Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

In de funktrein van D’Angelo

NSJ_2012_52_D_Angelo_Andreas_Terlaak-980x735

Hij kwam te laat, maar hij was er wel: D'Angelo. Foto Andreas Terlaak / NRC

Hij liet een schandalig uur op zich wachten, moest er nog een kwartier inkomen, maar daarna kwam de knoepertharde funk van D’Angelo ongenadig op gang. De 38-jarige ster bracht met zijn band een opzwepende set vol uitgesponnen tracks, oude nummers in een nieuwe gedaante en verse tracks van zijn nog te verschijnen derde album.

Met alleen albums uit 1995 en 2000 is het al jaren wachten en hopen op een nieuwe plaat, maar live laat D’Angelo merken tot grote hoogte te kunnen stijgen. De eerste knaller was Chicken Grease, dat het publiek een onweerstaanbare wonky groove oplegde.

De ontketende drummer en de virtuoze bassist lieten vervolgens elke song uitgroeien tot een denderende funktrein. De ritmes werden verzwaard door hamerende akkoorden van de twee keyboardspelers, zodat er een onstuimige en steeds anders klinkende beat ontstond. In de wijze waarop die keyboards bij D’Angelo meezingen in de sound en hij de beat laat boksen kun je horen dat hij graag de nieuwe Prince, Stevie Wonder én James Brown wil zijn.

Nummers van zijn debuut vol glijsoul, Brown Sugar, waren live onherkenbaar. Zowel Lady als Shit, Damn, Motherfucker kregen een razende uitvoering, met talloze spannende, messcherp uitgevoerde breaks. Het enige minpunt in deze intense, energieke show was de pianoballad How Does It Feel, waarbij de zanger liet merken zijn falset niet zo onder controle te hebben als zijn gevoel voor de beat.

Geplaatst in:
zondag 8 juli 2012

Zondag, Nile, 20.15 (21.15)- 22.15uur.

Meer over het North Sea Jazz Festival op zondag 8 juli 2012›

Lees meer over:
D'Angelo
North Sea Jazz 2012

17 reacties op 'In de funktrein van D’Angelo'

zonderdraadje

Helaas, zwaar teleurstellend optreden. De shows in Paradiso afgelopen januari waren erg goed (en de shows in 2000 waren legendarisch), maar vandaag was een laf afgeraffeld ongeïnspireerd zooitje. Halve versies van nummers op de automatische piloot. Voor aanvang puilde de zaal uit z’n voegen, maar hij heeft de zaal half leeg gespeeld. Zie de zaal ook maar weer eens voor je te winnen als je een uur op je laat wachten als een divo. Shame on you, D’Angelo!

Tinus Voor

Nu moet je het niet mooier laten lijken dan het was.
Hij laat 65 minuten op zich wachten, zonder daar zijn excuses voor aan te bieden. En vervolgens begint hij met zingen/schreeuwen, niet te verstaan, een daabse-blik in zijn ogen->onder invloed van wie weet wat.
Schandalig wat hij flikt en dan nog de uitvoering van zijn “professie”…Bummer!
Wat een kroonstuk had kunnen zijn van north sea 2012 is een dikke tegenvaller geworden.
Is het iemand anders ook opgevallen dat de mooi-boy niet zo mooi meer is..maar ja, daar wordt hij niet voor gevraagd, wel om tijd te komen en een vermakelijk optreden te verzorgen..D’ang heeft ernstig gefaald.

Funkdoctor

Na alle hype vooraf zeer teleurgesteld. Hoorde zoveel goede dingen over hem. Maar ik vond er niet veel aan. Hij lijkt Prince na te willen doen met zn zogenaamde bandleiderschap, maar het komt te gekunsteld over. Band vond ik soms strak, maar soms rommelig. Zn stem liet te wensen over, veel geschreeuw. Chicken Grease was een goeie jam, maar iets wat ik vaker en beter bij Prince gehoord als Prince zelfs niet in goeie doen zou zijn. Al met al zeer teleurgesteld. De nieuwe Prince/Stevie? Nog maar een aantal jaartjes Prince zn shows bestuderen en nog meer albums en goeie tracks uitbrengen als Stevie. Tot nu mag hij dus nog niet eens in hun schaduw staan.

marko van der vegt

ja, hij had op tijd kunnen komen. En ja, het kwam moeizaam op gang (problemen geluid?). Maar vanaf nummer 3 nam hij mij en velen om mij heen mee op zijn ride door het landschap funkadalic. Wat een beats, wat een uithalen en the groove was onnavolgbaar lekker. Hij gaf veel energie en het was mijn hoogtepunt van NSJ 2012.
Zeker Shit, Damn, Mother Fucker werd fantastisch lang gerekt en met een strakke bandprestatie het mooiste van dit optreden. Het uurtje te laat was ik toe alweer vergeten….

Martijn

Begrijp deze positieve recensie niet goed, net als bovenstaande reacties vond ik het optreden zwaar tegenvallen. En gelet op reacties in de zaal was ik niet de enige. De man is nu al over zijn top, en kan het vocaal niet meer bijbenen. Wat een teleurstelling, zeker als je 10 geleden bij zijn eerste optreden tijdens NorthSea Jazz aanwezig was.

SennHeiser

D viel mij wat tegen, vond hem in Paradiso beter op dreef en dus veel beter en NSJ 2000 was een überFunkNeoSoul van een andere planeet. Lady en lange uitgesponnen versie van Sugah Daddy waren dus wel weer magistraal, daar liet hij dus wel weer zien dat hij en zijn band het publiek helemaal kapot kan spelen, jammergenoeg bleef het hierbij, dit in tegenstelling tot 2000 en in iets mindere mate @ Paradiso.

