Prins Carnaval van Huijbergen

DSCN1892

Prins Carnaval van Huijbergen en zijn twee kinderen. Foto Raoul de Jong

Brabanders –Brabo’s zoals wij ze noemen- leken me altijd een beetje naief. Door die zachte ‘g’ en door het feit dat de Brabo’s die naar Rotterdam verhuisden dit werkelijk leken te beschouwen als een enorme sprong voorwaarts. Groot was dus mijn verbazing, toen de eerste Brabo’s die ik in Brabant ontmoette een feilloze imitatie maakten van mijn Rotterdamse accent. Niet als hommage, maar als parodie.

Deze Brabanders vonden Rotterdammers vooral irritant. “Niets zo vervelend als Rotterdammers die hier komen om carnaval te vieren”, zeiden ze. Want wij begrijpen daar niets van. En dat klopt. Dus maakte ik een afspraak met de voormalige Prins Carnaval van Huijbergen.

We ontmoeten hem in zijn huis in de Whilhelmietenstraat. Hij heet Roel, hij is 32 jaar en eigenlijk ben ik meteen van hem onder de indruk. Hij is lang en knap, met felle blauwe ogen en een warme lach. Helemaal niet jolig, maar rustig en charmant. Precies wat je van een prins zou verwachten.

Vanuit de huiskamer worden we bespied door twee blonde kinderen. “Schud die meneren eens de hand en vertel hen hoe jullie heten”, zegt Roel en zijn kinderen doen wat hij zegt. Het jongetje heet Levi en het meisje heet Sarah en ook van hen ben ik meteen onder de indruk. Terwijl wij aan de keukentafel met hun vader praten, kroelen ze tegen hem aan, zitten op zijn schoot en vragen hem om kusjes. Want hun vader is een prins, ook zij weten dat.

Elk dorp of elke stad heeft een eigen Prins Carnaval en een eigen carnavalsraad. In dit dorp is er een carnavalsraad van 10 mensen. Die kijken wie geschikt is als prins. Een goede prins moet makkelijk kunnen praten, houden van mensen en niet al te veel rare fratsen op zijn naam hebben.
Carnaval wordt elk jaar in februari of maart gevierd, de festiviteiten nemen ongeveer een week in beslag, maar de carnavalsraad is bijna het hele jaar bezig met de voorbereiding. Ze kiezen een thema, bedenken een liedje, laten een praalwagen bouwen, verzamelen donaties om dit te kunnen doen en drukken een boekje voor alle dorpsbewoners waarin alle activiteiten worden aangekondigd.

Ooit was carnaval het feest voor het vasten, een laatste mogelijkheid om jezelf te laten gaan. Tegenwoordig vast niemand meer. Maar om alleen maar zuipen gaat het ook niet. Verkleden mag, maar hoeft niet per see. Volgens Roel draait het om saamhorigheid.

Toen hij vier jaar geleden werd verkozen als Prins Carnaval was dat een droom die uitkwam. Hij wilde de magie van het carnaval hercreëren, zoals hij het herrinnerde uit zijn jeugd.

Vroeger was carnaval een gebeurtenis waar het hele dorp naar toe leefde en aan mee deed. Tegenwoordig zijn mensen een stuk mobieler. Waarom in Huijbergen blijven als je ook naar Bergen op Zoom of Roosendaal kan gaan? Waar het carnaval veel massaler is en waar je dingen kunt doen die je in je eigen dorp beter kunt laten.

Roel regelde een dj, want dat is wat de jongeren van nu willen. Hij zorgde dat er een website kwam en de website kreeg een prijs van omroep Brabant. Hij bedacht spelletjes voor de kinderen op de scholen die hij bezocht en zorgde voor een nieuw Prins Carnavalspak. Hij schreef speeches en toneelstukjes, bezocht zieken en bejaarden en liep mee in optochten. Tijdens het hoogtepunt van de drukte zo’n 36 uur per week, naast zijn gewone baan.

Roel lijkt me een soort Sinterklaas. Maar dan een echte. Eentje die bij je om de hoek woont.

Die geen cadeatjes geeft, maar liefde brengt en vrolijkheid. Hij vertelt over de keer dat ze aanklopten bij een oude alleenstaande vrouw . “Sorry”, zei de vrouw, “Ik heb niks om te geven.” “Dat maakt niets uit”, zeiden zij. “Dit keer bent u degene die wat krijgt. “En de vrouw begon te huilen, tranen met tuiten. En over laatst, toen er een jongetje langs zijn huis fietste dat met open mond naar hem keek. “Mam!”, fluisterde het jongetje tegen zijn moeder, “prins carnaval heeft zijn pak niet aan!” En Roel werd helemaal gelukkig, want de magie had gewerkt.

Drie jaar was hij Prins Carnaval, tot dit jaar. In de huiskamer kijken we naar de video van zijn allerlaatste speech. “Straks gooi je je handschoenen in het vuur”, roept zijn dochtertje. “Shh”, doet Roel, zodat ze de verrassing niet verklapt. Hij zit geknield op een podium, omringd door de carnavalsraad en bedankt snikkend de mensen die hem hielpen om een goede prins te zijn.

Ik kijk naar hem en zie dat hij weer tranen in zijn ogen heeft. Ik, heel cheesy, heb ze ook. Ik vind je een held, wilde ik zeggen. Maar ik durfde het niet.

Raoul kreeg voor zijn tocht van de ANWB Human Nature travel gear, een rugzak en een jack van The North Face en een iPad van Mangrove.

Lees meer over:
Padvinder
prins Carnaval
Raoul de Jong

3 reacties op 'Prins Carnaval van Huijbergen'

Jessica

mooi stukje,mensen die vrolijkheid verspreiden moeten meer aandacht krijgen!

Patrick

Mooi verhaal. Kijk uit naar volgende.

Ratjetoe

Wat een verschrikkelijk mooi en ontroerend verhaal…! Dank je..!

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief