*

North Sea Jazz 2011: Legendes dunnen uit, jazz blijft vernieuwen :: nrc.nl

North Sea Jazz 2011: Legendes dunnen uit, jazz blijft vernieuwen

North Sea Jazz 2011

Trombone Shorty op North Sea Jazz 2011. Foto NRC / Andreas Terlaak

door

Naast knallende popnamen bood North Sea Jazz ook genoeg moois voor de echte jazzliefhebber, zoals een eerbetoon aan Miles Davis.

Bijna is het Toots-jaar en wordt zijn negentigste verjaardag uitbundig gevierd. Nu zat de ‘lieve opa’ van de jazzgemeenschap gewoon weer op zijn kruk als altijd, bijna de oudste musicus van het North Sea Jazz Festival: Toots Thielemans. Een kleine grijze baas met een dikke zwarte bril met oranje glazen, het geliefde ‘broodje’ – de mondharmonica – in de hand.

Toots Thielemans op North Sea Jazz 2011. Foto Andreas Terlaak / NRC

Nog altijd reist hij de wereld over. De laatste tijd, op de podia en televisie ontroert hij. Hij kan het nog, denk je onwillekeurig. Net die ene noot raak, dat wijsje precies recht tot het hart. In de Amazon-zaal op North Sea Jazz kondigde hij de ballade The Dolphin aan met de volgende woorden: ,,I have a great brok in my heart for Brasilian music.” Hij speelde gedreven. Zacht. Melodieus. Niet altijd even accuraat, maar met de steun van zijn trio vakmannen kreeg elk liedje een krulletje. Niet hemelbestormend of avontuurlijk, maar het was nooit te weinig.

Legendes zoals hij dunnen uit – een ontegenzeglijk gegeven in de jazz. Maar de populariteit van muziek met grote vernieuwingsdrang is op North Sea Jazz nog altijd het meest te merken. Nog nooit ontving het festival in Ahoy zoveel mensen. Naast de zeventigduizend reguliere bezoekers over drie dagen, gingen er negenduizend extra bezoekers naar de drie nachtconcerten van rasmuzikant Prince.

Jules Deelder draait z'n favorieten op North Sea Jazz 2011. Foto Andreas Terlaak / NRC

Wat opviel was de verbeterde logistiek op het grote festival. Er waren nu nauwelijks knooppunten in de zich immer voorbewegende mensenstroom van podium naar podium. Nieuwe indelingen voor zalen met betere zichtlijnen verhoogden de pret, en maakten de inlevering van podia nauwelijks een gemis. Als vanouds was het druk op de pleinen met de talloze eettentjes. Op het dak bij (jazz)deejays als Giel Beelen en Jules Deelder, die de microfoon greep voor een onvervalst potje Rotterdamse humor, heerste een lounge-sfeer met borrelaars voor wie concertbezoek duidelijk minder prioriteit had.

Flying Lotus krijgt het publiek op de stoelen. Foto Peter van der Ploeg / NRC

Het mag zo lijken naast alle knallende popnamen van dit jaar, maar er was zeker niet te weinig jazz. Musici uit alle geledingen traden voor het voetlicht van de dertien zalen: klein en lekker experimenterend (Chris Lightcap, The Ambush Party), subtiel (Portico Quartet), feestelijk voor de gelegenheid (Roy Ayers met Pete Rock), warmbloedig (Adriana Calcanhotto), filmisch (Hidden Orchestra) en wellustig dwars (Most Other People Do The Killing). Naast traditioneel en de nodige terugblikken klonk ook echt urgente jazz. De vernieuwende fusies met elektronica bijvoorbeeld in de Darling-zaal. Vooral de scherp geslepen beats van Flying Lotus kwamen aan. Ze werden ter plekke ingekleurd door een drummer en toetsenist; het leverde een onverwacht echt opwindende draaikolk van nieuwe jazz op.

Jong talent van eigen bodem als Kris Berry, Jungle By Night en het Nationaal Jeugd Jazz Orkest overtuigden op het buitenpodium. Mooi ook om te horen hoe de muziek van ooit veelbelovende debutanten als pianist Gerald Clayton en saxofonist Tineke Postma nu gerijpt klonk.

