Belangrijk: Voor het goed functioneren van nrc.nl maken wij gebruik van cookies (meer informatie).
Hiervoor hebben wij wel eerst je toestemming nodig. Klik op de groene knop als je hiermee akkoord gaat.

Wegwerpsoul van Ben L’Oncle Soul; sympathiek Saravah Soul

Eén van de merkwaardigste succesacts van dit jaar is wel de Franse soulzanger Ben L’Oncle Soul, die doorbrak met de cover van the White Stripes-hit Seven Nations Army. Op North Sea laat hij zien een slim publieksbespeler te zijn.

De band van Ben (Benjamin Dutarde is zijn naam) ziet er alvast prachtig uit: twee dansers in kniebroek en kniekousen en Ben zelf met geruite pet met bolletje. Bij zijn nostalgische soul past ook kleding die teruggrijpt in de tijd, is zijn opvatting.

De show is ook heel overtuigend. Ben, die vorig jaar debuteerde met een album bij Motown, wisselt handig de minder aankomende Frans gezongen nummers af met covers en Engelstalige liedjes. De keyboardspeler legt felle accenten of speelt een dominant ritme en ook de blazers knallen er lekker in. De groove is dampend, maar herinnert vooral aan andere muziek.

Bij die covers, toch een beetje zijn handelsmerk, gaat het mis. Stevie Wonders Signed, sealed, delivered gaat ten onder aan de vergelijking van zijn niet onverdienstelijke, maar meer degelijke stemgeluid met de charismatische jubel van Wonder. En zijn herschepping van Gnarls Barkley’s Crazy is horrible, alle pijn en gekte is uit die prachtsong weggemasseerd.

Het publiek gaat gretig mee in deze soulrevue. De dansers en Ben doen maffe, synchrone dansjes en Ben heeft een stoere funkschreeuw in huis, maar hoe vakkundig gedaan ook, het geheel smaakt als wegwerpsoul.

Buiten vindt Saravah Soul een hele andere invulling van het begrip cover. Voor een James Brown-pastiche trekt zanger Otto Nascarella collega Charles Bradley op het podium, de James Brown-volgeling die straks nog optreedt. Zijn Brits-Braziliaanse formatie laat vervolgens horen ook smerige funk te kunnen spelen.

Zelf is Nascarella zonder twijfel de meest energieke zanger tot nu toe op North Sea. Hij maakt pirouettes, toont flitsend voetenwerk, speelt percussie op wisselende instrumenten en zingt ook nog eens gedreven. Zijn bedrijvigheid is een groot deel van de charme van deze sympathieke band, die samba- en funkingrediënten mixt tot een hartverwarmende danspartij. Leuk.

Geplaatst in:
zaterdag 9 juli 2011

Meer over het North Sea Jazz Festival op zaterdag 9 juli 2011

Lees meer over:
Ben L'Oncle Soul
North Sea Jazz
Saravah Soul

4 reacties op 'Wegwerpsoul van Ben L’Oncle Soul; sympathiek Saravah Soul'

Andrea van der Pluijm

Beste Ron,
Wat is er mis met plezier hebben op en naast het podium. Ik vond het een verademing, even niks moeilijks… Ik heb trouwens genoten gisteravond van vele acts (Brad & Joshua, Sergio Mendes, Saravah Soul, Kitecrash, Roy Ayers etc.). Van alle acts die ik heb gehord/gezien vond ik er twee echt tegenvallen: Seal en Kurt Elling.

Bennie Soul

Het was idd een verademing! En het klonk te gek! Dus “Wegwerpsoul” is wel erg negatief! Ppffffff….

Robert

Grappig, ben naar 2 optredens geweest en moet zeggen dat ik dit een wegwerpbericht vind. Onzinnig. Soul = ziel = beleving en als jij dit niet hebt gehoort heb ik twijfel bij jou muzikale gehoor. Sorry!

Laura Alyssa

Wat een onzin… “wegwerpsoul”
Ik ben in Lille naar zijn concert geweest! En ik ga hem in London ook bezoeken! Doe dat ook eens zou ik zeggen!

Als jij bij hem de soul niet hebt gehoord, dan zou ik een bezoekje pearl brengen, en achter de kassa van c1000 gaan zitten.

Reageer op 'Wegwerpsoul van Ben L’Oncle Soul; sympathiek Saravah Soul'

Op deze site gelden onze huisregels. U kunt een gravatar gebruiken.