Allergisch voor originaliteit: waarom Hollywood niets nieuws verzint
Het concept originaliteit in een notendop, in dit mooi gemaakte tekenfilmpje van slechts vijf minuten. Een intelligent gesprek tussen een bezoeker van de bioscoop en de kaartjesverkoper waarin onder meer een paar eeuwen kunstgeschiedenis aan bod komen.
Het begint met de vraag van een bezoeker: heeft Hollywood een allergie ontwikkeld voor originaliteit? Alle films zijn immers adaptaties, spin-offs, of op een andere manier gejat? De bioscoopmedewerker heeft daar wel een antwoord op. De geschiedenis van de kunst is een lange traditie van herhaling, zegt hij, en wordt continu herschreven.
De kaartjesverkoper is lastig verstaanbaar en praat monotoon. Hoewel hij interessante dingen zegt, klinkt het niet erg meeslepend. Dat komt omdat hij letterlijk Wikipedia-teksten opdreunt, zo blijkt. "Wikipedia?!", roept de bezoeker uit. "Heb je eigenlijk zelf wel ideeën?" Ach, ideeën. Alle ideeën zijn tweedehands, dient de kaartjesverkoper hem van repliek.
Deze Op-Doc van illustrator Drew Christie (die werkte voor onder meer The New York Times, waarvoor hij dit filmpje maakte, en The Huffington Post) biedt op een originele manier (tja, slechts een relatief jong en westers concept dus) diepgang aan de begrippen originaliteit, plagiaat en het wijzigen van creaties.
Wat is een Op-Doc?
Op-Doc staat voor opinionated documentaries. The New York Times heeft er een rubriek voor. Het zijn, zo staat op de website, video's gemaakt door zowel gerenommeerde als opkomende filmmakers. Ze laten hun denkbeelden zien via de eerste persoon, of, meer subtiel, door een artistieke benadering van een thema. De nieuwste Op-Doc in de rubriek is dit korte filmpje, dat veel het internet overging. Over het evenbeeld van Obama, wiens leven door de benoeming van de president totaal veranderd is.