Zelfs de kerken in New York zijn gesloten
Foto Spencer Platt/Getty Images/AFP
Een groep derde- en vierdejaars studenten van de School voor Journalistiek in Utrecht is momenteel in de VS om de Amerikaanse verkiezingen te verslaan. Ze zijn uitgerekend in New York op het moment dat Sandy over de stad raast en doen verslag. Student Eke Bosman constateert dat zelfs de kerken gesloten zijn.
Het was een gek idee. Mensen in Nederland belden en sms’ten ons met de vraag of we alsjeblieft voorzichtig zouden zijn. Mijn vader stuurde dat hij behoorlijk ongerust was. We snapten het ook niet, in ons hotel. We waren al afgelopen zondag en gisteren buiten geweest en het leek meer op een stormpje dan op een orkaan. Onderschatting alom dus. En dat is niet verwonderlijk; een gemiddelde Nederlander heeft immers nooit een orkaan meegemaakt. Die onderschatting werd echter snel verdreven.
Het was elf uur ’s ochtends. Mede door de ernstige berichten van verschillende media besloot ik samen met drie anderen richting de Hudson River te gaan. Niet wetende of het gevaarlijk was of niet. Het was tekenend dat ik mijn ouders vooraf maar niet heb verteld dat ik daarheen ging. Sorry. Naarmate we de rivier naderden, voelden we de wind steeds harder en harder worden. Eenmaal op de pier wist je het al. Je wist dat dit niet zomaar een storm was. De orkaan voelde je. Je zag de wolken in een hoog tempo bewegen. En de wateren. De wateren waren wild, heel wild.
Om de impact van zo’n inkomende orkaan zo goed mogelijk te beschrijven volstaat het misschien om te zeggen dat op eigen benen staan op zo’n pier al een enorme uitdaging was. Toen wist ik ook gelijk dat er geen reden was om Sandy te overschatten. Absoluut niet. Vooral de gedachte dat de orkaan er toen nog lang niet was (acht uur voordat ‘ie aan land kwam), was een enge gedachte.
Het klinkt nu als een soort van Apocalyps. Dat is het absoluut niet geweest. Zelf heb ik nooit het gevoel gekregen dat waar ik zat ontzettend gevaarlijk was. Laat dat duidelijk wezen. Maar dat er gevaarlijke dingen in de stad ging gebeuren, was al zeker.
Alles was ook gesloten. Maar dan ook echt alles. McDonald’s, Starbucks, de Toys ‘r Us zelfs. Maar ook kerken. Dat verbaasde mij. Heel erg zelfs. Zelf ben ik niet gelovig, dus ik zal vast iets gemist hebben om te weten waarom het niet verrassend is dat de kerk gesloten is bij zo’n orkaan. Bij den Heer kun je toch altijd terecht? Nee dus.
Met die vraag ging ik daarom nog even door de wijken Chelsea en Hell’s Kitchen lopen. Bij St. John’s The Baptist Church sprak ik pastoor James Kinley (42), aan de West 30th Street tussen 7th en 8th Avenue. Hij vertelde me dat hij in ieder geval de hele middag dienst heeft kunnen doen, maar dat er heel weinig mensen waren gekomen. Het feit is namelijk dat de vaste bezoekers van de kerken uit Queens en Brooklyn komen, en die konden dus niet bij de kerk terecht vanwege het openbaar vervoer dat stil lag.
Dat is ook voor Kinley de belangrijkste reden om de kerk te sluiten. Er is niet genoeg ruimte ook, zei de pastoor in een opvallend grote kerk met meer dan honderd bankjes. Het voelde alsof er iets niet klopte, aangezien élke kerk gesloten was. De Sacred Heart of Jesus Church in Hell’s Kitchen was zelfs afgesloten met kettingen en extra sloten.
Men is dan ook aangewezen op speciale opvangplekken, die voornamelijk in (hoge)scholen gestationeerd zijn. Toen ik daar aankwam kon niemand met me spreken, want de vrijwilligers hadden van de politie een spreekverbod gekregen. Ook dat is opvallend. Net als het feit dat daklozen en gestranden zich moeten laten registreren.
Ik werd daar zelfs een beetje naar van. Want ja, als illegaal of als iemand met een strafblad kun je dus daar niet terecht. En ook nog eens niet bij een kerk. In het land waar religie nog zijn relatieve hoogtij viert, is het dus niet mogelijk om te verblijven bij de plek die juist in de geschiedenis van de Verenigde Staten ervoor heeft gezorgd dat men hoop bleef houden. En ook nog altijd een fijne plek was. Altijd. 24/7, zoals de Amerikanen dat zo mooi noemen.
Denkend aan die gedachte maakte ik de avond met een apart gevoel mee. Terwijl de wind erger en erger werd, terwijl de stroom uitviel, terwijl de straten zwart en blank raakten, dacht ik aan die (illegale) daklozen en aan de kerken die niet open wilden.
Lees meer producties van de groep Journalistiek-studenten over Sandy op de site van de School voor Journalistiek in Utrecht. Gisteren leverden een aantal studenten al bijdragen voor een liveblog over Sandy op Volkskrant.nl.