Metheny laat kakafonie niet ontaarden
Pat Metheny en zijn Unity Band. Foto Peter van der Ploeg / NRC
Voor wie nog nooit het ‘orchestrion’ van Pat Metheny aan het werk heeft gezien, zoals ik, was het eerste uur van Metheny en zijn Unity Band een feest. Metheny maakt met zijn machines kakafonie, die nooit ontaardt in lawaai.
Na het eerste half uur al is niet alleen duidelijk hoe goed Metheny in zijn vel zit, maar ook hoe fit saxofonist Chris Potter erbij staat. Potter weet de 57-jarige gitarist met gemak bij te benen, aan te vullen en uit te dagen.
Drummer Antonio Sanchez en bassist Ben Williams blijven moeiteloos overeind. Metheny en de Unity Band spelen feilloos, maar gevarieerd. Het tegen het einde van het optreden uit de kast getrokken orchestrion, van flesblazers, een xylofoon en een enorm drumstel dat hij allemaal van z’n gitaar bespeelt zet hij de Amazon op z’n kop (niet letterlijk, Metheny trekt mensen die graag lekker blijven zitten).
Pat Metheny tijdens zijn optreden in de Amazon-zaal. Foto Peter van der Ploeg / NRC
De Unity Band speelt vooral werk van het onlangs uitgebrachte album met dezelfde titel, werk dat doorborduurt op het rijke oeuvre dat Metheny als solist al uitbracht.
De man met, na Esperanza Spalding, het grootste kapsel van het festival blijft een eeuwige optimist en werkt altijd naar een majeurtje, als het even kan. Misschien niet voor de cynici, maar voor mij – met herinneringen van rijden door de Pyreneeën met Secret Story aan – een blijde boodschap, als ik het zo mag noemen.
Meer over het North Sea Jazz Festival op zaterdag 7 juli 2012›