Jungle By Night in het NRC Café. Video Bram Janssen / NRC

Strijdlustig trok de 25-jarige Amerikaanse trombonist Troy ‘Trombone Shorty’ Andrews met zijn stoer vinnige halen strakke lijnen in de lucht. Met repertoire van Louis Armstrong, met lef naar deze tijd gebracht, was hij een van de ontdekkingen dit festival. Ook de Noor Arve Henriksen liet zien waarom hij de winnaar is van de jaarlijkse Paul Acket Award met spannende, intense improvisaties op trompet tegen de rauwe ritmes van de percussionist Ingar Zach en sample-maker Jan Bang.

De Amerikaans/Indiase altsaxofonist Rudresh Mahanthappa deelde dit weekend de carte blache-eer met Kyteman. Een van de interessantste optredens in zijn drieluik was dat van zijn new fusion-groep Samdhi, waarin complexe melodische en ritmische elementen van zowel Zuid- Indiase muziek als de traditionele jazz inventief gecombineerd werden.

Zinnenstrelende vocalen klonken van de drie zangmeesters Jon Hendricks, Al Jarreau en Kurt Elling; ze etaleerden de ware kunst van jazz- zang. Nog meer stemmen kleurden het festival: een prachtig meeslepende Gregory Porter, wat gepijnigde klanken van Madeleine Peyroux tot de buigzame klanken en knap timing-gegoochel van Fay Claassen.

Pharoah Sanders op North Sea Jazz 2011. Foto Andreas Terlaak / NRC

Raspaard Pharaoh Sanders kon zich twee keer op zijn sax laten horen. Hij stoorde zich echter dusdanig aan zijn trio met pianist Robert Glasper dat hij nadrukkelijk bij solo’s wegliep of ging zitten. De opgetrommelde pianist Mulgrew Miller en zijn band voegden zich meer naar de wensen van de eigenzinnige saxofonist bij het tweede concert.

Uitkijken was het naar het prestigeproject van Herbie Hancock, Wayne Shorter en Marcus Miller, een eerbetoon aan de twintig jaar geleden gestorven Miles Davis. Het grootste probleem waar de musici voor stonden was de vraag: hoe kijk je terug en betoon je respect aan iemand die niet van achterom kijken hield?

Het werd een wat afwijkend abstract maar fascinerend concert, waarin Davis-citaten slim werden verwerkt in door Miller aangevoerde improvisaties. Het blazersloopje uit Milesstones, frases uit de elektrische Tutu-tijd, waarin Hancock zijn lust voor soundeffecten kon botvieren. De jonge trompettist Sean Jones stond voor de moeilijke taak de rol van Miles in te vullen. Dat deed hij bekwaam, vooral in duel met Wayne Shorter die zijn eigen duivels bestreed.

DJ Maestro draait op het dakterras. Foto Koen Smeets / NRC

Ondanks dat het wat statisch bleef, waren er best bezwerende uitwisselingen. Onbegrijpelijk dat publiek in het eerste nummer al z’n conclusies trok en wegliep, zeker bij dit duurdere plusconcert. Terug naar het loungedak met zijn easy tunes wellicht.

Lees meer over:
North Sea Jazz

22 reacties op 'North Sea Jazz 2011: Legendes dunnen uit, jazz blijft vernieuwen'

Bert van Leeuwen

Het was juist heel begrijpelijk dat het publiek vertrok bij ‘Miles revisited’ (ik niet). Vijf grote ego’s op een podium die niet samen speelden. Zogenaamd hyperintelligente muziek, maar feitelijk slecht geluid (Miller), vals spelen (Shorter) en egotripperij, die weinig meer met Miles te maken had. Een beetje vals om de weglopers weg te zetten als ‘easy tunes’ partygangers. Er was zoveel betere muziek zoals Branford Marsalis, Rembrandt Frerichs, Harmen Fraanje en Mehldau en Redman. De recensent heeft veel gemist, net zoals wij allen.

A Leeuwangh

Terecht veel lof voor het mooie festival. Goede organisatie, voor ieder wat wils met de prachtige line up.
In NRC tot op heden gemist een beoordeling van het ‘nieuwe geluid’verbouwde Ahoy ( de Maas ). Vanaf dag 1 veel kritiek. Van mijzelf en publiek om mij heen.
Tegenover podium een brei van geluid waarbinnen índividuele acties nauwelijks doorkwamen. Op de lange zij kaatste het geluid 2 tot 3 maal door in de oren, verschrikkelijk vond ik het. Bij 1 optreden maar weggelopen.
Dit moet beter kunnen, nu is Ahoy de echoput van Rotterdam.

