolf wilde ik op de stoep achterlaten, maar Hugo, het jongetje zei: "Die mag ook mee hoor!"
Eric, de vader zat achter het stuur. Zijn vrouw en dochter ernaast, Ethan en ik achterin, naast Hugo die steeds heel erg naar ons keek en lachte. Tot wij keken naar hem, dan draaide hij zich met een ruk de andere kant op en keek met een rood hoofd naar buiten.
De moeder, Laurence, werkt als doktersassistent. Zei Lea, haar dochter. En Eric, de vader, werkt voor zichzelf. Hij keek naar Ethan en zei: "Moi, je fait l’Americain." O jee, dacht ik, maar hij bedoelde dit letterlijk. Hij maakt filet americain. Meer dan 300 kg per dag, voor de hele omgeving en uiteraard de beste. Hij bezorgt aan winkels, slagers en snackbars. Het recept? "Jaaaa…" lachte hij.
Of hij er zelf nog van hield? Nou ja, hij hield er van om het te maken. Zijn kinderen houden van het eten. Ze krijgen niks anders, grapte hij. Waarom het filet americain genoemd wordt weet hij niet. In Amerika noemen ze het steak tartare. Waar het oorspronkelijk vandaan komt? "Bij mij."
Laurence komt uit La Louvière, Eric uit een plaatsje verder naar het oosten. Ze wonen in Anderlues omdat dat mooi in het midden ligt. Het dorp is prima, rustig. Hun buren zijn goed. Of er veel Italianen zijn? Te veel! Gelukkig hebben ze het EK niet gewonnen. Anders had hij de hele nacht niet geslapen. Zijn vader is Frans, maar hij is Belgisch. Met voetbal is hij voor Frankrijk, maar dat is alleen omdat België nooit ergens is.
Toen reden we Charleroi in. Eric stond er op ons af te zetten bij een goedkoop hotel. Ze komen hier nooit, maar wij zouden het er vast leuk vinden. Niet zoals Anderlues, zeiden ze. Hier is van alles te doen.
We namen afscheid voor het station, langs het kanaal met het Ibis Hotel aan de overkant en waren alle zes een beetje verliefd. Eric stopte ons een pakje sigaretten toe en vroeg: "Maken jullie veel mooie avonturen mee samen?" Want zo zagen we er uit, iets in onze gezichten. Zelf had hij nooit een backpack op zijn rug gedaan en was gegaan, al had hij het misschien wel gewild.
Net toen we de brug over waren kwamen ze toeterend langsgereden, met de raampjes naar beneden: "Voorzichtig zijn he!" En Eric: hier om de hoek zijn leuke dames, je weet wel, van plezier. "Nu met zijn tweeën inchecken en straks met zijn vieren weer omhoog." Want dat is wat Ernest Hemmingways doen blijkbaar.
Lachend zwaaiden we ze na en voelden ons als helden.
Raoul kreeg voor zijn tocht van de ANWB Human Nature travel gear, een rugzak en een jack van The North Face en een iPad van Mangrove.
