.

Dat blijkt uit een overzicht dat het ministerie van Defensie op verzoek van deze krant heeft vrijgegeven. De intensiteit van de gevechten in Uruzgan heeft Defensie verrast. Scheidend commandant der strijdkrachten Dick Berlijn zegt: „We wisten niet dat we zó vaak en zó veel zouden moeten knokken.”

De eerste Nederlandse eenheden arriveerden in het voorjaar van 2006 in Uruzgan. Tot en met vorige maand hebben grondtroepen sindsdien 327 keer schoten gelost, kwamen Apache-gevechtshelikopters 136 maal in actie en wierpen F16-jachtvliegtuigen 185 maal bommen af.

Nederlandse militairen hebben daarmee in Uruzgan nu al vaker geweld gebruikt dan in alle voorgaande buitenlandse missies sinds de Korea-oorlog. Ter vergelijking: tijdens de Nederlandse deelname aan de stabilisatiemacht in Irak (juli 2003 tot mei 2005) raakten militairen twintig tot dertig keer betrokken bij vuurgevechten.

De cijfers zijn gebaseerd op een inventarisatie van zogeheten TIC-verslagen – TIC staat voor troops in contact. „Vaak gaat het alleen om waarschuwingsschoten die we hebben gelost”, zegt een Defensiewoordvoerder, „maar het kan ook gaan om een urenlang vuurgevecht.” De inzet van de Apaches wordt apart bijgehouden, maar vaak zijn de helikopters samen met de grondtroepen betrokken bij hetzelfde gevecht. De F16’s werden in de meeste gevallen ingezet boven de provincies Helmand en Kandahar, om bondgenoten bij te staan. Hoe vaak Amerikaanse of Britse vliegtuigen luchtsteun verlenen in Uruzgan, komt niet terug in de Defensiecijfers.

Defensie zegt niet te beschikken over een totaaloverzicht van het aantal Talibaanstrijders dat door Nederlands vuur is omgekomen. „Het is geen criterium dat wij relevant vinden”, aldus Berlijn. Wel bevatten de rapportages schattingen van de kans dat er slachtoffers zijn gemaakt. In 260 gevallen werd de kans op doden en gewonden „zeer waarschijnlijk” geacht. Volgens Defensie is dat een kans van 75 procent of meer.