Els van Soest

Schandalig ‘tribute’! Vol verwachting uitgekeken naar deze grote jazzmannen, die zoveel aan Miles te danken hebben. Eerst wachten, terwijl alle app. klaar stond. Géén aankondiging; ook al weet iedereen waarvoor hij/zij komt: het is toch een eerbetoon? Dan komt er muziek, waarin zeker tonen van Miles te herkenen waren, maar zo ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd, zonder plezier en samenspel !! Wayne Shorter staat erbij omdat het moet, en teert op oude roem; hij doet nauwelijks iets (daar betalen we een pluskaart voor !) Hancock komt pas enigszins op dreef bij het laatste nummer (1e concert). Hadden ze ruzie of zo! ! Alleen Marcus Miller leek er nog zin in te hebben en zei tenminste nog iets over de geest en nagedachtenis van Miles. Laat ze maar weten dat het op die manier niet meer hoeft, zeker niet als er extra voor betaald moet worden en ze nauwelijks een uur spelen (Ik ben het ‘hele’ concert gebleven). Nogmaals schandalig en er was gelukkig nog veel ander moois!

Jan Willem van der Kouwe

‘Miles reviseted’ was wat mij betreft geen concert om bij weg te lopen, ik heb genoten. Erg ingenieus hoe de stijlen uit de verschillende perioden uit de carriere van Miles met elkaar werden vermengd. Er zaten mooie hoogtepunten in. Ik kan wel begrijpen dat festivalgangers die op bekende namen afkomen zonder de muziek waar het over gaat te kennen dit niet kunnen volgen en vroeg of laat afhaken.

Gerard Vos

Verbazingwekkend dat als het in de kop over jazzlegendes gaat de naam Barry Harris niet valt. Zijn muziek ontroert, swing, en behoort technisch tot het allerhoogste niveau. Wellicht een idee voor de North Sea Jazz organisatie om deze man volgend jaar carte blanche te geven.

Overigens roept Barry Harris op om vooral de naam jazz uit North Sea Jazz te schrappen en er keurig North Sea Festival van te maken. Harris had zelden zoveel rockdrummers gehoord als op dit festival.

Paul Tap

Weer 2 podia minder is absoluut wel een gevoeld gemis. Sowieso minder kans om verrast te worden bij het rondzwerven en voor bijvoorbeeld een band als Mostly Other People Do the Killing is een zaal als de Darling veel te hoog en te groot. Dat soort muziek komt veel beter tot z’n recht in zaaltjes die soms bijna letterlijk knellen. Daarvan zijn nu alleen nog de Yenisei (nu met vreselijke tafeltjes en een bar) en de Volga over. De rest is tot Muziekfeest op het Plein omgetoverd inclusief eettentjes.
Ik heb in de 6 jaar Rotterdam nooit weer naar Den Haag terug verlangd, maar dit jaar dus wel. Waar is de Pianoroom, inclusief zuurstofschuld, de van Gogh met zwetende funk/dance en hopeloze palen in beeld, etc.
Rotterdam is logistiek inderdaad een verademing, maar muzikaal verarmt de boel vreselijk door het beperkte aantal (veel te grote) podia.
Ik heb me de drie avonden weer goed vermaakt, maar het was, vooral zaterdag hard werken, want geen verrassingen. Ik wacht voor volgend jaar echter wel, voor het eerst, met kaarten bestellen totdat het volledige programma bekend is, want of ik weer drie dagen ga, zoals de afgelopen 15 jaar, betwijfel ik.

Paul Hartman

Het derde en laatste concert (zondagnacht) van Prince was niet om aan te horen! Veel te hard: wie geen oordoppen had heeft gegarandeerd ongeneeslijke gehoorschade opgelopen. IJzingwekkend was ook de afstand tussen de megaster en het publiek door mechanische lichtshow en vooral door ongeïnspireerde zangeressen en band(keyboardspeler koos verkeerde toonhoogte, leadzangeres kon te vaak het niveau niet halen. Maceo Parker probeerde in een wanhoopsdaad met “Pass the Peas” nog iets te redden, maar lauwe reacties waren zijn deel. Wat een aanfluiting, afgang en deceptie zeg. genant ook voor Prince. De rasartiest schakelde in paniek tussen hits maar ook dat bracht de zaal niet op stoom.Hij was er zelf ook niet blij mee, getuige een uitgebreide soundcheck nota bene midden in het concert!