Ronald

D’Angelo wil dan misschien Prince, James Brown en Stevie Wonder zijn, hij is slechts geslaagd in het kopiëren van die andere grootheid… Sly Stone. Te laat en volledig stijf onder de coke het podium oprollen om vervolgens een rommelig concert af te leveren. Zo is Sly in de jaren 70 ten onder gegaan, in de jaren 80 niet kunnen terugkeren en thans… ach ja. Prince zingt in Old Friends For Sale (uit 1985) ‘ some friends of mine got stuck in the snow’. Dat is helaas ook het geval met D’Angelo. De toekomst van de funk ligt toch echt bij Janelle Monàe!

Funkdoctor

Juist Ronald. Waarom hoor ik niemand over Janelle. Ik vond haar band ook heel strak en funky en een hele goeie show weggeven. Dit leek ook meer op de George Clinton optredens van vroeger. Ik zie haar meer als de opvolger van Prince.

Marcel Kaatee

D’Angelo was inderdaad te laat en niet in beste doen (misschien heeft het wel met elkaar te maken), maar de band stond in ieder geval als een huis.

Ik heb een paar moddervette grooves gehoord zoals ‘Devil’s Pie’ nadat D’Angelo (gelukkig) stopte met zijn slordig gespeelde gitaarriffs. Daardoor was de échte gitarist Jesse Johnson ineens goed te horen. Dat nummer had van mij nog minstens een kwartier langer mogen doorgaan.

Prancer

juist, Jesse Johnson, niet toevallig de gitarist uit Prince’s jaren 80 funkband The Time. Oke Dangelo nu nog meer live videos van Prince bestuderen en misschien lukt t je volgend jaar. And stay of the drugs.

michel kerkhoff

Een uur te laat, een heel matig begin (zeg maar gerust slecht), vocaal onder de maat. Zoveel was er dus niet te juichen. De grooves waren ook niet kneiterstrak, je hoorde in de zaal alleen gedreun. Geen enkel onderscheid tussen basgitaar en bassdrum. Terwijl de bas zo’n belangrijk onderdeel uitmaakt van de grooves. D’angelo heeft één van de beste bassisten ter wereld in zijn band maar daar was verder niets van te horen. Dat mag NSJ zich wel aantrekken, het geluid in de Nile is al jaren wisselvallig. De meeste acts worden uitversterkt als een heavy-metal band met veeeeeeels te veel nadruk op de bassdrum.

Camillo Spratt

Als je voor anderen schrijft, luister dan ook naar de mensen die om je heen staan en hetzelfde concert beluisteren. Een zaal half leeg spelen is geen teken van kwaliteit. Mijn oordeel op basis van bovenstaande reacties. Ron, of beter naar anderen luisteren of je schrijft introverte recensies die blijkbaar voor jezelf zijn bedoeld! Gefluit en boegeroep en er dan de eerste drie nummers niet inkomen, mede omdat je het publiek niet meekrijgt, is gebrek aan vermogen om het gebrek aan respect te compenseren met geniale muzikaliteit.

Henk

Zonder ook maar enigszins in de discussie mee te gaan over het wel of niet goed vinden van het concert gisteren; coke? Ronald, is dit gebaseerd op feitelijke kennis (misschien naast hem gestaan backstage, terwijl hij met zijn neus in de ‘snow’ hing?) of is het een aanname die er misschien helemaal niet zo toe doet?

Rogier

Ik denk Ron maar een grapje maakt. Ik hoop eingelijk dat ie gelijk heeft. Dat zou nog enigszins een excuus zijn voor dit slap concert. Janelle voor hem en Maceo na hem en zelfs Alloe Blac in de grote zaal vond ik veel beter. En die D’Angelo zou de future van Funk moeten zijn? Helaas voor ons hebben we na Prince,MJ en Stevie er nog niet echt 1 gehad. Oke zn 2 albums waren dan wel weer heel goed.Laten we het dan maar op een offday houden…

D.Franklin

Het optreden van zondag was aan de mindere kant vergeleken in paradiso. Volgens mij gaat het vele optreden achter elkaar ten koste van de kwaliteit.Ik hoop dat hij en de mensen zich heen dit ook realiseren. Ik geloof er heilig in dat het goed komt met D.

Hoinjsz

Ik vond het concert ook tegenvallen. Ten eerste was het geluid niet goed, met name het drumgeluid klonk raar en mijn inziens kon je daardoor Pino’s geluid ook niet goed horen. Ten tweede zijn houding. Hij deed alsof hij het helemaal gemaakt had maar hij is er nog lang niet. Ik hoorde Howard Komproe na de show van Monae zeggen Mooi Boy is in the building. Hoe je dan te laat kunt zijn is mijn een raadsel? Tenzij, … je ‘ergens’ op moet wachten voor je het podium op wil.

De band van Maceo daarin tegen was rete-strak (niet van de coke).
De show van Janelle Monae was ook super. Jammer dat D’ Angelo een gat liet vallen tussen deze 2 optredens.

Koen

@ D. Franklin, moet het vele optreden juist niet ten goede komen van de kwaliteit? James Brown, Prince konden het ook en nog veel vaker. Prince gaf soms aftershows op dezelfde dag die nog beter waren dan de concerten, die ook nog eens gaaf waren. Nee Dangelo mag wat beter naar de echte meesters kijken.

Reageer op 'In de funktrein van D’Angelo'

Op deze site gelden onze huisregels. U kunt een gravatar gebruiken.