Het goede van zo’n beetje alle werelden bij Blitz the Ambassador

Blitz the Ambassador. Foto Bram Janssen / NRC

Het koper gaat nog één keer op roodgloeiend, de handen moeten nog één keer de lucht in. Aan het einde van een uur vol energie op het Mississippi-podium, waar Blitz the Ambassador alle registers nog eens opentrekt.

Hoe ‘ie het doet doet ‘ie het, Blitz, ofwel Samuel Bazawule. De geboren Ghanees heeft de snelle tong van Busta Rhymes en legt z’n raps soms over pure afrobeat. Dan ineens zet hij de kopstem op die we kennen uit de West-Afrikaanse muziek. “We hebben tien uur in de auto gezeten vanuit Denemarken om hier te komen, ik ben een beetje duizelig. Maar het was het waard,” laat hij z’n publiek weten. Het zal eerder andersom zijn: het publiek wordt van de ene naar de andere kant gedwongen – door de beat.

“Fela Kuti”, roept ‘de ambassadeur’ te pas en te onpas. En zeker, die connectie is onmiskenbaar. Maar z’n jazzy sound, soulvolle passages en vuurspuwende raps maken iets heel anders van de show van Blitz. Tel daarbij op z’n stuiterende band, met saxofonist Ezra Brown springend als een balletje dreadlocks over het podium.

Blitz the Ambassador. Foto Peter van der Ploeg / NRC

Alles klopt dan ook, de wat belegen afkeer van de CIA, FBI, BP en Shell daargelaten. De groep heeft elk nummer een paar gooi-je-handen-in-de-lucht momenten, waar het volle terrein voor de Mississippi gretig aan meedoet. En er zijn zelfs pasjes ingestudeerd. De blazers zwaaien synchroon met handdoeken, gooien ze synchroon het publiek in. Hier staat een band die het beste heeft van de festivalfeestvreugde van Relax, de lak aan genres van Kyteman en de liefde voor swingende roots van Jungle By Night.

Alle foto’s (tenzij anders aangegeven) door Bram Janssen.