Jeroen Ticheler

Het Tribute aan Miles ging met name in het eerste deel (van het eerste uur) de mist in door de sterren die als waren het autisten voor zich uit stonden te spelen. Daarmee verloren ze het contact met een groot deel van het publiek en liepen veel mensen vroegtijdig weg. Pas toen Miller contact maakte met het publiek en het tweede deel volgde ontstond een prachtige sfeer waarbij mensen geboeid konden blijven zitten. Het optreden van Branford Marsalis daarna was fantastisch! :-)

Emiel kruizenga

Beste meneer hartman , weet niet welk concert u bezocht heeft maar ook wij waren bij prince op zondag en ik waande mij in de hemel , totaal meegevoerd in het eerste uur met zo ontZettend mooie muziek dat ik bijna in trance raakte. Juist het licht en de prachtige zang van de zangeressen maakten van dit nachtconcert een legendarische nacht. De soundcheck in het midden is part of THE show en geeft aan wat een perfectionist prince is. Waarschijnlijk zat u daar met gratis kaarten om
Dit belachelijke stukje te schrijven maar onze betaalde kaarten hebben
Waarschijnlijk ook meer emotie en vreugde gebracht. Dit wad namelijk een legendarisch concert waar de rillingen
Je over je lijf liepen !!!! En ik ben ook wel wat gewend , werk namelijk al 20 jaar in 1 van de mooiste poppodia van nederland

pieter

ik was ook tijdens het laatste concert van prince aanwezig ,en ik vond het in een woord fantastisch.

Ik heb ontzettend genoten.

Marcel Kaatee

Het concert van Bootsy Collins aan het einde van de avond was gisteren het absolute hoogtepunt van de derde festivaldag. De band kende een uitstekende bezetting met onder meer ‘special guest’ TM Stevens, de blazerssectie van Public Enemy en Bernie Worrell op toetsen. Kyle Jason en twee zangeressen verzorgden de backing vocals. Het eerste half uur is al jarenlang hetzelfde bij Bootsy. Never change a winning groove.

Raphael Saadiq bracht aan het begin van de avond in die enorme Nile-zaal intieme soul en een paar ijzersterke grooves, die in een kleinere zaal ongetwijfeld veel beter tot hun recht waren gekomen.

Voor de wervelende hip hip show van Snoop Dogg (voorafgaand aan Bootsy) was de Nile zaal daarentegen wel weer prima geschikt.

Aan de funk van Bootsy en Snoop kon Prince, nota bene met Maceo Parker als sidekick, bij lange na niet tippen. De uitvoeringen van ’1999′, ‘Controversy’ en ‘Housequake’ en ook Maceo’s ‘Pass the peas’ bracht het publiek in beweging maar daarnaast speelde Prince wel erg veel langdradige rock ballads. Doordat de geluidsman het volume steeds verder opschroefde werd het er allemaal niet beter op.

De sympathieke altruïstische uitstraling van Bootsy (de Bootsy Collins foundation deelt muziekinstrumenten uit aan kinderen: “Say it loud: an instrument for every child!”) staat lijnrecht tegenover de zelfingenomen ellenlange egotrippende gitaarsolo’s spelende Prince.

Gisteren ook nog gezien en genoten van Tom Jones (een vreemde eend in de bijt en toch niet misplaatst op het festival) en vooral van de weergaloze zangeres van Black Dub: Trixie Whitley. Daar gaan we nog veel van horen. Black Dub speelt vanavond in de sfeervolle Parijse jazzclub New Morning.

Mertens

Prince was inderdaad hard, maar vooral hard goed. Wat een feest! Prince is en blijft een rasperformer die met gemak 2,5 uur volspeelde. Nog lang nagenieten hiervan.

Marius van Huygen

Maar wat heeft Prince met Jazz te maken? Van Tom Jones kun je hetzelfde afvragen.

