Voor ik begin: divine intervention
Rotterdam - Marseille, de route die Raoul te voet gaat afleggen.
Het gebeurde een paar weken terug in de Thalys, ergens tussen Rotterdam en Parijs. Ik was in slaap gevallen met een boek van een van mijn grote helden, de Engelse schrijver Christopher Isherwood, opengeslagen op schoot. Net voordat ik wakker werd, weer half bij bewustzijn, maar met de ogen nog dicht, hoorde ik hardop in mijn hoofd: "Jij moet deze zomer door Europa gaan lopen." Wat bij mij de vraag opriep: was dit Christopher Isherwood? Want als dit Christopher Isherwood was, dan was dit een divine intervention. En als dit een divine intervention was, moest ik dan daadwerkelijk deze zomer door Europa gaan lopen?
Het leek het meest idiote idee ooit - ik ben niet sportief, ik rook, drink en heb een enorme voorliefde voor dutjes - maar alles in en aan me leek te schreeuwen: ja!
Ik woon in Rotterdam, mijn vriend woont in Parijs en mijn moeder woont in Marseille. Al een aantal jaar reis ik voortdurend tussen deze drie plekken heen en weer. Maar de laatste tijd voelde ik een steeds sterkere behoefte naar verandering, naar nieuwe inzichten, naar leven en avontuur. Alles wat ik meemaakte en zag leek zo weinig verrassend, zo bekend. En dus las ik een boek over Guatemala en dacht toen zeker te weten dat ik op zoek moest naar onontdekte stammen in het regenwoud. Tot een junk op de Kruiskade mij vroeg of ik wel eens in Suriname was geweest en ik dat opvatte als een teken te moeten beginnen aan een boek genaamd 'Parimaribo Express'. Tot de biografie van Allen Ginsberg me honderd procent overtuigde: Marrokko, dat is het doel!
Maar is het echt nodig om naar verre vreemde landen te vliegen voor verandering en avontuur? In deze dagen van Ryanair, Wikipedia en Google Maps voelt het vaak alsof er niks meer te ontdekken valt. Alsof je alles kunt uitvinden met een druk op de knop, liggend vanaf je bed. Maar is dat eigenlijk wel zo? Als ik niet eens weet hoe mijn buren heten? Als ik het hele jaar tussen Rotterdam, Parijs en Marseille heen en weer reis, maar eigenlijk geen idee heb wat er tussen deze steden ligt? Hoe het landschap er uit ziet, hoe de mensen leven die daar wonen en wat al deze plekken met elkaar verbindt? Kortom: wat zou er gebeuren als ik de afstanden waar ik me normaal in razend tempo doorheen laat dragen, met mijn eigen lichaam zou afleggen? En zo de plekken die nu in mijn hoofd alleen maar lijntjes zijn op Google Maps, met eigen ogen zou invullen?
Het land alleen kennen van tv
Misschien was het Christopher Isherwood, maar Peter Jenkins was het ook. In zijn boek ‘A Walk Across America’ vertelt hij over hoe hij bijna naar Europa was gevlucht, omdat hij zo gefrustreerd was met zijn eigen land, Amerika, tot hij besefte dat land eigenlijk alleen te kennen van tv. Op een morgen in 1973 begon hij samen met zijn hond Cooper naar de andere kant van zijn continent te lopen. Ze logeerden bij een zwarte familie in North Carolina, leefden met een zelfvoorzienende kluizenaar in Virginia, bezochten een gigantische hippiecommune in Tennessee en waren continu verbaasd door alle schoonheid die ze tegen kwamen.
Het is wat ik mijn hond Puck, het broertje met wie ik opgroeide, had gegund. Toen hij afgelopen september in mijn armen stierf, dacht ik: nu ga ik alles doen wat wij samen in jouw leven niet meer hebben gedaan. Maar nog die avond zat ik alweer achter facebook.
"Jij moet deze zomer door Europa gaan lopen," hoorde ik in de Thalys. En dus besloot ik, ongetrainde onsportivo: de volgende keer dat we naar Parijs gaan doen we dat op de voet.
Rotterdam, Parijs, Marseille
Deze zomer ga ik lopen door Europa. Van Rotterdam naar Parijs naar mijn moeder in Marseille. Omdat ik met eigen ogen wil zien in welke wereld ik leef. Want ook al denk ik dat te weten, eigenlijk heb ik geen idee. Omdat het onmogelijk lijkt maar niets onmogelijk is. Alles wat ik ervoor nodig heb zijn twee benen en wat tijd. En omdat er inmiddels geen weg meer terug is, dat ook.
Want zoals dat gaat met divine interventions, vanaf het moment dat ik er naar besloot te luisteren raakte alles in een sneltreinvaart: ik kreeg twee paar schoenen en een gigantische tas vol hiking gear van de ANWB, een rugzak en een jack van The North Face, een iPad van internetbedrijf Mangrove om mijn stukjes voor deze site op te schrijven, en was twee dagen later zo goed als klaar om te gaan.
Samen met Nel en Joop, de enige twee wandelaars in mijn kenissenkring, zocht ik naar routes. Ze gaven me adviezen over wat ik mee moest nemen, hoeveel dat moest wegen en wat te doen om blaren te voorkomen. Hun belangrijkste advies: Alles komt altijd goed. Dus dat hopen we dan maar. Dat hopen we echt. Nog twee nachtjes slapen en dan trek ik de deur achter me dicht. En ja, ik vraag me best een beetje af waar ik in godsnaam aan begonnen ben.
