Artsen willen dat politiek maximale prijs dure behandeling bepaalt
Foto ANP / Koen Suyk
Medisch specialisten willen dat ‘de politiek’ een maximale prijs bepaalt voor dure behandelingen voor ernstig zieke of heel oude patiënten. Ze willen niet zelf, in de spreekkamer, bepalen dat een behandeling te duur is voor de patiënt. Uit het vandaag verschenen document Medisch Specialist 2015 blijkt dat 52 procent van de 20.000 specialisten zo’n norm verlangt van beleidsmakers.
Een prijsnorm ligt gevoelig omdat artsen niet geacht worden de prijs van een behandeling mee te laten wegen in hun oordeel. Maar omdat er steeds meer medische ingrepen mogelijk zijn, en er steeds duurdere medicatie beschikbaar is, staan ze geregeld voor de vraag: moet ik dit wel doen bij deze oude patiënt? Wat gaat deze operatie (of kuur) nog opleveren? Wat wordt er beschadigd, en hoeveel mag het resultaat kosten?
Helft artsen wil duidelijke norm
Tijdens de verkiezingscampagne, durfden de Kamerkandidaten zich er niet over uit te spreken. Diederik Samsom en Jetta Klijnsma (PvdA), Mark Rutte en Edith Schippers (VVD) – niemand wilde in de debatten zeggen hoeveel een goed, extra levensjaar maximaal mag kosten. Ligt die prijs bij tachtigduizend euro per jaar, zoals de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg in 2006 opperde? Of hoger, of nergens? Arts en patiënt moeten samen bepalen of een medische behandeling nog zinvol is, was steevast het antwoord. De kosten mogen geen rol spelen.
Ruim de helft van de artsen verlangt nu juist een duidelijke norm van de politiek. Gynaecoloog Carina Hilders:
"Je kunt zulke afwegingen niet overlaten aan het gesprek in de spreekkamer. Dat is een menselijke situatie, daar wil je als arts het beste voor je patiënt. Wat het ook kost. Ik wil niet tegen iemand zeggen: u bent heel ziek en er zijn goede oncologische geneesmiddelen, maar ze kosten te veel. Dat kan alleen als de politiek zegt: dit vergoeden we voor niemand, want het is te duur."
Eerst moet de arts worden gehoord
Wel moet de arts worden gehoord over specifieke ziektes voordat de overheid beslist, zegt Hilders. Neem de medicijnen voor de ernstige, erfelijke ziektes van Pompe en Fabry die tussen twee en acht ton per gewonnen levensjaar kosten. Hilders:
"Het CvZ stelde voor het medicijn niet meer te vergoeden voor ‘nieuwe gevallen’ en wel voor ‘oude’. Dat is onmenselijk, het zijn erfelijke ziektes. Of moet je als dokter tegen de moeder zeggen dat zij het medicijn wel krijgt, maar haar kind niet?"
Overigens stelt het College voor Zorgverzekeringen voor een aparte pot op te richten voor zulke medicijnen.