René van Beloois

Ik was bij het eerste concert van Prince. Zat hoog in de 2e ring maar vond het een geweldig concert. Geluid vond ik juist goed voor de plek die ik had. Ik las een aantal negatieve recensies over het eerste concert. Zie o.a. Volkskrant. Maar mijn beleving was anders. Het feit dat Prince 3 avonden andere nummers speelt en andere accenten legt vind ik op zich al een groot compliment waard. Prince heeft mijn (hooggespannen)verwachting meer dan waar gemaakt. De man is nog steeds cool voor zijn leeftijd.

Herman van Deutekom

@Paul Hartman

Het is duidelijk dat jij geen fan bent van de grootste entertainer ter wereld: Prince! Gehoorschade? Zat jij IN een speaker? En afstand tussen Prince en publiek? Niemand die het publiek zo kan bespelen als Prince. Je maakt het niet vaak mee dat mensen in een grote zaal als Ahoy tot in de tweede ring staan te swingen en mee te zwaaien en klappen op het ritme dat de meester aangeeft. En dat om drie uur ‘s nachts, en voor velen na een lange dag met veel concerten.
Ik heb een North Sea Jazz-zondag meegemaakt met diverse muziekstijlen en allerlei kleine (James Blake) en grote (Shorter, Hancock) artiesten. En als alle artiesten en groepen van die dag zijn geweest, staat daar opeens die kleine grote man uit Minneapolis en hij blaast alles en iedereen weg. Niemand die aan zijn show kan tippen. Wat een rasartiest, wat een fenomenale zanger, en niet te vergeten: een van de beste gitaristen aller tijden. Dat bewees hij zondagnacht meerdere keren. Het “Sign Of The Times Tour” concert in de Galgenwaard in Utrecht (1987) vind ik het beste concert dat ik ooit heb gezien (ook al was het in een stadion). Maar dit concert komt daar aardig bij in de buurt.
Twee minpunten: de lampen acht keer uit en aan, voor aanvang van de show, is iets te veel van het goede. En Prince, als je na twee uur en een kwartier spelen echt klaar bent, geef dat dan even door, dan hoeven die drieduizend echte fans niet nog drie kwartier lang (tot half vier ‘s ochtends) te wachten, fluiten, gillen en hopen op nog een toegift.

natascha adama

Prince zondagavond was slecht (vrijdag waren de recenties ook al even beroerd)! Ik weet niet of je met zulk slecht gezang in de hel bent beland of anderzinds op een zeer slechte plek, maar ik ben nooit lyrisch over de man geweest (kon naar het concert). Over Tom Jones, het concert was te gek, de man is 71 en kan zingen, zingen, zingen, zonder franje, zakelijk en goed georganiseerd. Miller en zo, daar ben ik niet gebleven, teveel egos (inderdaad) teveel gesteggel.

Pieter Beemsterboer

Legende??? Voor mij nog steeds Prince. Te hard? Waarschijnlijk afhankelijk van waar je staat of zit. Voor aan het podium was het geluid uitstekend. Alles wag goed hoorbaar en in balans. Uitgebreide soundcheck midden in het concert?? Dat was slechts een monitor soundcheck. Het had niets met het zaalgeluid te maken.
Wat betreft het optreden zelf kan ik melden dat dit zeker niet het beste concert van Prince was (althans, zondag niet). De playlist vond ik vreemd qua opbouw. Te veel rustige stukken, teveel uitgesponnen. Het leek of de band niet op gang kon komen en dat bleef eigenlijk tot het einde het geval. Niet overtuigend en rommelig gespeeld. Dat gold voor vrijwel elk bandlid, met uitzondering van The Master himself én bassiste Ida Nielsen, die elke noot retestrak en trefzeker uit haar gitaar liet pompen. Samengevat, leuk concert, prima geluid, maar geen topper.

Zwaar minpunt voor de ongenisatie m.b.t. de crowd control van en rond het prince concert. De beveiligingsmensen hadden de menigte niet goed onder controle waardoor het scannen van de kaarten zeer rommelig en onrustig verliep. Op zaterdag schenen er diverse mensen behoorlijk in de verdrukking te zijn gekomen door de druk van toestromende publiek dat tegelijk door de deur wilde. Geen prettig gevoel. Volgende keer wat professioneler aanpakken. Doorgaans is het bij leuke dorpsfestivalletjes een stuk beter geregeld!

a Leeuwangh

Marcel, mooi verhaal over Bootsy. helemaal eens. Heb mij , tot mijn eigen verbazing,helemaal laten inpakken toen ik vanaf de Band of Gypsies rond 22.45 voor ‘even Bootsy proeven’ de Nile inwandelde. Daar tot ruim een half uur na middernacht heb genoten van vakkundig en liefdevol optreden.
Wat een performance , Bootsy bleef maar doorspelen voor een kokende zaal.
Tot aan zijn bijzondere slotwoord zeer genoten. Muzikaal leerzame avond ………..

