‘Je mag zijn wie je wilt”, zegt Phil Tuchman verleidelijk. „Je mag een bedelaar zijn of een miljonair. Een moeder of een man. Wat dan ook. Jij beslist!”

Ik doe af en toe als vrijwilliger mee in verkiezingscampagnes en ik ben, na een serie uitstapjes voor Obama en een eerste missie als telefoniste voor John McCain, al snel teruggekeerd naar McCains hoofdkantoor in Arlington. Het aanbod was te aanlokkelijk om lang uit te stellen: ze willen me inzetten als ghostwriter. Na televisiespotjes en het benaderen van kiezers per telefoon, is het schrijven van ingezonden brieven de belangrijkste methode van de McCain-campagne om stemmen te winnen. Dat staat tenminste in de richtlijnen die Phil Tuchman me overhandigt.

Hij werkt vandaag zes ghostwriters in. Wat is toch de aantrekkingskracht van McCain op het voormalige Oostblok? Zat ik hier de vorige keer tegenover een uitbundige Pool kiezers te bellen, nu zindert daar in gele bretels een Rus, die sprekend lijkt op de acteur Pierre Bokma, in zo’n glansrol van het geniale personage dat zijn gevaarlijke kanten met de grootst mogelijke zelfbeheersing verbijt.

De opdracht is eenvoudig. Wij moeten de ingezonden brieven voor de krant schrijven. En wij mogen daarin verzinnen wat we willen. Zo lang het maar ten goede komt aan de campagne. Het is de bedoeling dat we vanaf vandaag ook thuis ieder vrij moment achter onze eigen computer werken aan een stroom gefingeerde fanmail voor McCain. „Jullie brieven”, zegt Phil Tuchman, „sturen wij naar onze campagnekantoren in de staten waar de grootste strijd geleverd wordt. Ohio. Pennsylvania. Virginia. New Hampsire. Daar plaatsen wij ze in de lokale kranten.”

Plaatsen? Ik kan me vergissen, maar ik dacht dat ook in Amerika alleen een krantenredactie daarover besliste.

„We laten jullie brieven lezen aan onze supporters in die staten”, legt Phil uit. „Als zij zeggen: ‘Yeah, zo denk ik er ook over’, dan vragen wij ze jullie brief te ondertekenen. En dan sturen wij die brief naar de krant. Zo sturen we tientallen brieven tegelijk.” Zoveel goed geformuleerde steunbetuigingen kan geen krant negeren, is de gedachte. „We halen altijd wel ergens de brievenrubriek.”

Het is de dag na de veelgeprezen toespraak van McCains running mate Sarah Palin op de Republikeinse conventie. Zij is vandaag ons hoofdonderwerp. De anderen bonken al enthousiast op de toetsen. Zelf kamp ik even met een writersblockje.

„Geachte redactie.”

Phil Tuchman heeft voorbeeldbrieven uitgedeeld, en ‘talking points’ en citaten uit de toespraak van Palin. Maar wie wil ik zijn?

Eerst maar eens de vingers los maken. En mijn principes. Mag ik verzonnen brieven schrijven? Het is op dit moment de enige manier om te laten zien dat dit gebeurt in een campagne, en hoe. Dus vooruit, maar eens oefenen op wervende zinnen over Sarah Palin.

„Haar grootste waarde voor mij is dat ze, naast ongelooflijk intelligent en gekwalificeerd, ook in staat is gebleken een moeder zoals wij te blijven. Zij is alle ijshockeymoeders uit de ouderraad. Zij is alle werkende moeders met een gehandicapt kind. Zij is iedere zorgzame moeder van een uitdagende tiener.”

Ai, maar haar zwangere dochter Bristol (17) is geen talking point. Wel een talking point is haar zoon Track (19), die wordt uitgezonden naar Irak.

„En vóór alles, is zij een moeder zoals alle moeders van kinderen die ingezet worden in Irak om dit land te dienen.”

Nu komen we ergens. Ik kijk om me heen. Ik tik: „Mijn zoon is daar ook.”

O God, jij leugenaar. Spanning opbouwen. Nieuwe alinea.

„En mijn hart wil hem zo ontzettend graag veilig terug.”

Ja, ja, sensatie van ontroering. Goed zo. Nog maar eens een nieuwe alinea. Nu ijzer in die moeder pompen, we zitten hier niet bij de Democraten. Zoeken in de voorbeeldteksten naar de juiste, patriottische woordkeus.

„Maar als ik hem terugzie, dan wil ik ook dat zijn gezicht gloeit van trots. Zoals op de dag dat hij me vertelde dat hij zich bij het leger had aangemeld.”

Ja, zo. Door naar McCains wil om de oorlog dóór te zetten. Die oorlog verkopen. Met een moederhart.

„Daarom heeft senator McCain sinds dag één op mijn stem kunnen rekenen.”

Maar waar blijft Palin in dit verhaal? Ik staar uit het raam. Dit duurt ongeveer tien minuten. Dan: „Dankzij Sarah Palin heb ik nóg meer reden te vertrouwen op een overwinning. Zij vertegenwoordigt mijn hart.”

Hm. Kom er niet uit of dit nu een spagaat is, of een logische redenering, voor een McCain-supporter. Maar kan niets beters bedenken.

,, Sincerely….”, puntjes voor de handtekening van een ander.

Wil Phil Tuchman het lezen?

Phil buigt zich langdurig over mijn scherm en zwijgt. Ik hou al rekening met bulderend gelach. Of dat ze me eruit zetten. Dan zegt hij droog:

„Daar hou ik van. Dat doet nou eens een beroep op het hart van de mensen. Maak je er nog meer?”