John Goverts

Allemaal klagen over de Grote Namen die teleurstellen? Laat ik het dan maar hebben over de relatieve nieuwkomers. Na Kytecrash (die de zaterdagavond aftrapte) zei ik dat mijn avond al niet meer stuk kon. Had ik te vroeg gezegd. Had ik moeten bewaren tot na Trombone Shorty. Twee geheel verschillende acts, maar o, o, wat een klasse! Op zondag natuurlijk naar Kytemans Jam Sessions. Ik herhaal: o, o, wat een klasse. En dan de geweldige combi van Bona en Midon (in de auto terug naar huis ontstond spontaan Bidon, een woordgrap die de lezer mij in deze Tour-de-France-weken wellicht wil vergeven). Ik had beide heren al eens los van elkaar zien optreden, maar ik wilde me wel eens laten verrassen. En verrast was ik! Aangenaam verrast! Jongens, jongens (en meisjes) wat was er weer veel gaafs te genieten. Is de kaartverkoop voor 2012 al gestart? ;-)

Mark Riphagen

Voor mij was Bootsy een geweldige afsluiting van het festival. Net als Stevie Wonder in dezelfde zaal na de WK vorig jaar, waarmee we de finale ervoor toen mochten verwerken, mocht Bootsy net zo lang doorgaan als hij wilde. Hij speelde bijna een uur langer door met zijn band! Op de CD die ik van hem kocht, zag ik dat Snoop Dog, degene voor hem, stond. Snoopy was dus gewoon maar een inleiding.
Ik vond het een geweldig jazz-festival met een goede programmering, met de ervaring van wat ik meegemaakt heb. Ik koos blijkbaar de juiste plaatsen uit om mee te maken. Ik ben maar een keer gauw weggelopen naar een andere plek.
Ik was erg onder de indruk van het Gotan Project met de mooie video beelden in de achtergrond. De CD’s van die band waren na afloop gauw uitverkocht. Ik koos een plek op de eerste verdieping aan de zijkant uit, waar ik geen last had van het licht, als dat beneden wel een probleem zou zijn geweest. Schitterend om te zien.
Ik was blij, de artiest Seal in het echt te kunnen zien op zaterdag. Hij was twee jaar terug een hoogtepunt voor mij op North Sea Jazz; toen ik nog een TV-kijker was.

Tot volgend jaar :)

Michele van den Heuvel

Legendes dunnen niet echt uit maar er wordt zo weinig over geschreven!! Ik mis overal recensies van voor mij de echte jazz toppers. Dat was voor mij oa Brandford Marsalis met zijn geweldige nieuwe drummer Justin Faulker zij gaven een adembenemend concert op zondagavond aan het slot van het festival. Ook het concert van Ahmad Jamal op vrijdag was super, tevens Phorah Sanders mn met zijn begeleiding van vrijdagavond, ook al werd hij daar chagrijnig van die oude knorrepot.
Dan het concert van Brad Meldau en Joshua Redman en de tea for 3 met Dave douglas en Enrico Rava. Ik heb enorm genoten maar lees er niets over. Verder verbaasd het me dat ik niets lees over de Cubaanse en Latin Jazz als Chuco Valdes en Ruben Blades en Eddie Palmieri die allen een totaal andere sfeer creëerde.. zo maakt ieder zijn keuzes natuurlijk, maar ik heb mijn drie dagen heerlijk vol gekregen met de echte jazz en super genoten!!

philip wahl

Jazzophill

Ik sluit me volledig aan bij de mening van Michele.
Het was weer top.Echt geweldige dagen gehad. Je moet gewoon de juiste keuze maken en niet overal naar toe rennen want dan heb je uiteindelijk nog niets gezien en geproefd van de sfeer.Kan bijna geen jaar wachten

Reageer op 'North Sea Jazz 2011: Legendes dunnen uit, jazz blijft vernieuwen'

Op deze site gelden onze huisregels. U kunt een gravatar gebruiken.